The Sound Of Revolution 2016

Debuterend festival laat menig hardcore-hart sneller kloppen

Toen ons in mei 2016 het bericht bereikte dat het doek na tien edities definitief was gevallen voor Speedfest, moesten we bij Ragherrie toch wel even een traantje wegpinken. Vorig jaar hadden we, ondanks de randgebeurtenissen, namelijk nog erg genoten. Maar Eindhoven zou Eindhoven niet zijn als er in november dan maar iets anders georganiseerd wordt. Et voila: met The Sound Of Revolution is een nieuw concept geboren! Daags voor het startschot maakte de organisatie bekend dat de eerste editie met 3.600 kaarten ram uitverkocht was. Op voorhand al een succesverhaal dus! Ragherrie mag dan ook niet ontbreken.

Hoewel het me toch altijd weer lukt om met een zeurderig hoofd het Klokgebouw binnen te stappen, zijn we omstreeks 13.30 één van de eersten om de venue te verkennen en ons zodoende te navigeren in onze geliefde industriële omgeving. ”Beginnen waarmee je geëindigd bent”, een alom bekend gezegde waar we tijdens deze stilte voor de storm graag gebruik van maken. Met de eerste pint in de hand begeven we ons dan ook naar het The Sound Of Revolution stage, waar Paddy And The Rats de (enkele) vroege bezoekers mag verwelkomen. Onbekend met deze band is de verwondering dan ook groot wanneer ons een alleraardigst staaltje Ierse Pub Punk wordt voorgeschoteld. Hoewel Hongarije het thuisfront van de band betreft, zetten ze wel een typisch Iers punksfeertje neer, welke natuurlijk doet denken aan Dropkick Murphys, die ongetwijfeld een grote bron van inspiratie vormen voor Paddy en zijn ratten. Zes man sterk bemant het podium, maar multi-instrumentalist Sam McKenzie is toch wel de grootste blikvanger. Waar hij tijdens het begin van de set nog de doedelzak hanteert, wordt deze gedurende de show ingewisseld voor een mandoline en een viool, die hij zowel als een strijk- als een snaarinstrument gebruikt. Een erg vrolijke en bijzondere start van het hardcore-festival. We hadden de band graag wat later op de dag gezien; met een vollere zaal en wat biertjes achter de kiezen was het vast en zeker dansen geweest!

De organisatie houdt het tempo er in ieder geval lekker in, want op de naastgelegen True Spirit Stage mag de jonge Amsterdamse band 18 Miles dit podium vandaag ontmaagden. De band had de route naar Eindhoven vast nog gereed staan in de TomTom, aangezien de mannen in juni ook al van boven de rivieren dienden te komen, toen als support act van We Came As Romans. Daan Nieboer en zijn kompanen pakken in dertig minuten flink uit met een agressieve mix van hard- en metalcore. De frontman draagt zelfs een nummer op aan eenieder wiens baan, vrienden en leven kut zijn. De essentie van die boodschap hebben we ietwat gemist, maar het levert wel heel wat rugklopjes en grijnzende gezichten op, dus indirect hebben ze het leven eventjes iets minder kut gemaakt. We gaan ze waarschijnlijk nog vaker tegenkomen hier in het Brabantse. Wél kut voor hen is dat bassist Thijs Gombert vandaag een punt zet achter zijn loopbaan bij 18 Miles. Het ga je goed!

18 Miles
18 Miles

Alsof we een tenniswedstrijd bijwonen hupsen we vervolgens weer terug naar de ‘TSOR-stage’, waar eindelijk de eerste échte hardcore-klanken door het Klokgebouw galmen. Strength Approach predikt zijn hardcore-evangelie al sinds 1996 en mag dit jaar dus twintig kaarsjes uitblazen. Dat genres niet aan landsgrenzen zijn gebonden maken deze Italianen wederom duidelijk: afkomstig uit Rome produceren ze hardcore van Amerikaanse snit. Frontman Alexxx rent op het podium van links naar rechts terwijl plukslaven Alessandro en Gianmarco een wedstrijdje polsstok hoogspringen doen, maar dan zonder polsstok en met de beentjes hordelopend-wijd de lucht in. Je snapt me. Het publiek kan straight-to-your-face-tracks als Do or Die goed hebben en het is dus ook een half uurtje smullen geblazen voor eenieder met een peperkoeken hardcore-hartje!

