Graspop Metal Meeting 2016: het verslag

Graspop Modder Meeting 2016: een geweldig metalfeest

Donderdag | Vrijdag | Zaterdag | Zondag

Pfoe, aan de voeten en het hoofd te voelen was het een lange dag gisteren. Een broodje ‘ambachtelijke’ knakworst uit blik én een lauwwarme AH-pilsener zorgen er echter voor dat de tweeling zich weer helemaal het mijnheertje voelt, om te proberen ook deze festivaldag weer tot een goed einde te brengen. Het is maar wat je onder ‘goed’ verstaat natuurlijk.

Na een korte, brave nacht thuis is de zijlijnreporter als eerste terug op het veld. Omdat ze eerder op Graspop een goede indruk hadden achtergelaten mocht het Belgische BLIKSEM deze tweede festivaldag aftrappen op de mainstage. Dat doet het vijftal, onder aanvoering van frontvouw Peggy Meeussen, met verve. Ondanks het vroege uur gaat hun blend van death, thrash en doom er goed in. Het feit dat dit een thuiswedstrijd is, werkt zeker niet in hun nadeel. De energieke aanpak van BLIKSEM is één van de redenen dat ze in september op FemME – Female Metal Event in de Effenaar staan.

Bliksem
Bliksem

Dat de heren van Municipal Waste geen fan zijn van Donald J. Trump wordt nog maar eens duidelijk gemaakt. Op het tweede mainstage prijkt een immens grote banner waarop de Republikeinse presidentskandidaat staat afgebeeld. Niet echt flatteus: hij schiet zichzelf door het hoofd. De bijpassende merch draagt tevens de politiek-kritische tekst ”The only walls we build are walls of death”. Een slimme zet die ze een hoop publiciteit heeft opgeleverd. Goede en slechte, dat dan weer wel. 
De door Suicidal Tendencies en Nuclear Assault gevoede crossover-thrash is er eentje van oude snit. Opgericht in 2001 staan de jaren 80 hoog bij hen in het vaandel en dat is duidelijk terug te horen op deze Graspop-zaterdag. Tijdens hun show wordt er voldoende naar hun politieke voor- of eigenlijk afkeur verwezen, met de schijtlollige tracks I Wanna Kill The President, met een glanzende hoofdrol voor George W. Bush, en I Wanna Kill Donald Trump, met… Nouja, u snapt hem. De shirtjes gingen dan ook als zoete broodjes over de toonbank!

Terwijl de regen weer gestaag naar beneden valt begint het Amerikaanse Halestorm aan diens set. Het is de eerste keer dat deze band, onder aanvoering van Lzzy en broer Are-Jay Hale, op GMM speelt. Niet verrassend dat ze een uitnodiging kregen; ook in België en Nederland beschikt Halestorm inmiddels over een steeds verder uitbreidende fanschare. Met de toptrack Love Bites, de inmiddels vertrouwde solo van drummer Are-Jay Hale, inclusief XL drumsticks, en nummers als Mayhem en Mz. Hyde kan de band op ieder festival een meer dan vermakelijk optreden neerzetten. Als Lzzy Hale dan ook nog eens haar strot ietsje wagenwijder openzet en een eeuwigdurende scream loslaat, waar je nekharen spontaan van overeind gaan staan, ben je nog sneller verkocht. Tekenend is dat afsluiter I Miss The Misery luidkeels wordt meegezongen door het voorste deel van de festivalweide.

Halestorm
Halestorm

Naast Bad Religion staat er met Pennywise nog een oudgediende punkgrootheid op het hoofdpodium. De mannen bestaan al net zo lang als uw Ragherrie-tweeling en kunnen pochen met een (meer) succesvolle carrière. Vocalist Jim Lindberg is in ieder geval nog prima bij stem en eert met Broken alle slachtoffers die vielen bij de aanslagen in Orlando, Florida. En we kunnen wel nog vijf pagina’s voltypen over de rest van de setlist, maar het moge duidelijk zijn dat iedereen met smart wacht op Bro Hymn. En die komt er, als allerlaatste. De ‘Woohoohoohooow’ is niet van de lucht en de vuisten gaan enthousiast de lucht in. Als band mag je trots zijn op zo’n anthem.

