Myrkur in 013

Op de avond van zondag 16 december 2018 begeven wij ons naar Tilburg om aldaar getuige te zijn van één van de shows van de eerste headliner-tournee van de Amerikaans/Deense band Myrkur. De hype rond het éénvrouwsproject van Amalie Bruun is de voorbije jaren iets gaan liggen, toch belooft het vanavond gezellig druk te worden in de Jupiler Zaal, de ‘kleine zaal’ van 013.

Support komt deze avond van de Britse celliste Jo Quail. Haar experimentele en gelaagde muziek, opgebouwd uit gesampelde opnames van zichzelf die ze ter plekke maakt, is verre van licht verteerbaar maar raakt duidelijk de juiste snaar (pun intended) bij het Tilburgse publiek. Quail doet het op het podium helemaal alleen. Ze is vrij lang van stof en haar composities veranderen naar eigen zeggen elke avond, maar toch boeit hetgeen ze ons voorschotelt van begin tot einde . Haar nieuwste album Exsolve ligt nu ongeveer een maand in de winkel en de nieuwe song Mandrel Cantus maakt indruk. Wat voor die track opgaat, geldt eigenlijk voor de hele set van Jo Quail: geen metal, en dus zeker geen ‘ragherrie’ maar desalniettemin een uitdagende en enerverende luisterervaring.

Het optreden van Myrkur deze avond is tweeledig. We beginnen met een ingetogen blok, waarin traditionele folksongs uit Scandinavië en de Britse Eilanden centraal staan. Behalve door haar (Spaanse) live-band, wordt Amalie Bruun op deze nummers óók bijgestaan door Jo Quail, die laat zien ook het meer orthodoxe cellowerk prima te beheersen. Herkenbare folkmelodieën als Ramund, The House Carpenter (Daemon Lover) én het al eerder door Myrkur gecoverde Bonden og Kragen laten de toeschouwers massaal wegzwijmelen. Ook worden we tussendoor nog getrakteerd op het erg creepy Lullaby of Woe, een song van de populaire game ‘The Witcher 3: Wild Hunt’. Een nyckelharpa-solo die overgaat in Två Konungabarn vormt het einde van dit lieflijke, melancholische deel van de avond.

Direct daarna verlaat de band het podium. De lichten flikkeren langdurig en het volume van de intro van de ‘versterkte’ set staat op standje 10. The Serpent, van het nieuwste album Mareridt vormt het doomy begin van dit tweede deel van de show, gevolgd door het meeslepende Ulvinde. Al snel wordt het gaspedaal op die tweede song wat dieper ingetrapt, waarbij opvalt dat de dualiteit van de muziek van Bruun deze avond prima uit de verf komt; enerzijds horen we snoeiharde black metal, anderzijds krijgen we lieflijke, droevige passages voor de kiezen, die doen denken aan bands als Ulver. We zagen Myrkur de voorbije jaren regelmatig aan het werk, waarbij met name de show in Paradiso warme herinneringen achterliet. De intieme setting en het bijna perfecte geluid zorgen ervoor dat we ons het optreden van vandaag in 013 ook nog lang zullen heugen. Fan-favorieten als Dybt i skoven en Onde Børn (beide van het onvolprezen debuut M) zijn zomaar twee van de muzikale hoogtepuntjes die Bruun en haar liveband op ons afvuren. 

Met het duistere Måneblôt lijkt er na ruim een uur een passend einde aan de set vol wonderschone muziek te komen. Myrkur gaat echter ‘full circle’ en beëindigt de show weer zoals het begon: met twee meer folky nummers. Eerst krijgen we Juniper, van de gelijknamige ep die eerder deze maand verscheen, voordat de traditionele  folksong Villemann og Magnhild het licht mag uitdoen op deze imponerende avond in de lekker volle Jupiler Zaal van 013.

Datum: 16-12-2018 | Locatie: 013, Tilburg (Jupiler Stage) | Line-up: Jo Quail, Myrkur
Setlist Myrkur

FacebookTwitter