A Day To Remember in 013 Tilburg

Opblaasballen en -dieren, confetti, wc-rollen én shirt-bazooka's!

Toen het zonnetje nog glorieus scheen in juli 2016 werd aangekondigd dat de Amerikaanse poppunk-metalcore-lolbroeken van A Day To Remember in februari 2017 de stad van de Kruikezeikers weer eens van een bezoekje gingen voorzien. Na dik zeven maanden geduld was het vandaag toch echt weer zover en mochten we de band na drie jaar weer welkom heten in 013. Altijd weer een dag om te herinneren, hoe cliché het ook moge klinken.

Vandaag is ook de dag dat bekend is geworden dat Justin Bieber door Jan Smeets naar Pinkpop is gehaald. Door de fanatieke Pinkpop-gangers wordt gevreesd voor groepen hysterisch gillende tienermeisjes. Niet alleen Biebs doet goede zaken bij jong publiek, ook het publiek van deze avond is overwegend jong te noemen. Hoewel de band inmiddels weer een heel aantal jaartjes meedraait, valt op dat een groot deel van het publiek een verjongingskuur lijkt te hebben gehad. Gelukkig val ik met mijn vers geschoren baard en oempaloempa lengte van 1,69 meter niet bepaald op, maar de band lijkt met elk nieuw album een nieuwe jeugdige bron open te boren.

Omstreeks half 8 mag Moose Blood als eerste aantreden voor een reeds redelijk gevulde zaal. De Britse band opereert sinds 2012 in de (pop) rock-wereld en heeft met het erg aanstekelijke Honey zelfs een nominatie binnen gehengeld voor de Kerrang Awards 2016. Niet gek dat hier dus ook mee gestart wordt. A Day To Remember is een band die uit meerdere vaatjes tapt en welke dus ook gebruik kan maken van meerdere brouwsels. Waar in het verleden o.a. gekozen werd voor Every Time I Die en The Story So Far, hebben ze er anno 2017 voor gekozen om de avond kalmpjes te beginnen. De zoetsappige hap welke Moose Blood ons voorschotelt is niet slecht, maar het is allemaal wel een beetje lafjes als je het ons vraagt. Zoals gezegd wordt de setlist gestart met Honey en banen de heren zich middels achttal songs door een half uur speeltijd heen. Het oog wil ook wat en wat dat betreft gooit het viertal ook niet bepaald hoge ogen. Oké de relatief lieve, voortkabbelende, natte-slipjes-muziek leent zich inderdaad niet echt voor een wervelende podiumpresentatie, maar met 30 minuten lang stilstaan en hooguit een beetje op-en-neer wiegen ga je ook geen volle zalen trekken. Wellicht dat de prik een beetje uit de cola is na een tournee van 18 optredens in minder dan 30 dagen? Wie weet, hopelijk hebben ze wat zwijmelende zieltjes weten te winnen vandaag. Wanneer de avond wordt beklonken met Knuckles begeef ik mij richting de toog om nog even een halve liter Spa Goud soldaat te maken. Je moet immers zélf de slingers ophangen.

Moose Blood

Neck Deep spreekt klaardere taal. Hun pop neigt namelijk meer naar Britse punk en er wordt dan ook stevig van jetje gegeven in de grote zaal van 013, waardoor het geheel lijkt op te leven. Er vindt zowaar een bescheiden moshpit plaats en het rijkelijk toegestroomde publiek weet de teksten met verve mee te schreeuwen. Gladgestreken punknummers als Gold Steps, Kali Ma (waar McKinnon in het origineel ook een mopje meezingt) en Can’t Kick Up The Roots zorgen er spontaan voor dat de acne een comeback maakt op mijn gezicht en mijn (we zullen het maar houden op) gezichtshaar zich plotsklaps terugtrekt: de band zorgt voor leven in de jeugdige brouwerij, zowel voor als op het podium. Waar Moose Blood de pop-kant van het hoofdprogramma vertegenwoordigt, doet Neck Deep dat voor hun punk-voorliefde. Efficiënt als de Britse skaterboys zijn vliegen de tien nummers in rap tempo voorbij, maar niet zonder te melden dat de band direct na deze tour in het vliegtuig naar Los Angeles stapt om aan de opvolger van Life’s Not out to Get You (2014) te werken, het album dat onder de hoede van producer Andrew Wade en (jawel) Jeremy McKinnon van A Day To Remember is opgetuigd. Neck Deep zit duidelijk vuist….nee nekdiep in het Amerikaanse hoofdprogramma. Een gegeven dat ze zeker geen windeieren zal leggen. Well done boys, well done.