Wie ‘rasta nu-metal’ zegt, zegt Skindred. Uniek in hun soort dus, wat een optreden van deze band altijd weer een hele belevenis maakt. Frontman Benji Webbe trekt vandaag fel van leer; de ‘fucks’ zijn niet op twee handen te tellen en hij spreekt zich daarnaast fel uit tegen racisme. Maar gelukkig rapt, blaft en grunt hij ook als de beste en dáár komen we natuurlijk voor naar de Jupiler Stage. De setlist is behoorlijk divers, met oud en nieuw werk en daarnaast enkele ‘covers’ (hoewel het ook niet meer dan enkele stukjes van tracks zijn). We horen een Sorry van Justin Bieber, een War Pigs van Black Sabbath en een Jump Around van House of Pain. Allemaal leuk en aardig, maar nummers als Sound The Siren, afkomstig van Volume uit 2015, horen we veel liever. Gekke geluidseffecten, rappende teksten; die ding slaat je, swa.

Met voldoende namen voor de core-knapen op de planning mag de naam van Killswitch Engage natuurlijk niet op de poster ontbreken; which didn’t. Als grondleggers (mogen we zo noemen?) van de metalcore genieten de heren na zeventien jaar nog steeds veel aanzien. In september mogen de Amerikanen met onder meer Volbeat, Avenged Sevenfold en Avatar op tour, om maar even aan te geven in welke contreien van metalland ze zich begeven. En ook GMM heeft wel zin in een beetje KSE. Geen idee wat er in de flesjes op het podium zit, maar de band is bijzonder los en melig. Hoogtepunt is toch wel de aankondiging van Adam Dutkiewicz dat “het volgende nummer gaat over hele grote tieten en super diepe vagina’s”. Zijn stem klinkt alsof hij wel een kleine vakantie kan gebruiken. Boft hij even: dit optreden is de laatste van deze tour. Tof dat ze het niet afraffelen en Dessel nog een vermakelijke show gunnen, met The Curse als echte afsluiter. Geniet even van de rust, heren!

Inmiddels zijn we toch alweer een flinke tijd op het festivalterrein. Een beetje moe in de benen, maar we gaan gewoon lekker verder. Want we willen niets missen van Dropkick Murphys. Met een verse Leffe Blond in de giechel is het misschien maar goed dat de zon niet schijnt; bespaart weer wat hersencellen. We hebben door de dag de nodige kilts en bandshirts gespot, dus dat het lekker druk is voor de mainstage mag geen verrassing heten. De mannen komen met het volledige ensemble het podium op en het mag gezegd worden: ze zien er strak uit, by far de knapste venten op Graspop vandaag. Kilten, banjo’s, fluiten, accordeon: alles wordt uit de kast gehaald en de aanwezigen springen en zingen vrolijk mee tijdens onder meer Out Of Our Heads. Een momentje van rust is er tijdens Sandlot, perfect gebracht door Ken Casey met zijn akoestische gitaar en een luid meezingend publiek. Diezelfde kelen staan net zo wagenwijd open tijdens Rose Tattoo,The Boys Are Back en natuurlijk het afsluitende I’m Shipping Up to Boston. Er had makkelijke nóg een set gespeeld kunnen worden, zoveel plezier had men erin. Diep respect voor Dropkick Murphys en de wijze waarop ze altijd weer iedereen weten te vermaken.

