Dynamo Metal Fest 2017: het verslag

Feest voor jong en oud

Na twee toffe edities in 2015 en 2016 vindt dit jaar, op 15 juli 2017, alweer de derde editie van Dynamo Metal Fest plaats. Ook nu is als locatie het IJssportcentrum aan de Eindhovense Anton Coolenlaan gekozen, waar in het verleden ook al een aantal jaargangen van Dynamo Open Air werden afgewerkt. Het bordje ‘uitverkocht’ hangt dit jaar aan de deur – en dat is niet zo vreemd, gezien de sterke lineup met, in de DMF-traditie, veel ruimte voor de oldskool én een aantal nieuwelingen. Onder het genot van een heerlijk zonnetje reizen wij deze zaterdag af naar de Lichtstad, waar het programma ’s ochtends al begint en er in totaal negen bands te bewonderen zullen zijn.

Om half twaalf begint de eerste band te spelen, terwijl het IJssportcentrum nog aan het volstromen is. De local heroes van White Boy Wasted mogen Dynamo Metal Fest 2017 openen met hun rauwe speedrock én een fikse dosis enthousiasme. Frontman Sid van Kastel babbelt met het publiek alsof hij al jaren niet anders doet. De winnaar van de Dynamo Bandbattle maakt een sympathieke indruk en speelt en passant ook nog een Herman Brood-cover. Van de muziek (denk aan een mix tussen Peter Pan Speedrock en Motörhead) is helaas niet altijd even veel chocola te maken; het geluid is ruig op het dramatische af en zelfs met oordoppen in doet het volume-niveau de oren suizen. Gaandeweg wordt de sound iets beter en kunnen we een glimlach niet onderdrukken; White Boy Wasted maakt muziek om vrolijk van te worden en het optreden van vandaag is dan ook bijzonder vermakelijk. De toon voor DMF 2017 is gezet!

Snel door met de tweede (en tevens laatste) Nederlandse act van DMF 2017: Vuur. De nieuwe band van Anneke van Giersbergen (ex-The Gathering) brengt in het najaar pas een eerste album uit en lijkt de nieuwsgierigheid van het publiek gewekt te hebben. De weide staat dan ook flink vol als Anneke en haar band, met (ex-)leden van Stream of Passion, ReVamp en Ayreon in de gelederen, het podium betreden. Onbekend maakt onbemind, dus echt los gaat het publiek nog niet op het nieuwe materiaal, waarvan enkel de eerste single Days Go By – London al is vrijgegeven. Ook nu werkt het geluid niet bepaald mee, waardoor subtiele elementen een beetje verdrinken in de geluidsbrij. Wat we wel kunnen constateren is dat Vuur beduidend harder is dan bijvoorbeeld The Diary van The Gentle Storm, het vorige metalproject van Anneke, waarvan we met The Storm nog wel één nummertje te horen krijgen. Ook is er ruimte voor onversneden nostalgie in de vorm van twee The Gathering-covers, Days Go By (Inuït) en afsluiter en ‘eeuwige hit’ Strange Machines. Vooral dat laatstgenoemde nummer krijgt – eenentwintig jaar na het eerste optreden van The Gathering op Dynamo Open Air – de handjes op elkaar. Wij wachten ondertussen vol smart op het debuut van Vuur.

Vuur

Voor liefhebbers van oldskool thrash- en speed metal (inclusief heavy metal-achtige zanguithaaltjes) is het vervolgens genieten geblazen met het optreden van Toxik. De New Yorkse oudgedienden draaien alweer sinds 1985 mee, al lag de band in de tussenliggende jaren twee maal langdurig stil. Op 4 augustus verschijnt er, in de vorm van ep Breaking Class, voor het eerst sinds 1989 (!) nieuw werk van de band. Alle songs van die kortspeler passeren deze middag de revue en het moet gezegd worden: het publiek begint langzaam opgewarmd te raken. De band speelt verder materiaal van de enige twee albums World Circus (1987) en Think This (1989) al krijgen we met Black Sabbath-cover Symptom of the Universe ook nog een kleine muzikale verrassing te horen. In 1988 was de band al te bewonderen tijdens Dynamo Open Air en wij schatten dat flink wat toeschouwers van vandaag toen ook al aanwezig waren. Toxik is inmiddels aan z’n derde jeugd bezig en de songs klinken pittig maar met vlagen misschien een tikkeltje gedateerd. Nostalgie is echter een groot goed en op een festival als DMF valt Tokix helemaal niet uit de toon. Tot op Dynamo Metal Fest 2046 dan maar?

