Suikerzoet slagveld bij Sabaton in Amsterdam

Zwaarden, Zweden en zingen

Verschil moet er zijn, ook in power metal land, waar het normaal gesproken alleen zonneschijn en blijdschap is. Dus terwijl HammerFall en Gloryhammer het moeten doen met een driekwart volle Tivoli Vredenburg, staan de vaandeldragers van moderne power metal in een afgeladen AFAS Live (voorheen Heineken Music Hall). Die vaandeldragers zijn natuurlijk Sabaton, wiens ster nog altijd stijgende is. Misschien dat het plafond voorlopig bereikt is, want hoewel Poppodium 013 bij de vorige passages van de band stijf uitverkocht was, zijn er vanavond nog kaarten beschikbaar. 4000 van de 6000 kaarten zijn verkocht, toch geen slecht resultaat. En wij Nederlanders laten ons niet tegenhouden door iets onbenulligs als een zondag.

Die 4000 mensen zijn voor een groot deel al binnen als Twilight Force met hun set begint. De Zweden hebben slechts een half uur, iets te kort om ten volle ondergedompeld te worden in hun van toeters en bellen doorspekte ‘adventure metal’. Het geluid staat vooral op het begin nogal matig afgesteld waardoor de gitaren wat slecht te horen zijn. Rijkelijk put men uit het nieuwe Heroes Of Mighty Magic, met de singles Battle Of Arcane Might, To The Stars en Flight Of The Sapphire Dragon. De rappe power metal zweept het publiek op, en zanger Chrileon maakt het alleen maar erger. Dat hij daarbij wat hoge noten mist vergeven we hem. Vooral hilarisch zijn de introducties gesproken door toetsenist Blackwald. De beste man beschikt over een rasperige ‘oude-mannenstem’ die zo uit een Lord Of The Rings trailer zou kunnen komen. De beste man vraagt om een wall of death en Twilligh Force krijgt deze. Het half uur wordt gekenmerkt door virtuoze gitaarsolo’s, bombastische orkestratie, die niet alleen uit de vingers van toetsenist Blackwald komen, een speech van genoemde toetsenist, en veel overdreven teksten over glorie, ridders en draken. Gates Of Glory en Power Of The Ancient Force sluiten af, en er wordt nog een keer enthousiast meegeschreeuwd. Een succesvolle overwinning, volgende keer solo met meer tijd?

Vergeleken bij het aangezette Twilight Force steekt Accept schril af. Wolf Hoffman, Peter Baltes en kompanen staan garant voor no-nonsense heavy metal, slechts bijgestaan door een paar enthousiaste rookkanonnen. Daarentegen is het podium wel sfeervol aangekleed in industriële stijl met een grote backdrop. De eerste tonen van Stampede schallen dan ook vol uit de speakers. De band mag op minder bijval rekenen dan Twilight Force, maar het gehalte jongere fans is dan ook aanzienlijk groter. Toch merken we dat de setlist best wel wat mensen meekrijgt, en die is toch vooral op oud werk gericht. Naast Stalingrad en later in de set Teutonic Terror komt alleen Final Journey voorbij, en dat gebeurt zelfs wat plichtmatiger. De overige nummers zijn onvermijdelijk als London Leatherboys, Restless And Wild, Princess Of The Dawn, Metal Heart en natuurlijk Balls To The Wall. De band wordt niet jonger, maar lijkt met de toevoeging van drummer Christopher Willams en gitarist Uwe Lulis (ex-Grave Digger) energieker dan ooit tevoren. Daar zal Mark Tornillo ook een groot deel aan bij hebben gedragen, want die man staat als een huis. Niet altijd even krachtig, maar hij heeft een uitstekende aanwezigheid. De gekke hoofden van gitaarwizard Hoffman zijn ook om te genieten. Net als we denken dat het powergehalte wat inkakt is daar dat infameuze ‘heidi heido hada’ intro van Fast As A Shark. Luchtgitaren uit de kast! Al met al goed geslaagd, hoewel het op zijn minst opvallend is dat het instituut Accept als veredelde support maar 50 minuten krijgt toebedeeld van een band die bijna 25 jaar jonger is. Tevens willen we een eervolle vermelding geven aan de persoon die krap drie minuten in de set een bierbeker magistraal door de zaal kegelde, met een curve, hoogte, afstand, en schoonheid waar we niks anders aan kunnen geven dan een tien met een griffel.

