Graspop Metal Meeting 2017: het verslag

Aan zij die aanwezig waren: proficiat

Index | Donderdag | Vrijdag | Zaterdag | Zondag

De koppijn (dank afterparty) krijgt maar kort de kans; voor dergelijke flauwekul hebben we helemaal geen tijd vandaag!

Het is voor de tweeling haasten geblazen vanochtend, want Avatar staat al om 11.30 klaar om de zaterdag een vliegende start te geven. Het Zweedse vijftal heeft inmiddels een gouden formule te pakken en wist al menig venue (we noemen een Doornroosje te Nijmegen) uit te verkopen en helemaal op zijn kop te zetten. En het is verdomme druk voor een zaterdagochtend; vorig jaar konden we moeiteloos naar voren lopen, nu staan daar al de nodige fans te smachten naar Johannes Eckerström en zijn rood-gele butlers. Met Hail The Apocalypse openen de mannen de poorten naar ‘Avatar country’ en veertig minuten lang wordt niemand de toegang ontzegd. De clowneske bewegingen van de lugubere clown annex circusdirecteur werken op de lachspieren, maar zijn vocale kwaliteiten doen je realiseren dat dit serieus héél goed is. En of ze nu het kalme Bloody Angel spelen of helemaal losgaan met Let It Burn; iedereen zwaait, zingt en beweegt vol overgave mee. Het enige minpunt is de speelduur; veertig minuten is bij lange na niet genoeg. En dat zegt genoeg. Doet Avatar niets geks, dan lonkt er de aankomende jaren zoveel meer voor deze Gothenburgse band. Headlinen? Er is momenteel geen enkele reden om dit vooruitzicht als ‘compleet onzinnig’ te bestempelen.

Een paar stappen naar links en daar staat Axel Rudi Pell met zijn band klaar op Mainstage 1. Op het moment dat deze Duitser zijn eerste plaat uitbracht mochten wij ons eerste kaarsje uitblazen, dus we kunnen wel stellen dat deze gozer al de nodige kilometers heeft afgelegd binnen de muziekwereld. Met zijn witte haardos en virtuoze gitaarpartijen voldoet hij in ieder geval aan hetgeen we vooraf al hadden verwacht: een man die nog steeds met zijn voeten tot diep in de modder van de heavy metal staat. Opmerkelijk is dat van zijn laatste plaat Game of Sins alleen de intro voorbijkomt; en dan komt Lena Fortuna ook nog eens vanaf een tape! Maar goed; wat wil je, van iemand die al meer dan 28 jaar zijn kunnen laat horen? Dan doe je je fans natuurlijk een plezier en speel je toch vooral de oudere songs. Dat heeft onze gitaarbaas in ieder geval verdomd goed in de gaten. Vermakelijk om naar te luisteren, ideaal om, nu rustig aan, écht wakker mee te worden.

En weer naar rechts; het lijkt verdomme wel een potje pingpong. Op Mainstage 2 wacht namelijk DevilDriver, met opper-lelijkerd Dez Fafara nog steeds in de gelederen. Had de band vroeger een abonnement op een laat optreden in één van de Marquees (toen er nog twee van die tenten stonden), nu staan ze dus midden op de dag op het hoofdpodium. Het kan verkeren, ook wat de Amerikanen uit Santa Barbara betreft. Niet dat dit iets afdoet aan het geluid van ‘Dubbel D’; de groovende melodic death metal vindt alleen iets minder robuust zijn weg richting de trommelvliezen, omdat een echte akoestiek op zo’n weide ontbreekt. Terwijl drummer Austin D’Amond schijnbaar in zijn onderbroek de bass drum door zijn (en onze) testikels jaagt, ontstaan er op de begane grond de nodige circle pits. Precies waar DevilDriver voor staat: rennen met die gadverse teringzooi! En niet alleen bij Clouds over California, maar ook wanneer bijvoorbeeld Daybreak van de degelijke laatste plaat Trust No One voorbijkomt gaat men los. Gelukkig kennen de heren hun pappenheimers en wordt afgesloten met Meet The Wretched, inclusief behoorlijke circle pit. Fafara was misschien minder sterk bij stem vergeleken met de vorige keer, maar daar malen we niet om. Fans van DevilDriver kregen waar ze op hadden gehoopt en dát telt.