En weer door, nu met het eveneens uit New York afkomstige Prong. Ook deze band is een ‘oude bekende’ voor een fiks deel van het publiek; Prong was in 1992 immers ook al eens te bewonderen op Dynamo Open Air. Enfin, het IJssportcentrum staat gezellig vol wanneer de Amerikanen hun groovende muziek, die het midden houdt tussen hardcore en thrash, over de weide doen schallen. De volume-knop staat nog altijd op standje 11, waardoor het optreden puur muzikaal gezien niet het sterkste van de dag is, al duurt het niet lang voor de eerste crowdsurfers van de dag zich aandienen. Ook nu is er veel ruimte voor nostalgie; het later deze maand te verschijnen album Zero Days is evenwel vertegenwoordigd met één nummer: Divide and Conquer. Verder stamt een fiks deel van de set uit de vorige eeuw en lukt het de heren – ondanks het nog altijd behoorlijk vroege uur – toch maar mooi de eerste serieuze pit van de dag aan te zwengelen. Chapeau! En fijn dat het publiek nu écht goed wakker is.

Prong

Death ’n ‘Roll is wat de klok slaat bij Entombed A.D. uit Zweden. Verplichte naamsverandering vanwege gesteggel om de rechten of niet, de nadruk ligt natuurlijk nog altijd op het lekker smerige werk dat onder de naam Entombed werd uitgebracht. De groovende death metal van Zweedse makelij doet het erg goed en ligt live prettig in het gehoor – zeker onder het genot van een frisse Grolsch Kornuit. Of vijf. Frontman LG Petrov is zo te merken ook niet vies van een stevige borrel en zijn schorre stem (in het programmaboekje goed gekenschetst als ‘in whiskey gedrenkte vocalen’) komt vandaag prima uit de verf en zorgt voor een extra rauw randje (of rouwrandje, zo u wilt) aan de stampende death metal. De band houdt een aardig tempo vast en zorgt zo dat het feestje dat gaande is voor het podium nieuwe hoogten bereikt. Left Hand Path (1990) is en blijft hét album van de band; het afsluitende titelnummer van die plaat mag ook vandaag het licht uitdoen en doet dat met verve. Ook de twee nummers van de platen die als Entombed A.D. werden uitgebracht (van elk één, namelijk Dead Dawn en Second to None) vallen zichtbaar in de smaak.

Nog meer lekker opgefokte thrash met Exodus. Gary Holt laat vandaag helaas verstek gaan wegens verplichtingen met zijn andere bandje (dat heet overigens Slayer of zoiets en speelt wel eens in 013). De gitarist wordt live de laatste jaren steevast vervangen door Kragen Lum; zo ook vandaag. We kunnen het woord ‘nostalgie’ niet vaak genoeg laten vallen want ook voor de set van Exodus geldt dat het één feest der herkenning is. Wat heet: debuutplaat Bonded By Blood (1985) is vandaag hofleverancier. Zanger Steve ‘Zetro’ Souza is sinds 2014 weer terug (van twee keer weggeweest) en hoewel Exodus (uitgezonderd twee breaks van elk drie jaar) al sinds 1979 actief is, blijkt de band nog altijd niet moegestreden. Het optreden van vandaag is dan ook erg strak en energiek. Crowdsurfers, moshpits en totale gekte slaan de klok en van alle ‘oudjes’ van vandaag maakt Exodus misschien wel de beste indruk. Ook de (relatief) jonge songs van de laatste plaat Blood In Blood Out (uit 2014 alweer) veranderen het veld in een kolkende mensenmassa – een betere graadmeter voor een geslaagd optreden bestaat er niet.

Exodus

Devin Townsend Project stond een kleine drie weken geleden nog op Graspop Metal Meeting 2017 en deed in maart van dit jaar de Tilburgse 013 nog aan. Wie het muzikale meesterbrein dat Devin Townsend heet al eerder aan het werk zag, weet dan ook wat er vandaag komen gaat: fijne (progressieve) songs inclusief het nodige bombast, stevige passages, de krachtige zangstem van Devin én natuurlijk veel rare koppen en droge humor tussen de songs door. De prettig gestoorde Canadese bandbaas praat het optreden als een volleerd komiek aan elkaar – alleen dat maakt deze show van DTP al de moeite waard. Aangezien Vuur eerder op de dag ook al op het podium van het IJssportcentrum stond, is het voor kenners van de discografie van DTP geen verrassing dat zangeres Anneke “Annie” van Giersbergen ook nu acte de présence geeft. De Nederlandse zingt op bijna de helft van de songs van DTP mee en dat ze haar cue een keer mist waardoor ze te laat invalt, vergeven we haar graag. Met het welhaast epische Higher (eveneens inclusief Anneke) is de koek van dit erg vermakelijke optreden na een uurtje dan toch echt op.