Voor Sabaton hoeven we niet te vragen wie er voor komt. De shirtjes zijn overweldigend aanwezig, zelfs de verse (pittig geprijsd voor €30) lading shirts met ‘Amsterdam – Ik was erbij’ erop. Wat podiumaankleding betreft laat Sabaton de meeste bands ver achter zich. Een tank, vier enorme torens met zoeklichten erop, gebarricadeerde risers, gecamoufleerde confettikanonnen, en dit keer zelfs twaalf of wat vlammenwerpers. Oh ja, en een enorm scherm met daarop projecties van beelden, teksten en clips. Voegt dat veel toe? Niet echt, maar het is wel handig als je de woorden van Shiroyama even niet meer weet na een paar biertjes en adrenalineinjecties tegen de suikerrush van de Zweedse oorlogsmachine. Want eerlijk is eerlijk: Sabaton is steeds zoeter en poppy’er geworden op de recente platen, en daar ligt vanavond sterk de nadruk op. Het oudste nummer is natuurlijk Primo Victoria, en daarna hebben we alleen Ghost Division, het voor deze keer afgestofte Union (Slopes Of St. Benedict), en vooruit, The Final Solution. Van Heroes en The Last Stand samen prijken maar liefst negen nummers op de setlist. Oftewel: een Top Of The Pops van Sabaton, of sABBAton, zo u wilt.

Heeft dat invloed op de show? Alleen achteraf, wanneer we bij Ragherrie toch wel Attero Dominatus of Screaming Eagles wilden horen. Op het moment is het feest geblazen. Sabaton verkeert in topconditie. Moet ook wel, met al dat geren van hot naar her. Joakim Brodén laat geen hoekje onbenut van het immense podium, en ook bassist Pär is bewegelijk, ondanks de ooginfectie waar hij mee kampt deze tour. Zelfs nieuwbakken gitarist Tommy ‘ReinXeed’ Johansson staat al zelfverzekerd op de planken, en pakt de zaal moeiteloos in met zijn oogverblindende gitaarwerk. Tijdens Sparta staan er opeens een stel halfnaakte Spartanen voor onze ogen te wapperen met zwaarden en speren. Verder bevat de set dus geen verrassingen. Of toch wel! The Final Solution wordt akoestisch gebracht, met Tommy Johansson op piano. De zaal is stil, maar ergens is het wrang om een rustieke ballade te laten meezingen waar de tekst ‘Auschwitz awaits’ in zit.

Een van de krachten van Sabaton is het oprecht overkomen. Natuurlijk weet Joakim zijn praatje uit het hoofd, en is elke zaal de beste waar ze ooit gestaan hebben. Natúúrlijk weet hij dat hij, wanneer hij Tommy de kans geeft een nummer uit Sabatons discografie te kiezen, hij Swedish Pagans moet zingen, en natúúrlijk vindt hij dat lang niet zo erg als hij doet lijken. Maar het werkt, het publiek slikt het als zoete koek, en de show wordt er grappiger door. Brodén is een entertainer én zanger in perfecte combinatie, en wordt steeds beter. Wanneer de muziek de tekst overneemt is het headbangen geblazen, zoals op The Last Stand, The Lion From The North, en Blood Of Bannockburn. Soms is het alleen het zingen. The Lost Battalion en Carolus Rex zijn epischer van aard. De perfecte balans heeft men met hits als Shiroyama, Winged Hussars, Night Witches, Resist And Bite, en de afsluiter (geen Primo Victoria nee!) To Hell And Back. Een stampende AFAS Live is het gevolg, en jawel, daar heeft Joakim zijn broek weer op zijn hoofd. Waarschijnlijk het enige dat niet helemaal ingestudeerd is. 

We keren tevreden huiswaarts. Sabaton was andermaal de overwinnaar, zoals ze dat eigenlijk altijd zijn. Ze geven het publiek wat het wil, en dat is nou eenmaal niet supermoeilijke nummers met verschillende experimenten en subtiele wendingen, nee meneer! Zij willen feest, meezingen, en lekker headbangen! Dat kregen ze. Twilight Force speelde te kort, en Accept was in verhouding erg rustig, maar tegenvallers waren er niet. Een van de weinige avonden dat het geluid bij alle bands goed zat, dat gebeurt ook niet vaak. 

Datum: 29-01-2017 | Locatie: AFAS Live, Amsterdam | Line-up: Twilight Force, Accept, Sabaton
Setlist Accept | Setlist Sabaton

Jouw foto’s bij één van onze artikelen? Solliciteer nu voor een functie als fotograaf!

FacebookTwitter