Baroness is misschien één van de meest imponerende bands van dit moment. Niet eens omdat het hard of snel is, maar omdat het totaalplaatje klopt. De enerzijds stevige, anderzijds verlichte songs, albumtitels als Red Album, Blue Record en Purple , gecombineerd met de podiumverlichting die overeenkomt met de albumtitel waar het nummer van afkomstig is; like a glove. En dan hebben we het nog niet eens over het indrukwekkende artwork van John Baizley en het feit dat hij als curator de laatste Roadburn op poten heeft mogen zetten. Kortom: Baroness is een band van naam en faam vandaag de dag. We zouden bijna vergeten dat ze jaren geleden allemaal nog volledig in de kreukels lagen na een afschuwelijk busongeluk in het Engelse Bath. Die gedachten wordt sowieso terzijde geschoven wanneer het viertal de planken van de Metal Dome opstapt, want vanaf minuut één is het opnieuw raak. Zoals in 2016 in De Helling te Utrecht is het weer oerdegelijk en zijn de nummers nog altijd steengoed. Of je nu met je ogen open of gesloten meedeint op de melodie; het is allemaal te begrijpen. En iedereen blijft, van het aftrappende Kerosene tot het bijna altijd afsluitende Take My Bones Away, braaf de mis uitstaan. Bang om ook maar een noot te missen.

Dan naar Ton, die Rhapsody aanschouwt; één van de bands die hem naar de meer heftige kanten van prog rock en misschien ook wel de metal heeft gebracht. Dat ze aan hun 20th Anniversary Farewell Tour bezig zijn is dit de laatste kans om ze live te zien voordat ze er de brui aan geven (hoewel je het nooit zeker weet, met o.a. Black Sabbath in het achterhoofd). Het zit de, voor deze tour opnieuw bij elkaar gehaalde, band niet bepaald mee; de backing track valt maar liefst twee keer uit. Desalniettemin een historische show, waarbij de typische stem van Fabio Lione volledig tot zijn recht komt. Ondanks dat de tour in het licht zou moeten staan van Legendary Tales (1997) wordt van die plaat uiteindelijk alleen Land of Immortals  gespeeld. Dat is wel weer een beetje raar.

Allemaal leuk en aardig, denkt de tweeling, maar wordt er ook nog wat ‘core geprogrammeerd op deze editie? De vraag stellen is hem beantwoorden: jazeker! En niet zomaar wat, want met Architects staat de grootste naam binnen de scene op Mainstage 2 om de show te geven die ze eigenlijk vorig jaar wilden spelen. Iedereen die het metal-gerelateerde nieuws van het afgelopen jaar heeft gevolgd weet wat de Britten ervan weerhield om in Dessel te verschijnen: gitarist Tom Searle overleed na een lang gevecht aan de gevolgen van kanker. De hele metalwereld rouwde mee met zijn bandmaten en niemand had het ze kwalijk genomen als ze een punt achter Architects hadden gezet. Maar niets bleek minder waar; met All Our Gods Have Abandoned Us hadden ze twee maanden vóór de dood van Searle een wereldplaat uitgebracht en touren met dit album bleek voor hen de perfecte manier om hem te eren en zijn dood een plekje te geven. Wat volgden waren bijzonder emotionele shows, zoals ook in de Amsterdamse Melkweg en een ongelofelijke hoeveelheid ontzag voor Sam Carter, Dan Searle (inderdaad, broer van..), Alex Dean en Adam Christianson. Nu staan ze op het hoofdpodium van Graspop 2017 en tonen ze aan waarom niemand aan ze kan tippen. Het is strak, het is hard, Sam Carter heeft de beste Britse strot die er bestaat en het pure plezier straalt van het metalcore-gezelschap af. Nihilist, openingstrack van de meest recente release, geeft het startschot voor drie kwartier aan breakdowns, moshpits, opzwepend gitaar- en drumwerk, maar ook momenten met kippenvel. Het is toch even slikken tijdens o.a. A Match Made in Heaven en zeker Gone With The Wind (“my friend, hope is a prison”), maar Sam Carter trekt iedereen er zonder moeite doorheen. Chapeau chaps, chapeau.

Even eten en dan door naar de Marquee waar onze grote vriend Devin Townsend met zijn Devin Townsend Project staat gepland. Een optreden van Townsend is nooit saai; is het niet vanwege zijn muziek, dan zijn het wel zijn grappen die de handen op elkaar krijgen. Vandaag zijn we fan van Nick, de stagebuddy die Townsend o.a. van water moet voorzien en daarom regelmatig het podium op moet. “Yay for Nick!”. En voor onze moeders natuurlijk, Townsend zal de moeders eens overslaan. Of tieten, daar houdt hij ook wel van. Dan de muziek: het industriële geluid van zijn platen komt in de Marquee uitstekend naar voren; zonde dat Anneke van Giersbergen niet aanwezig is om mee te zingen, maar hij redt zich desondanks prima in zijn eentje. Van Transcendence komen o.a. Stormbending en Higher voorbij, terwijl ook Zoltoid 2 niet op de setlist ontbreekt. Met wat voor humeur je ook richting Devin Townsend Project vertrekt, je komt er altijd met een glimlach van oor tot oor weer vandaan.