Dropkick Murphys
Dropkick Murphys

Na dit feestje gaat de olijke tweeling door voor iets minder vrolijke, maar daardoor niet minder leuke, muziek in de Metaldome. Daar staat TesseracT geprogrammeerd. En man man man, wat geven deze Britten een geweldige show weg. Alles lijkt perfect in balans te zijn: de progressieve, experimentele tracks, de lichtshow en de visual van een hyperkubus op de achtergrond. Het is bijna hypnotiserend wat het vijftal speelt; ongemerkt beweegt de rest van het lichaam mee op de vibe van de tracks. Instrumentaal staat het als een huis en de (zowel clean als screaming) vocals van zanger Daniel Tompkins zitten op hetzelfde niveau. Waarom dit nu zo vet is en op plaat minder interessant? Omdat in mijn huiskamer de visuals en de gebruikte lampen ontbreken helaas. Zonder enige twijfel één van de beste optredens van Graspop 2016, wat alleen maar wordt bevestigd door het uitbundige en hartverwarmende applaus dat het publiek overheeft voor de pioniers van TesseracT.

Het was eventjes spannend, maar Papa Emeritus III is hersteld van zijn zware keelontsteking en Ghost maakt zijn opwachting op het hoofdpodium van GMM (in tegenstelling tot bijvoorbeeld Download Festival). Inmiddels hebben we de Zweden al vaak genoeg gezien om nog echt verrast te worden. Dus dat Spirit, met zijn onheilspellende intro, de set aftrapt doet dan ook weinig wenkbrauwen fronsen. Hetzelfde geldt voor From The Pinnacle To The Pit, hoe dan ook een meesterlijk nummer van Meloria uit 2015. Van deze plaat komen sowieso de nodige tracks terug; logisch, aangezien dit album alleen maar lovende kritieken in ontvangst mocht nemen. Inmiddels heeft Papa zich omgekleed en staat hij als spookachtige dandy klaar om He Is te laten horen. Helemaal foutloos is het niet, en het feit dat hele vocale stukken wegwaaien maken het niet beter, maar aangezien iedereen meeklapt en -zingt deert dit maar weinigen. Mummy Dust maakt sowieso veel goed, als zijnde misschien wel de ruigste bijdrage op het laatste werk. Afsluiter is Monstrance Clock, de laatste song op Infestissumam (2013). Of het nu echt metal is of niet; een dergelijke show hoort gewoon thuis op dit festival. ‘Helaas’ is de band tegenwoordig te groot om in de Marquee te spelen; het hele showaspect komt daar uiteindelijk toch net wat beter over vergeleken met de grote, open en lichte mainstage. 

Ook als ze niet spelen, wordt de bandnaam alsnog veelvuldig over het festivalterrein en de campingarea geschreeuwd, maar dit jaar staat Slayer er wel weer, na een jaartje afwezigheid. Dat de Amerikanen niet zo van interactie met het publiek zijn is inmiddels algemeen bekend; het is opkomen, misschien een knikje of kort zwaaien en vervolgens SPELEN MET DIE HANDEL! Veertien tracks staan er op de setlist, dus er is ook weinig tijd te verliezen. Een mix van oud en nieuw, met natuurlijk nummers als Raining Blood en Angel of Death, maar ook aandacht voor Repentless uit 2015, met opener Delusions of Saviour, de title track en You Against You. We willen eigenlijk niet helemaal achteraan staan bij Gojira, dus terwijl de vrienden de honneurs blijven waarnemen bij Slayer sluipen we richting de Marquee.

Slayer
Slayer

Voor de zijlijnreporter geldt hetzelfde. Die staat helaas minder droog, maar redelijk op tijd, voor Mainstage 2. Eigenlijk is het al te laat voor een goed plekje voor Nightwish, die daar komt afsluiten. De regen heeft de bezoekers er namelijk niet van weerhouden om al ruim op tijd een plekje te zoeken op de meer en meer zompig wordende ondergrond. Ze worden niet teleurgesteld. De vele vlammen tijdens de show hebben naast het visuele aspect ook nog een prettige bijwerking: de vlaag warmte (redelijk voorin) is eigenlijk best wel aangenaam. De band blijkt goedgemutst; de eerdere signeersessie, met een enorme rij, verliep dan ook vrij soepel. En ook op het podium wordt duidelijk dat de sfeer er goed inzit. Floor, Neerlands trots, is goed bij stem en zet een puike performance neer. De set zelf herbergt klassiekers als Storytime, I Want My Tears Back en Nemo. En van het nieuwe album Endless Forms Most Beautiful komen Shudder Before the Beautiful, Yours Is an Empty Hope, Élan en Weak Fantasy voorbij. The Understanding, een deel van The Greatest Show on Earth, blijkt een mooie afsluiter. Meer dan nat (en volgeplakt met snippers van het confettikanon) zet deze man, onder de klanken van Volbeat, de tocht richting een droge slaapplek thuis in.

