Graspop Metal Meeting 2016: het verslag

Graspop Modder Meeting 2016: een geweldig metalfeest

Donderdag | Vrijdag | Zaterdag | Zondag

Droge bek: check. Verre van uitgeslapen: jup. Tijd voor dag drie! Bij openritsen van de tent is het warempel droog en het lijkt erop dat de zon vandaag eens zijn gezicht laat zien. Dat we dat nog mogen meemaken op deze modderige Graspop-editie!

De tomatensoep en de eerste halve liter bier moeten met gezwinde spoed in de giechel gegooid worden; we moeten immers om 11.45 uur al klaar staan om de wederopstanding van SikTh in België te aanschouwen. De schrik zit er nog wel een beetje in nadat een kleine twee weken geleden bekend werd gemaakt dat frontman Justin Hill de band had verlaten. Achja, het leven van een metalhead gaat niet altijd over rozen, hè? Met Joe Rosser in de gelederen laat de band zich gelukkig niet kisten en staan ze deze zondag gewoon in de Marquee, hoewel de Jupiler Stage wat ons betreft logischer was geweest. Afijn, de tent is rond het vroege tijdstip (niet geheel onverwachts) nog erg rustig, maar druppelt in 40 minuten nog redelijk vol. Hoewel de discografie van de band slechts twee volledige albums telt, worden de Britten wel gezien als één van de grondleggers van de djent. Not bad! Van The Trees Are Dead & Dried Out Wait For Something Wild en Death Of Dead Day worden vandaag ieder drie nummers gespeeld. Van de in 2015 verschenen EP Opacities wordt Philistine Philosophies er nog op het laatste moment tussen gepropt, iets waar wij van Ragherrie wel blij van werden! Een bevredigend maar redelijk zwaar ontbijt, de volgende keer zouden we de progressieve band graag wat later op de dag zien, Graspop!

SikTh
SikTh

Het voordeel van braaf gedrag is dat je eveneens op tijd (en waarschijnlijk iets frisser) aanwezig kunt zijn, in dit geval bij een Nederlandse bijdrage aan Graspop. Delain laten openen op de tweede mainstage is wat anders dan headlinen, zoals in mei in Dynamo. Een goede voorbereiding is dan ook het halve werk. Delain is al op zaterdag aangekomen, na hun vrijdagse optreden op Hellfest Open Air in Frankrijk. De set kent weinig verrassingen en wordt fris en fruitig neergezet. Veel songs van het tussendoortje (ep Lunar Prelude) komen voorbij, zoals Suckerpunch, Army of Dolls, Here Come the Vultures en Don’t Let Go. Aangevuld met de klassiekers Get the Devil Out of Me en We Are the Others is dit een lekkere show om mee te beginnen, onder een (eindelijk!) stralende hemel en (helaas) alweer een beetje natte voeten bij Mainstage 2.

Zo, we zijn in ieder geval allemaal wel weer wakker! Terwijl Delain speelt is het voor ons tijd om een aantal metertjes af te leggen naar de Metaldome, waar The Algorithm velen zal doen verbazen. Deze vreemde eend in de bijt is het eenmansproject van de prettig gestoorde Fransman Rémi Gallago, die elektro met progressieve (djent-)muziek combineert. Inmiddels heeft hij met deze muzikale arbeid al drie albums weten te baren, waarvan Brute Force (2016) de jongste telg is. Gewapend met een gitaar, een computer én Uneven Structures-drummer Jean Ferry laat hij de heupjes wiegen en de handjes wapperen zoals nog niemand dat gedaan heeft op zondagmorgen. Net zo bijzonder als vermakelijk!

Helaas pindakaas heeft het door ons zo geliefde Architects moeten afzeggen. Maar Graspop zal Graspop niet zijn als ze niet nog op tijd een degelijke vervanger hebben weten te regelen (Channel Zero even daargelaten, no hard feelings eh). Niemand minder dan Sick Of It All mag plaatsnemen op het hoofdpodium! Kan slechter toch? De New Yorkers vieren dit jaar hun 30-jarig jubileum vol hardcore punk. Uit de inmiddels 11 uitgebrachte albums wordt een forse graai gedaan, waarbij Scratch The Surface en Step Down natuurlijk niet mogen ontbreken. Het hoofdpodium is wat de band verdient, maar een klein podium brengt wel weer meer de essentie van hardcore (punk) naar boven. Bij Sick Of It All moet namelijk wel op het podium geklauterd -en van het podium af gesprongen worden, net als op Graspop 2010! Wat dat betreft is de mainstage wel een erkenning, maar geen zegen.