Na Devin Townsend werpt Ton nog snel een blik op Max & Iggor Cavalera op Mainstage 2. Met hun Braziliaanse metal van weleer (de show heet niet voor niets Return to Roots – Sepultura 1996) weten ze toch heel aardig de meute in beweging te krijgen, ondanks de warmte.

Het gebeurt niet heel vaak dat Graspop een band twee jaar achter elkaar uitnodigt om te komen spelen, zo realiseert de tweeling zich. En áls het gebeurt is dat omdat het de vorige keer een daverend succes was (Twisted Sister, duidelijk). Ook Gojira mag aan dit selecte groepje worden toegevoegd. Vorig jaar, vlak nadat Magma was uitgebracht, stonden de Fransen in de Marquee hun snoeiharde en retestrakke ‘ding’ te doen en vandaag mogen ze, vroeg op de avond, op Mainstage 1 nog eens Dessel begroeten. Misschien dat ze de volgende keer ’s avonds op het hoofdpodium mogen staan? In het donker komt het zware, diepe geluid van de band, in combinatie met de visuals die ze dan kunnen tonen, een stuk passender over. Want laten we wel zijn; op het muzikale vlak hebben we nooit iets te klagen met Gojira. Ook vandaag komt er weer van alles voorbij; Magma (Silvera en Stranded), L’Enfant Sauvage (L’Enfant Sauvage), From Mars To Sirius (Flying Whales en Backbone); er wordt rijkelijk geput uit allerlei albums die de gebroeders Duplantier en co. inmiddels op hun naam hebben staan.Erg fijne muziekjes, tot op Dynamo Metal Fest 2017 mannen!

Tijd voor één van de bands die dit jaar het meest heeft weten te verrassen. While She Sleeps uit het Britse Sheffield heeft met You Are We een plaat uitgebracht die bij de jongste van de tweeling sowieso hoog op het jaarlijstje komt te staan. Het is hard, melodieus, bij momenten kent het best wel wat pop-invloeden, maar de metalcore is ook allesbehalve van de lucht. Niet slecht, voor een band die we eerder maar een beetje nietszeggend vonden spelen. De heren vullen vandaag de dag een beetje het gat in dat Bring Me The Horizon heeft achtergelaten toen zij besloten écht meer richting radiovriendelijke muziek toe te gaan werken. En nu staat While She Sleeps deze zaterdagavond op de Jupiler Stage, klaar om te tonen of hun muziek live net zo vet is als op plaat. Long story short: dat is zo. Het begin, met You Are We als opener, is nog wat mat, maar de band groeit naarmate de set vordert. Het vijftal heeft feilloos door hoe lekker de laatste plaat bij het (meebetalende, You Are We is immers een DIY-plaat geworden) publiek is gevallen, want met You Are We, Civil Isolation, Silence Speaks, Feel en Hurricane zijn vijf van de acht gespeelde nummers afkomstig van de nieuwste telg. België is mee en we wensen de mannen veel plezier in Azië, waar ze later dit jaar weer een aantal shows gaan geven, zo gaf gitarist Sean Long laatst al aan.

De timetable is op dit moment onverbiddelijk. Eerder weg moeten bij Gojira, volledig While She Sleeps bekijken maar daardoor wel het eerste deel van de show van A Day To Remember moeten missen. Soms is het als liefhebber van veel bands een ware crime. Anderzijds: wat een luxe dat je moet kiezen! En de eerste twintig minuten van A Day To Remember missen is nou ook niet alsof je bent gaan schijten tijdens de eerste maanlanding; het trucje van de Amerikanen is wél algemeen bekend en kunnen we na talloze (festival)shows behoorlijk dromen. Maar toch; Jeremy McKinnon blijft een geschikte zanger en een toffe peer, de nummers zijn nog altijd vermakelijk en met een beetje lekker weer is het stiekem opnieuw genieten geblazen. Terwijl (inmiddels) klassiekers als If It Means A Lot To You (jongens die ADTR vaker hebben gezien moeten inmiddels een kromme rug hebben van het vrouwen op de schouders nemen) en Have Faith In Me voorbijkomen kan er gegeten en gedronken worden. Leuk is om ook songs van het nieuwe Bad Vibrations voorbij te horen komen; Naivity is daarvan toch wel één van de meest vermakelijke tracks. Met de (hoe hebben we zonder gekund) t-shirt guns afvurend komt er na vijftig minuten een einde aan de set. Maar niet voordat The Downfall of Us All nog heeft geklonken; de fans moeten immers rustig kunnen slapen vannacht.