De muntjes gaan er inmiddels flink doorheen, het publiek heeft schik en Coldburn mag de oren van de genodigden vervolgens trakteren op meer rauwe muziek. De Duitsers draaien mee sinds 2009 en genieten dankzij tours met o.a. Cro-Mags, Born From Pain en H2O steeds meer naamsbekendheid. Dat de muziek grotendeels hardcore-geschoeid is moge duidelijk zijn, maar vanwege de soms trage (sludgy) stukken is het bij dit maatschappij-kritische gezelschap vooral flink headbangen geblazen. Na een succesvolle set van dertig minuten zet het vijftal in het Klokgebouw een dikke vette muzikale punt achter 2016. Auf Wiedersehen, wir gehen schnell ein Bier erhalten!

Met oud-bandleden van Backfire!, Deviate en Length of Time in de gelederen is de Belgisch/Nederlandse formatie Angel Crew geen onbekende in de (underground) hardcore-scene. Het publiek is dan ook massaal uitgetrokken om de heren te zien, want zo vaak treden ze vandaag de dag niet meer op! Frontman Dave Moors maakt daarom van het moment gebruik om zijn dochtertje kennis te laten maken met het Eindhovense publiek, waar papa zoveel energie van krijgt. Onwijs lief natuurlijk, maar of dochterlief de deuntjes van pa zou opzetten tijdens haar theekransje is zeer de vraag. Het valt trouwens op dat er gedurende de dag meermaals hele families lijken te zijn uitgerukt, getuige de hoeveelheid mensen die de randen van het podium opvullen. Het is in ieder geval wel tekenend voor het broederlijke en familiale karakter van deze metalen niche.

Dat de thuisspelende streetcore-formatie Discipline een roerige tijd achter de rug heeft kan gezegd worden. In 2011 werd voormalig frontman Joost de Graaf veroordeeld voor de moord op zijn vrouw; hij zit momenteel een 13-jarige gevangenisstraf uit. De band is echter niet bij de pakken neer gaan zitten en sinds 2012 wordt de microfoon gehanteerd door Merijn Verhees. Tours met Sick of It All, Madball, Biohazard en festivals als Dynamo Open Air, Graspop Metal Meeting en With Full Force: in de metalwereld zijn deze Eindhovenaren zeker geen onbekenden! Opererend sinds de jaren negentig vuurt de band hardcore-punkerige klassiekertjes als Everywhere We Go op de kaalhoofdige zaal af. De vuistjes worden flink de lucht in gegooid door de (steeds meer beneveld rakende) aanwezigen! Hier staat een lokaal legendarische band, waardoor bij menig fan spontaan zweetplekken onder de oksels klotsen, met dank aan de opborrelende jeugdherinneringen. Een mooie opwarmer voor Madball!
 

Discipline
Discipline

Tijdens Lifeless wordt de tweesplitsing wat betreft de stages toch wel erg merkbaar. De TSOR-zaal is dermate groot en breed opgezet dat vrijwel altijd nog een figuurlijke blik valt te werpen op het podium, maar bij het kleinschalige TSS-stage is dat echter nog een hele opgave. Om iets te kunnen zien moet je zeker 1,85m zijn (helaas, ik hoop dat de groeispurt ooit nog in zal zetten) of al tijdig je reet voor het podium planten. Bij deze toch wel populaire band is het innoverende uitzicht van een kruin in je blikveld onvermijdelijk. De laaggestemde Amerikaanse hardcore van dit kwintet herbergt enkele minuscule elementen uit de thrash en sludge, waardoor het geheel een stroperiger karakter krijgt: dynamiek die we bij Ragherrie van harte toejuichen, omdat het anders toch snel een gevalletje ‘dertien in een dozijn’ wordt. Gelukkig heeft organisatie Loud Noise een dynamische package neer weten te zetten binnen het kader waarin ze opereren.