Sick Of It All
Sick Of It All

Thrash metal hebben we vandaag nog niet voorgeschoteld gekregen; de eer aan de veteranen van Overkill om hier verandering in aan te brengen. Het is alweer even geleden dat de band, onder leiding van Bobby Blitz, op Graspop stond. Er gaapt een gat van maar liefst 13 jaar tussen diens eerste en (huidige) tweede bezoek, dit onder meer nadat de band in 2013 Graspop helaas had moeten cancellen. Dat waren de oude koeien, ze zijn uit de sloot: tijd voor een potje thrash! Aangezien we pas vanaf Ironbound (2010) verknocht zijn geraakt aan de band, komen we er met ArmoristElectric Rattlesnake en Ironbound nog niet zo slecht vanaf! Leuk blijven de Hollandse brabbelpartijen van de frontman, welke zichzelf en zijn bandmaten typeert als ”oude lullen” en zelf graag “flikker op” in de mond neemt. Afgesloten wordt met de Fuck You -cover, uitgebracht door de punkers van Subhumans in 1979. Beter laat de band er niet nog nogmaals meer dan een decennium overheen gaan eer ze de Boeretang weer bezoeken. Dan zullen we ze immers pas zien wanneer we zelf de 40-jarige leeftijd hebben bereikt, en dat is een verdomd enge gedachte!

De ‘core-knaapjes kachelen vervolgens rustig door naar de Jupiler Stage omdat Thy Art Is Murder daar voor de derde maal in vier jaar tijd diens opwachting maakt. Nadat CJ McMahon er in 2015 de brui aan gaf, zagen we de band in de 013 nog met Molotov Solution-zanger Nick Arthur. Vandaag neemt de Australische radio-omroeper, journalist, record label-eigenaar en tevens zanger Lochlan Watt de vocalen voor zijn rekening. Over een (muzikale) duizendpoot gesproken! Tot dusver vinden we persoonlijk de vervangers beter dan de voormalige TAIM-putgrunter. Hopelijk kunnen ze binnenkort aankondigen dat ze een vaste vocalist hebben weten te vinden. De setlist laat verder geen ruimte voor verrassingen. Het album Hate (2012) omhelst het grootste deel van de speeltijd, met tracks als Reign Of Darkness, Shadow Of Eternal Sin en The Purest Strain Of Hate. Het laatste wapenfeit vult de rest in met tracks als Coffin Dragger en Holy War, waarmee het optreden wordt beklonken. Bij laatstgenoemde song waren er een aantal Graspop ‘gekkies’ welke al biddend plaatsnamen in de wall of death. Benieuwd of die inmiddels in de hemel zijn aangekomen.. Wederom niets te klagen, maar we hebben nu wel weer eventjes genoeg TAIM gezien!

Al chillend op een deel van de bar achter in de Metaldome wordt het mega-technische Obscura gadegeslagen. De Mofrikanen laten een indrukwekkende pot technische death metal horen, welke we in ons lijstje hebben genoteerd onder het kopje ‘meer luisteren’. Deze middag wordt veelvuldig stilgestaan bij het nieuwe album AkróasisEn omdat het een zonnige dag betreft worden dan ook geheel in stijl albumopener Sermon Of The Seven Suns  en Ode To The Sun ten gehore gebracht! Dit soort kleurrijke techdeath horen we graag, het is te merken dat meerdere bandleden muziek hebben gestudeerd op universitair niveau. De Duitsers maken middels de banner aan het einde van de set kenbaar dat er een pittige techdeath tour aan zit te komen. Obscura wordt als headliner namelijk bijgestaan door Revocation, Beyond Creation en Rivers of Nihil. De liefhebbers van dit genre moeten zich vanavond haast wel afmoppen op dit vooruitzicht!