In 2013 waren we lichtelijk teleurgesteld toen het bericht naar buiten kwam dat Clutch voor het festival had moeten afzeggen. Vier jaar later en het erg sterke Psychic Warfare (2015) rijker is het dan eindelijk zover! Sterker nog: het is de eerste maal dat Clutch deel uitmaakt van de Graspop-familie sinds de band in 1991 werd opgericht! Het is dan ook de hoogste tijd voor een kennismaking met de Desselse fanaten. Hoewel Clutch inmiddels 11 albums heeft uitgebracht zijn het toch wel de laatste twee platen welke hen uiteindelijk meer in de schijnwerpers hebben gezet. Dat geldt ook voor ons, moeten we bekennen. De combinatie van rock, stoner en blues is een fijne afwisseling tussen al het metalen gespuis op deze warme dag. Gestart wordt met Decepitation Blues van het laatste album, opgevolgd door Cyborg Bette van het magistrale Earth Rocker (2013). Gedurende de negen hierop volgende nummers wordt er flink met de heupjes geschud op oud werk (o.a. Escape From The Prison Planet en Passive Restraints) terwijl ook het nieuwere werk (Noble Savage en Firebirds!) de mogelijkheid wordt geboden het gezicht te laten zien. Jammer genoeg geen verdere uitstapjes richting Earth Rocker overigens. Maar bij de laatste twee nummers gaat het dak van de Metal Dome er pas écht af! Wanneer Electric Worry begint gaan de voetjes van de vloer en is het bijna onmogelijk om stil te blijven staan. Iedereen die denkt dat de set hiermee beklonken is heeft het mis: X-Ray Visions zorgt nog één keer voor een forse vlam in de pan! Een persoonlijk hoogtepuntje.

Myles Kennedy en Mark Tremonti van Alter Bridge hebben het de afgelopen jaren behoorlijk druk gehad met alles behalve ‘AB’. Kennedy leek zowat getrouwd met Slash en zijn Conspirators en Tremonti bracht met een eigen, naar hem vernoemde, band nóg meer muziek uit, maar nooit bestond er enige twijfel: Alter Bridge zou echt wel weer bij elkaar komen. En drie jaar na Fortress was daar The Last Hero en konden de loftrompetten ein-de-lijk weer schallen. Inderdaad: My Champion en Show Me a Leader waren allesbehalve onaardige releases, voordat de gehele plaat oktober 2016 het levenslicht zag. Het is misschien allemaal niet zo verrassend of vernieuwend meer, maar het rockt nog steeds moeiteloos bij de band die ooit uit Creed is voortgekomen. De setlist herbergt een grote verscheidenheid aan platen, maar het begin is, met drie van de vier songs afkomstig van Fortress, toch wel echt voor de een na laatste release: Addicted To Pain, Farther Than the Sun en Addicted To Pain kregen allemaal hun vuurdoop in 2013. Maar ook The Last Hero en Blackbird worden deels vertolkt op het podium. Zoals gezegd; het recept van Alter Bridge is alom bekend, maar desalniettemin blijft het bijzonder smakelijk, hoe vaak we ze ook zien. Rise Today al meezingend, terwijl meesterbaard Björn Gelotte van In Flames een lickje mee komt spelen, wordt de show afgesloten. Super sympathiek van die gozer!

En dan Five Finger Death Punch. De band die ongetwijfeld de meeste fuck ups ooit telt; in een wereld waar Guns ’n Roses nog steeds rondloopt is dat een prestatie van formaat. Wat er in Tilburg is gebeurd, dat kán natuurlijk niet. Dat de mannen na afloop hier op geen enkele wijze hun excuses voor hebben aangeboden (immers, “je moet toch minstens twee auto’s in de prak rijden voordat je écht kunt autorijden”) was stuitend. En dom; misschien dat een stagiaire daar in alle chaos even de leiding heeft gekregen? Anyway; het feit dat ze uiteindelijk een goedmaakshow geven in Tilburg maakt dat we ze niet negeren in dit verslag. Wat wel gezegd mag worden is dat vervangende zanger Tommy Vext, goed van stem en by far de minst schuldige van de situatie, beter het mondje kan houden wat betreft de situatie in 013. “Fuck de media” is dom, Tom. Héél dom. Verlaag je niet tot het populistische niveau van Donald T., want daar zit de metalwereld NIET op te wachten. Focus op de band en alles wat daarbinnen gebeurt, schijnbaar hebben jullie daar de handjes al vol genoeg aan. De show op Graspop is voor de rest best vermakelijk hoor (en tien minuten te kort, old habits die hard?), maar Five Finger Death Punch zonder Ivan Moody, die nu met een lavendelthee ergens door een Oosters tuin wandelt, is geen FFDP. Hopelijk komt Moody er weer bovenop; alcohol is andermaal a dirty thing.