Even herinneringen aan Speedfest ophalen, want in 2014 mochten we op nagenoeg dezelfde plek nog genieten van de deuntjes van Madball. Een graag geziene gast in Eindhoven, wat natuurlijk niet gek is want wie geniet er nu niet van meezingertjes als bijvoorbeeld Pride en DNA? Vandaag doet de dampende zaal met Madball-fans dit nog eens dunnetjes (nouja, eerder dikjes) over. Gemoedelijkheid ten top en er wordt dan ook plichtsgetrouw meegezongen door de fans die het Madball-hart op de juiste plaats hebben. Vandaag is is alweer de tiende achtereenvolgende dag dat de New Yorkers de bühne beklimmen. Waar het Klokgebouw nog weleens te kampen heeft met een reputatie als galmbak, is het juist mooi om te zien dat dit tijdens een degelijke hardcore-show weinig tot geen problemen oplevert. Hoe minder franje hoe beter, geldt voor deze gerenoveerde arbeidsomgeving. Madball is dan ook de eerste grote jongen vandaag en vervult zijn taak als grote broer dan ook met verve.

Zwanen worden over het algemeen omschreven als elegante wezens. Dat ze ook vals kunnen zijn bewijst het uit Brighton afkomstige Dead Swans. In 2016 opgestaan uit hun drie jaar durende winterslaap is het inmiddels vier jaar geleden dat ze met nieuw werk op de proppen kwamen. Hopelijk zorgen energieke optredens als deze ervoor dat het bloed kruipt waar het eigenlijk niet gaan kan en ze dus weer eens de studio induiken! Zeer vermakelijke hardcore punk van Britse makelij. Al kijkende op het horloge merken we dat er voor de eerste maal vandaag sprake is van uitloop. We haasten ons dan ook voortijdig, iets over zevenen, weer naar de andere zaal waar….

Het invloedrijke Discharge zijn opwachting maakt! Waar we hadden verwacht dat er rond dit tijdstip met de benen buiten gehangen moest worden, is het echter nog opmerkelijk rustig in de zaal. Middels korte doch krachtige nummers wordt de ‘D-beat’-sound door de voormalige werkomgeving van Philips gedrild, evenals de rauwe stem van (relatief nieuwe) frontman Jeff ‘J.J’ Janiak. Ragherrie vond het in april verschenen End Of Days goed te pruimen, dus we waren dan ook blij te merken dat de heren op de rijkgevulde setlist nog een gaatje hebben weten te vinden voor New World Order. Liefst 39 jaar op de teller en dan nog steeds dergelijke oorverdovende nummers uitkakken en dito shows weggeven: niets dan lof (flikker op Almhof!).

Discharge
Discharge

”Maar het mooiste aan Brabant ben jij dat ben jij”. Guus Meeuwis had bij het neerpennen hiervan vast andere mensen in gedachten, maar wij vinden dit een uitermate geschikte omschrijving voor de Brabanders van No Turning Back. De NYHC van dit vijftal spreekt boekdelen en het in 2015 uitgebrachte Never Give Up vat het doorzettingsvermogen van de band pakkend samen. Het is dan ook hutjemutje bij het TSS-stage wanneer tracks als Stand & Fight, Rise Up en You Can’t Keep Me Down ten gehore worden gebracht. De NTB-fan moet in de verdrukking bij het kleine podium echter wel uitkijken dat hij geen spontane erectie krijgt van de weelderige klanken, want voor je het weet zit je eenogige slang daar waar hij niet hoort en heb je zo een volgetatoeëerde vuist tussen je fietsenrek zitten. Wij nemen wel genoegen met een biertje bij de bar en een toevallige glimp van het schouwspel wanneer de kortgeschoren hoofdjes, toevalligerwijs, allen in de juiste richting draaien. Al twintig jaar een graag geziene gast in het Eindhovense hardcore-circuit en daar zullen ongetwijfeld nog enkele luttele jaartjes bij gaan komen!

Wanneer de laatste tonen van No Turning Back door het voorgedeelte van Klokgebouw galmen maakt de grote zaal zich klaar voor de eerste headliner van vandaag: Ignite! Na al het puntige hakgeweld van voorgaande bands voelt de melodieuze hardcore van deze Amerikanen toch wel enigszins als een streling voor het oor. Datzelfde geldt voor het stemgeluid van frontman Zoltán ‘Zoli’ Teglás: mijn platgebeukte gehoororgaan durft vanwege zijn (voor mijn gevoel) zoetgevooisde engelenstem warempel weer uit zijn schulp te kruipen. Natuurlijk is er naast de muziek ook nog tijd en ruimte om wat woorden vuil te maken aan Donald J. Trump en het welzijn van de walvissen. Ook worden er herinneringen opgehaald over de lang vervlogen tijden van Dynamo Open Air, waar de band in 1998 zijn (toen nog) jeugdig gezicht liet zien. Een uur lang hangt de volgestroomde zaal aan de lippen van het vijftal vanwege gelikte tracks als Bleeding, Poverty For All, Veteran en Let it Burn, terwijl met o.a. This Is A War ook het laatste wapenfeit War Against You (2016) niet wordt overgeslagen. Een welkome afwisseling waarvoor we de organisatie dankbaar zijn.

