Ghost en Candlemass in AFAS Live

Nederland kreeg op 5 februari opnieuw de kans om Ghost aan het werk te zien, na onder meer hun show op Dynamo Metal Fest 2018. Voor ons waren Mitchell en Rosa aanwezig om verslag te doen, helaas zonder fotobevoegdheid.

De zaal is nog maar halfvol wanneer de eerste noten van het derde deel van Chopins Piano Sonata No. 2, beter bekend als de Marche Funèbre, en al sinds jaren het vaste intro van Candlemass. De band staat weer in het middelpunt van de belangstelling met de aankondiging van het nieuwe album The Door To Doom en de terugkeer van ‘oorspronkelijke’ zanger Johan Längqvist. Vergeleken met wat Ghost later zal laten zien is het podium bij Candlemass sober en somber. Een backdrop is de enige opsmuk. Candlemass moet het dan ook vooral van de songs hebben. Een complete set vol nummers van Epicus Doomicus Metallicus dus? Nope, het eerste wat de verloren zoon de zaal in slingert is The Well Of Souls, gevolgd door het minder bekende Dark Reflections. Längqvist klinkt een stuk ruwer dan op zijn fameuze opnames (zoals ze vermelden nu 33 jaar geleden), maar weet zijn eigen twist aan de overbekende Messiah-versies te geven, en doet dat zeker niet onverdienstelijk. Als enige voorproefje van de nieuwe plaat horen we Astorolus – The Great Octopus, met lompe doomriffs. Mirror Mirror mag ook zeker niet ontbreken, en met het episch lange A Sorcerer’s Pledge en onvermijdelijke afsluiter Solitude zijn we na drie kwartier alweer aan het eind van de speeltijd. De handen gaan beleefd op elkaar, maar de echte enthousiastelingen zijn praktisch op een hand te tellen. Men is hier vanavond niet voor trage doom. Wie er wel voor is gekomen, hoopt op een snel vervolg met meer tijd.

Zodra de tonen van Miserere mei, deus klinken, het muziekstuk wat al sinds het begin van Ghost steevast klinkt op het moment dat de bandleden op gaan komen, weet je dat het feest kan beginnen. De lichten gaan uit, het lugubere intro Ashes wordt ingezet, waarna de band het podium betreedt en Rats door de zaal schalt. Een nummer dat in vrij korte tijd is uitgegroeid tot een van de meest populaire tracks van de groep rond Cardinal Copia. In de eerste akte spreekt de frontman amper en speelt de band vlot door het materiaal heen. Oud en nieuw materiaal komen voorbij.

De twee lead gitaristen duelleren voorafgaand aan Cirice, waarna het nummer wordt ingezet. Wederom een klassieker die luidkeels wordt meegezongen. Zo rond het intermezzo (wat gelukkig maar een kwartiertje duurt) komt Ghost met veel rustiger materiaal, wat de vaart wel een klein beetje uit de show haalt. Hoogtepunt is dan wel weer het verschijnen van Papa Emeritus Nihil, de stokoude paus (met zuurstofmasker) die nog swingend saxofoon speelt in Miasma. Na Life Eternal valt het doek en kan het publiek zich verheugen op akte twee.

Een volle AFAS Live

In de tweede helft klinkt namelijk wat inmiddels wel het ‘anthem’ van Ghost genoemd kan worden. De drie gitaristen gaan klaarstaan, het licht gaat uit. Stilte. “BELIAL. BEHEMOTH. BEEZLEBUB!” Year Zero is zonder enige twijfel het pareltje van Ghost. Overigens ook het enige nummer waar wat pyro’s aan te pas komen, wat prachtige beelden oplevert. 

Wat opvalt, is dat waar in de eerste helft van het optreden de gitaarsolo’s nog een beetje geïsoleerd en onwennig klinken, dit in de tweede helft volledig is opgelost. De Ghouls scheuren er met gemak doorheen. Cardinal Copia is opnieuw niet op zijn mondje gevallen als het gaat om grapjes en kleine gesprekjes. En zoals wel vaker geeft hij er ook een klein seksueel tintje aan (zowel verbaal als non-verbaal, want hij paaldanst met de microfoonstandaard), tot groot genoegen van de dames in het publiek.

Tijdens If You Have Ghosts stelt Cardinal Copia alle acht leden van de band voor (waar hij nét iets te lang over doet), die allemaal door het leven gaan als ‘Ghoul’ of, voor de dames, ‘Gouleh’. Hierna worden er nog twee nummers gespeeld: na Monstrance Clock is het toch echt afgelopen. 

Twee uur Ghost klinkt lang, maar vliegt voorbij. Hoeveel spontaniteit er nog in de show prijkt is altijd maar de vraag, maar bij Ghost voelt het zeker niet geforceerd. Andermaal blijkt maar weer eens dat de overgang van statische Papa Emeritus naar de beweeglijke Copia een meesterzet is geweest van de band, want de Zweden hadden heel AFAS Live in een ijzeren houdgreep. En als je zoveel ouders, kinderen, 50-plussers, en tieners tegelijkertijd “heil Satan” kan laten roepen, ben je ontegenzeggelijk goed bezig.

|Datum: 05-02-2019.| Locatie: Afas Live, Amsterdam|Line up: Candlemass, Ghost | Setlist Ghost  Setlist Candlemass

FacebookTwitter