Neck Deep

De core-knaapjes hebben altijd een zwak gehad voor A Day To Remember. We waren er dan ook bij toen ze in 2011 en 2014 neerstreken in het Tilburgse poppodium, evenals de Graspop-edities van 2010 en 2015. Zoals zovelen zijn de gebroeders van der Sanden als een blok gevallen voor Homesick (2008). Et voilà: 9 jaar later en 3 albums rijker is te zien dat de band weinig aan populariteit heeft hoeven inboeten. 013 mag dan niet uitverkocht zijn, maar de zaal heeft dan ook een obesitasiaanse plofkip-groei meegemaakt het afgelopen jaar! De mannen uit Ocala vliegen voortvarend uit de startblokken en ‘disrespecten’ de aanwezigen met Mr Highway’s Thinking About The End, waarna de zaal meteen open wordt gescheurd door een moshpit. Blijft leuk zo’n klassieker, maar de reden waarom ‘ADTR’ zich in onze contreien bevindt is het aan de man brengen van Bad Vibrations (2016). ”Go!’, de eerste nieuweling wordt middels Paranoia op het springende publiek losgelaten en laat zien dat de band zijn punkerige streken niet geheel uit het oog is verloren. Helaas herbergt Bad Vibrations niet enkel van dergelijke huzarenstukjes. Zo worden ook We Got This en Justified van het laatste wapenfeit ten gehore gebracht, welke vanwege het luchtige karakter toch een mindere impact lijken te hebben. Gelukkig maken de krachtige title track Exposed en het erg catchy Naivety dit allemaal goed. Zonder te vragen ontstaat er dan ook meermaals een wall of death. Ook wordt het publiek de semi-onmogelijke taak opgelegd om crowdsurfende crowdsurfers te verwezenlijken: crowdsurfception. Hetgeen resulteert in een tsunami aan crowdsurfers een een drukbezette agenda van de beveiligers.

ADTR is echter een band die ook graag een hoog entertainment karakter hanteert. Zo liep frontman Jermy McKinnon ooit eens in een plastic bal over het publiek en werden er zelfs soortement van ‘shirt-bazooka’s’ gebruikt welke enkele concertbezoekers met een gratis shirt mochten verblijden. Laatstgenoemde actie is gelukkig vandaag weer van de partij, evenals opblaasballen en -dieren, confetti én wc-rollen! De schoonmakers van 013 hebben na vanavond wel een extra biertje verdiend wat ons betreft. Dit spektakel is in ieder geval wel hetgeen de shows van ADTR het bezoeken waard blijft!

A Day To Remember

Ondanks dat vandaag in Tilburg de Europese tour wordt afgesloten lijken de gitaarplukkers nog voldoende energie te hebben. Diezelfde vlieger gaat niet helemaal op voor de bebaarde frontman: hoewel goed bij stem zou je zeggen dat er wel een blikje Red Bull of juist een halve liter Monster Energy in had gemogen. Met zes albums in de gelederen wordt rijkelijk geput uit al het lekkers die deze herbergen. 2nd Sucks, Right Back At It Again, I’m Made Of Wax Larry What Are You Made Of? en It’s Complicated: aan hitjes geen gebrek. Het zweet stroomt al gauw rijkelijk onder de oksels en de behaarde menselijke Coentunnel. Omstreeks half elf zwaait de band 013 gedag, om vervolgens (hoe verrassend) nog terug te komen voor een encore bestaande uit 3 nummers. De aanstekers en telefoons worden de lucht in gehesen bij eenieders favoriete akoestische ballad If It Means A Lot To You, iedereen gaat natuurlijk nog even helemaal uit zijn bolletje bij The Downfall Of Us All en de middelvingers bepalen het zaalbeeld bij het afsluitende All Signs Point To Lauderdale.

Het blijkt wederom dat een concertbezoek van ADTR een meerwaarde heeft boven een festivalbezoekje, gezien de band de toegestroomde fans graag beloont met een wervelende show inclusief allerlei ‘extraatjes’. Waar de albums iets aan kracht hebben ingeboet maakt het vijftal dit live meer dan goed. Diegene die zichzelf hebben getrakteerd op een kaartje van Blink 182 krijgen er dan ook een puik voorprogramma bij. Wij gaan de band in ieder geval weer zien op Graspop. Houdoe en bedankt!

Datum: 15-02-2017 | Locatie: 013, Tilburg | Line-up: Moose Blood, Neck Deep, A Day To Remember

Ragherrie wil Andre Schröder bedanken voor zijn foto’s!

FacebookTwitter