Met Judge heeft Loud Noise wederom een cultband van formaat binnen weten te hengelen. De grensverleggende hardcore punk van de heren maakte kort furore eind jaren 80 en begin ’90, waarna het een lange periode stil werd in het Judge-kamp. Sinds 2013 is de band echter bezig met een tweede leven en ook Eindhoven mag vanavond deelgenoot van deze wederopstanding worden. Zowat het hele repertoire, van New York Crew (1988) tot There Will Be Quiet (1990) wordt in de zestig minuten durende set gepropt. Inclusief de cover van Warriors, van origine van de, in de vroege jaren 80 opererende, Oi!-band Blitz. De vaart wordt er goed ingehouden in de kleine zaal, waar de mensenmassa zich (wederom) vakkundig om de pilaren heen heeft opgesteld. Voorin gaat het goed los, getuige de geschoeide voeten welke menigmaal in mijn gezichtsveld verschijnen. Zoals we in Brabant zeggen: KEI VET MAN!

Life of Agony en de term ‘onberekenbaar’ zijn als twee handen op één buik. De afsluitende headliner van vandaag wordt namelijk gekenmerkt door een wisseling in de muzikale koers, breakups (in 1999 en 2012) en de welbekende geslachtsverandering van frontman Keith Caputo, welke momenteel als Mina Caputo door het leven gaat. Ondanks dit alles staat de band er vandaag wel, wat een mooie herkansing oplevert voor het afgelaste optreden op Dynamo Metal Fest 2016 (i.v.m. een sleutelbeenbreuk van drummer Sal Abruscato). Net zoals bij Ignite geldt ook hier dat de muziek van LOA een tandje melodieuzer en softer van aard is in vergelijking met veel bands die hen vandaag voorgingen. En hoewel de band de street punk in de loop der jaren heeft ingeruild voor een sound met een hoger hardrock-gehalte, kunnen ze alsnog rekenen op een warm en groots ontvangst van de internationale festivalgangers. Of het nu tracks zijn van het allereerste begin (zoals River Runs Red en Bad Seed uit 1993) of tracks van het (alweer in 2005 verschenen) laatste album Broken Valley: alles wordt met enthousiasme en van benijdenswaardige kwaliteit afgeleverd. En de zang van Mina? Daar is (hoe tegenstrijdig ook) geen tiet aan veranderd! In de lente van 2017 zal het zesde wapenfeit A Place Where There’s No More Pain het levenslicht zien. Het is maar dat je ’t weet!

Life of Agony
Life of Agony

Inmiddels zijn er al een dikke tien uur verstreken binnen de betonnen muren van Klokgebouw. Alvorens we huiswaarts keren is het de eer aan de Cockney Rejects om de boel vandaag af te sluiten. De grondleggers van Het Oi!-genre mogen dan ook als de kers op de reeds riant versierde taart gezien worden. Kers of niet, na een laatste pint en tweetal nummers houdt de olijke tweeling het vandaag toch echt voor gezien. Met ietwat verzuurde benen en een aantal hersencellen armer kijken we echter wel terug op een meer dan geslaagd debuut. We zijn dan ook benieuwd wat de organisatie in gedachte heeft voor 4 november 2017, wanneer het festival zijn tweede editie kent! Voor nu: houdoe en bedankt!

Datum: 19-11-2016 | Locatie: Klokgebouw, Eindhoven | Line-up: Paddy And The Rats, 18 Miles, Strength Approach, Coldburn, World Eater, Discipline, Lifeless, Madball, Dead Swans, Discharge, No Turning Back, Ignite, Judge, Life of Agony, Cockney Rejects | Setlists

Ragherrie wil Michelle Olaya bedanken voor haar foto’s! 

[Best_Wordpress_Gallery id=”200″ gal_title=”The Sound Of Revolution”]

FacebookTwitter