Obscura
Obscura

En we zijn weer terug bij de Jupiler Stage, ditmaal voor een potje Britse metalcore van Bury Tomorrow. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat we niet geheel gecharmeerd waren van hun optreden op het Impericon Festival 2016, dus hopelijk zetten ze vandaag hun beste beentje voor. Aan de drukte is te zien dat de band met de 2 laatste albums flink wat zieltjes heeft gewonnen en gelukkig doen ze vandaag het tij keren. Sterker nog: het is één van de meest energieke optredens van deze GMM! Crowdsurfers domineren de lucht, de grootste circlepit van het Jupiler Stage is van hun hand en er wordt flink meegesprongen op nummers als Earthbound, Memories, Lionheart en het onontbeerlijke Man On Fire. Mooi is het moment dat frontman Daniel Winter-Bates vraagt om een circlepit over de gehele lengte van het veld én deze daadwerkelijk krijgt ook; het publiek eet uit zijn hand. Als de band eens een keer buiten de lijntjes durft te kleuren kunnen ze nog weleens uit de schaduw van een grootheid als Architects treden! Voor nu zijn we verzadigd.

We Came As Romans stond nog geen maand geleden ook al in Dynamo Eindhoven en mag nu op de Jupiler Stage zijn ding komen doen. De Amerikanen hebben met het laatste album de trend richting ‘nummers met radiopotentie’ verder doorgetrokken, iets wat de ene prima kan pruimen en de ander heeft doen afhaken. Misschien dat deze tweedeling onder de core-fanaten verklaart waarom het een stuk minder losgaat vergeleken met Bury Tomorrow. Het publiek komt maar moeilijk in beweging, ondanks dat WCAR begint met misschien wel de hardste track van de laatste plaat, Regenerate. Het duurt een tijdje voordat de eerste crowdsurfers zich melden, ondanks dat de band op zichzelf prima staat te spelen. Waar is trouwens Eric Choi, de originele drummer? Ik zie hem vandaag niet achter de drumkit zitten en er wordt ook nergens melding gemaakt van zijn afwezigheid; vreemd. Uiteindelijk weet de band de aanwezigen toch op te zwepen en na onder meer Who Will Pray? en The World I Used to Know sluit WCAR met Hope. Inderdaad, het laatste wapenfeit heeft nog maar weinig raakvlakken met oud werk, maar de mannen uit Detroit weten er toch altijd een klein feestje van te maken.

Omdat we toch de core-knaapjes zijn én we Trivium al tweemaal in één week hebben gezien, kiezen we ervoor om ons hartje op te halen bij The Amity Affliction. Vanaf Youngbloods (2010) is hun populariteit in een stijgende lijn omhoog gegaan, met Let The Ocean Take Me (2014) als voorlopig hoogtepunt. Wellicht dat het aankomende This Could Be Heartbreak hier verandering in aan weet te brengen? Het optreden wordt afgetrapt via de openingstrack van de aanstaande plaat, I Bring The Weather With Me. Opmerkelijk is dat de clean vocals van Ahren Stringer boven de grunts van Joel Birch uitkomen. Of het nu aan de vocalist of de geluidsman ligt, dat laten we even in het midden. Dat de techniek een beetje pech heeft blijkt wanneer in één klap al het geluid verdwijnt, al vroeg in de set. Maar geen paniek; even herstellen, tunen en we kunnen weer! In de 50 minuten speeltijd worden met name verhaaltjes voorgelezen uit Let The Ocean Take Me (2014) en passeren mega-catchy tracks als Shine On, Never Alone, The Weih Down, Death’s Hand (”Hey, Death, get fucked!”) en publieksfavoriet Pittsburgh de revue. Wij zijn altijd verzot geweest op A Day To Remember, maar deze Aussies zijn flink op weg om hen van het podium te stoten. We kijken smachtend uit naar het nieuwe album!