Devin Townsend Project

Testament zagen we een half jaartje geleden nog aan het werk in 013 als support van Amon Amarth en – raar maar waar – toen speelden de Amerikaanse thrashers langer dan vandaag. De ‘pechvogelprijs’ van DMF 2017 gaat zonder twijfel naar Chuck Billy en consorten, die de aanvang van hun optreden met ruim een half uur vertraagd zien worden door technische problemen. Uiteindelijk besluit de band maar gewoon te beginnen met spelen, ondanks het nog altijd verre van perfecte geluid. Vooral de zangmicrofoon heeft hoorbaar te lijden, al doen de heren hun best om er toch nog iets van te maken vandaag. In plaats van langer door te spelen (wat gezien het strakke tijdschema geen optie is) ragt Testament zich door een korte oldskool ‘best of’-set. Alle songs van het nieuwste wapenfeit Brotherhood of the Snake komen te vervallen, al is er gelukkig nog wel ruimte voor monstersongs als Over the Wall en Into The Pit. Door de korte speelduur is het optreden een beetje onbevredigend. Er wordt vanuit het publiek dan ook geroepen om meer maar dat zit er helaas niet in vandaag. Op herhaling in 2018 of 2019 dan maar..?

Testament

Aan headliner Gojira daarna de schone taak het festival af te sluiten met alle toeters en bellen die ze in hun arsenaal hebben. De gemiddelde leeftijd in de eerste rijen ligt plots een stuk lager als de openingstonen van Only Pain opklinken. Vanwege de invallende duisternis zijn deze Fransen de enigen die er een indrukwekkende lichtshow op na kunnen houden en ook aan CO2-kanonnen en pyro is er geen gebrek, al blijft de focus stevig op de muziek liggen. Het publiek is duidelijk nog niet moe; de crowdsurfers vliegen ons letterlijk om de oren als de band prijsnummers als The Heaviest Matter of the Universe en Stranded op de toeschouwers afvuurt – maar ook tussen de songs door en tijdens rustigere passages komen er genoeg voorbij om de security een drukke avond te bezorgen. De technische en groovende (death)metal komt ondertussen prima uit de verf; Gojira heeft veruit het beste geluid van alle bands op deze editie van DMF en geeft een dampende show weg waar de energie vanaf spat. Het meeslepende Flying Whales onderscheidt zich ook vandaag tussen al het geweld; zelfs de instrumentale intro wordt luidkeels meegezongen door het fanatiekste deel van het publiek.

Gojira

Ritmisch is de muziek van Gojira vrij complex, al weerhoudt dat niemand van flink meebewegen en headbangen. Als de broers Duplantier voor één (jam)nummertje van instrument wisselen (zanger/gitarist Joe neemt de drumstokjes tijdelijk over van broer Mario) blijkt dat ook de jongste van de twee Gojira-broers prima zou volstaan als frontman. Zijn brul klinkt misschien nog wel gemener dan die van Joe. De gepeperde show vliegt voorbij en voor we er erg in hebben klinken de laatste tonen van toegift Vacuity alweer op. Hoewel een aantal van de oldskoolliefhebbers al voortijdig richting uitgang lopen (en in sommige gevallen: waggelen) kan het optreden van Gojira de boeken in als ‘bijzonder overtuigend’. Een meer dan waardige afsluiter van Dynamo Metal Fest 2017!

Met 10.000 mensen en tankwagens vol Grolsch Kornuit was DMF ook dit jaar weer één groot feest. Op de paar druppels regen tijdens Gojira na hield het weer zich netjes en van begin tot eind zat de sfeer er lekker in. Dynamo Metal Fest is een feest voor iedere metalliefhebber, van piepjong tot stokoud. De kracht van DMF is ook dat het festival met één been in het verleden staat – kijk maar naar alle muzikale oudgedienden die steeds worden opgetrommeld – maar dat er ondertussen wél met meer dan een schuin oog gekeken wordt naar de toekomst. Over de line-up voor 2018 maken we ons dan ook geen moment zorgen. De eerste naam en datum voor Dynamo Metal Fest 2018 zijn inmiddels vrijgegeven. Op 14 juli 2018 zal de Canadese thrash metalband Annihilator te bewonderen zijn in het IJssportcentrum van Eindhoven. Tot dan!

Datum: 15-07-2017 | Locatie: IJssportcentrum, Eindhoven
Setlists

Ragherrie wil Ton Dekkers bedanken voor zijn foto’s

FacebookTwitter