Het werd groots aangekondigd; Deep Purple op Graspop! Maar wanneer het moment eenmaal daar is, valt het allemaal toch behoorlijk tegen. Niets ten nadele van de heren, die met respectievelijk 68 (Ian Paice, drummer), 71 (Roger Glover, bassist & Ian Gillan, zanger), 62 (Steve Morse, gitarist) en 69 (Don Airey, toetsenist) jaren op de teller al zoveel van de (muziek)wereld hebben gezien; daar kunnen we alleen maar diep respect voor hebben. Maar de show is gewoonweg saai; als dit écht een afscheidstour is (“The Long Goodbye Tour”), dan is dat niets te vroeg. Vraag blijft natuurlijk hoe lang die goodbye dan gaat duren. Want inderdaad; we blijven allemaal zitten en we wachten allemaal op Smoke on the Water en Hush, maar die legacy is vandaag de dag niet meer voldoende om maar door te blijven gaan, zeker wanneer Child in Time wordt overslagen (misschien zijn de hoge vocalen vandaag de dag ietwat te hoog gegrepen). De zaterdagavond dreigt hierdoor een beetje als een nachtkaars uit te gaan; wel met een nostalgisch onderbuikgevoel. Deep Purple lijkt geschikter voor op de bank met een glas wijn dan met een pot bier op de wei. Terwijl de tweeling nog doorgaat, houdt Ton het voor gezien om, naar eigen zeggen, “de oude botten wat rust te gunnen in het eigen bed”.

Maar dan is er nog In Flames, die band die al jarenlang amper een fatsoenlijk album weet uit te poepen (oké, Battles bleek uiteindelijk nog behoorlijk te pruimen), maar desondanks nog steeds overal wordt gevraagd. De aankondiging dat het hele riedeltje met onze grote vrienden van Five Finger Death Punch gaat touren kwam bijzonder ongelukkig uit, gezien het gedroeftoeter in Tilburg, en kon op weinig waardering rekenen, maar daar kunnen de Zweden zelf natuurlijk bijzonder weinig aan doen. Het baardige gezelschap, met als onbetwiste aanvoerder gitarist Björn Gelotte, weet ondanks de berge kritiek op de albums toch altijd weer een vermakelijke show neer te zetten, vol lichteffecten, die vanaf openingstrack Wallflowers je oogbal penetreren en daar maar zelden een rustpauze in nemen, wat lichteffecten roken geen sigaretjes tussendoor, zoveel is inmiddels bewezen. Zestien nummer komen uiteindelijk voorbij, tezamen met een bijzonder emotionele ontboezeming van frontman Anders Fridén, die aangeeft dat vorige week een goede vriend is overleden en dat hij dit optreden aan hem opdraagt, begeleidt met de nodige tranen, een verstokte stem en kippenvel bij ons op de armen. 

Omdat we ook nooit vies zijn van een potje KoRn wordt In Flames omstreeks 01.00 de rug toegekeerd om naar de Metal Dome te snellen, waar KoRn Again een uur lang haar idolen mag imiteren. Dat Graspop een fijn neusje heeft voor goede tribute bands bleek in het verleden al (zo ook vorig jaar met Back To The System) en ook dit jaar worden we niet teleurgesteld. Bijna alles wat het KoRn-hartje begeert passeert de revue: Right Now, Got The Life, Did My Time, Freak On A Leash, maar ook It’s On worden op sublieme wijze vertolkt. De vocals van de springende frontman zijn niet altijd om over naar huis te schrijven maar ach, na middernacht kan dat toch niemand nog een reet interesseren. Je bent immers zelf als een ware Idols-kandidaat de lyrics uit volle borst je luchtpijp uit aan het rammen. Een leuk verzetje zo in de late uurtjes! 

Index | Donderdag | Vrijdag | Zaterdag | Zondag

FacebookTwitter

Bekijk het hele verslag