The Amity Affliction
The Amity Affliction

Dan is het tijd voor de echt grote jongens in metalwonderland. De shirtjes en patches vulden al de gehele zondag het straatbeeld en nu is het aan Iron Maiden om iedereen die reikhalzend naar hun set uitkeek tevreden te stellen. Het podium is weer tot in de puntjes Maiden-stijl aangekleed en frontman Bruce Dickinson is zijn volle walk-in closet niet vergeten; geen wonder dat het zestal per vliegtuig reist en iedere keer hun Ed Force One weet vol te stouwen. En waar andere oudgedienden aftakelen, bij lange na het niveau niet halen of teveel een karikatuur van zichzelf worden, blijft Iron Maiden steeds weer verrassen en imponeren, op zowel muzikaal als showtechnisch vlak. De vlaggen, de diverse kostuums, de gigantische Eddie The Head die iedere tour weer wat andere trucjes doet; oog en oor worden verwend deze zondagavond. Dickinson is prima bij stem en rent nog steeds als een jonge hond over het podium. Maiden opent met If Eternity Should Fail en de wei moet nog wel een beetje loskomen, hoewel het gevoel van samenzijn en samen luisteren al als een warm deken over het festivalterrein neerdaalt. Pas bij The Trooper komt het publiek echt los, om vervolgens niet meer stil te staan. En wat wil je met hitjes als Hollowed Be Thy Name, Fear Of The Dark en The Number Of The Beast op de setlist? Zo kent iedere aanwezige metalhead op zijn minst drie tracks van deze heersers. En met een opblaasbare Eddie die tijdens Iron Maiden het podium opwaggelt is een volgend vertrouwd element aanwezig. Maar waar zal de band mee afsluiten? We hebben immers alle megahits al voorbij horen komen. Met eerst een indrukwekkende toespraak van Dickinson over de wereld waar we vandaag de dag in leven en het feit dat wij als metalheads het goede voorbeeld geven (steek die veren maar in je reet!) serveert de band ons met Blood Brothers een bijna ontroerende ballade. En, hoe konden we hem vergeten, Wasted Years doet de aanwezigen nog één keer klappen, vuisten in de lucht steken en vol overtuiging meezingen. Lemmy leek onsterfelijk, maar een wereld zonder Iron Maiden is ook knap onvoorstelbaar.

Iron Maiden
Iron Maiden

Zucht, wat denken wij met genoegen terug aan 2012. Al chillend op het gras liet Twisted Sister voor het eerst sinds 1984 zijn gezicht zien in Dessel. Alles en iedereen wat zat of lag stond op en feestte mee op tracks als Under The Blade, I Wanna Rock en (natuurlijk!) We’re Not Gonna Take It. Dat zowel de band als Graspop hier van onder de indruk waren bewees de headline-positie het jaar daarop. Twee jaar op een rij werd een kwartier lang meegezongen met We’re Not Gonna Take it. Allejezus, wat regende het toen hard; ”Mother nature, you are a fucking cunt”, zoals frontman Dee Snider wist te melden. Twisted Sister en We’re Not Gonna Take It zijn nooit uit ons hart verdwenen, aangezien we het in iedere fucking kroeg proberen aan te vragen, of daar nu metal gedraaid wordt of niet. Maar anno 2016 is het zo ver; na 40 jaar vertier houdt de band het voor gezien. Geen afscheidstournee zoals Scorpions of Black Sabbath, geeft Dee Snider gekscherend aan, maar het is echt ’40 AND FUCK IT’. We geloven de beste man op zijn blauwe ogen; het overlijden van drummer A.J. Perero heeft er namelijk flink ingehakt bij hen. De blauw gesikte Mike Portnoy heeft dan ook plaatsgenomen achter de drumkit, om de lege plek van A.J. voor de laatste maal op te vullen.

The Kids Are Back, Burn In Hell, You Can’t Stop Rock ‘n’ Roll, I Am (I’m Me), I Wanna Rock, The Price en Under The Blade: de greatest hits-cd wordt in zijn volledigheid afgedraaid, alvorens aan te komen bij de kern. Wanneer de eerste klanken van We’re Not Gonna Take It over het veld galmen wordt dan ook flink gejuicht, gesprongen en (met name) meegezongen! Iedereen gaat nog éénmaal uit zijn bolletje op dit nummer, het is immers onze ‘last chance to dance’. De song wordt (zoals traditiegewijs hoort) een kleine vier tot vijf keer gestopt en hervat, totdat de band toch echt verder moet gaan met de Rolling Stones-cover It’s Only Rock ‘n’ Roll (But I Like It). Uiteindelijk doet S.M.F. de kaars doven. Tevergeefs wordt er nog een We’re Not Gonna Take It-encore gestart door het publiek, maar het is gedaan met de pret! We’re nog gonna see them anymore!

Het einde van Twisted Sister, betekent ook het einde van Graspop Metal Meeting 2016, met een vuurwerkshow als kers op de taart. Wat hebben we dit jaar weer gelachen, gesprongen, gedronken, genoten en geneu…..oké dat dan weer niet. Ondanks het schijtweer van de eerste dagen blikken we toch terug op een erg geslaagde editie. Volgend jaar is de kans groot dat we er wederom bij zijn! Jij toch ook?

Graspop 2016
Graspop 2016

Ragherrie wil de organisatie van Graspop bedanken voor de foto’s!!

Donderdag | Vrijdag | Zaterdag | Zondag

FacebookTwitter

Bekijk het hele verslag

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.