Nightwish
Nightwish

In de tussentijd staan wij wél droog in de Marquee, nog lang niet van plan om naar bed te gaan. Hoewel we Gojira ook op Fortarock hebben gezien, is er voor ons voldoende reden om ze nóg eens te checken: Magma is immers net een dag uit en met Stranded en Silvera hadden de Fransmannen al vóór de release twee ijzersterke nummers laten horen. Benieuwd of de jongste spruit een voorname plek krijgt gedurende de set. De show begint in ieder geval met Toxic Garbage Island van The Way Of All Flesh uit 2008; een betrekkelijk oudje dus. En met vervolgens L’Enfant Sauvage (2012) en The Heaviest Matter Of The Universe (2005) is het niet zo dat hier onbeschaamd promotie wordt gevoerd voor Magma. Of misschien een beetje? Na een korte babbel, voornamelijk om te vertellen dat er inderdaad net een nieuwe release is geweest, speelt de band zowel Silvera als Stranded achter elkaar. En tijdens de rest van de show komen Only Pain en The Shooting Star ook nog voorbij. Logisch en helemaal prima, als ook Flying Whales maar voorbijkomt; en dat gebeurt gelukkig. Met een dikke “merci beaucoup” (niet de eerste van de avond) neemt het viertal, aangevoerd door de gebroeders Duplantier, onder luid applaus afscheid van Graspop. Ongelofelijk hoe hun ster maar blijft rijzen en hoe goed hun nummers blijven aanslaan. Mainstage de volgende keer?

De Marquee stroomt leeg, maar een groot deel slaat direct linksaf richting de parkeerplaatsen/camping. Het regent dat het giet en velen laten Volbeat voor wat het is. Nou, wij niet. Iedereen mag zeuren wat ze willen, over de band en het feit dat hun laatste album Seal The Deal & Let’s Boogie behoorlijk veel op voorgaand werk lijkt; wij behouden toch een flinke zwak voor deze Denen.
Dat de band geen vreemde is op Dessels grondgebied bewijst het feit dat het dit jaar inmiddels hun vijfde Graspop-optreden is. Nadat Motörheads Born To Raise Hell zich door de regen heeft gewaand, wordt, net als op FortaRock, de set gestart met The Devil’s Bleeding Crown. Van het nieuwe Seal The Deal & Let’s Boogie worden vanavond nog een viertal tracks gespeeld, namelijk For EvigtThe Gates of Babylon, Goodbye Forever (wederom opgedragen aan Mohammed Ali) en de title track. Dit terwijl het eerste album The Strength / The Sound / The Songs, naast een flard I Only Wanna Be With You volledig wordt overgeslagen. Geen Pool Of Booze, Booze, Booza vandaag, enkel een flinke plas water. De rest van de set wordt overheerst door the usual stuff. Radiohitjes als Sad Man’s Tongue, Lola Montez en Fallen passeren de revue, maar natuurlijk ook ander (inmiddels) ‘setlist-meubilair’ in de vorm van Guitar Gangsters & Cadillac Blood16 Dollars en Still Counting.
Na anderhalf uur druipen we letterlijk af; net zo tevreden als dat we nat zijn. De band heeft wederom bewezen een waardige headliner te zijn.

Volbeat
Volbeat

Om even op te drogen togen we vervolgens naar de Metaldome en warmen we op met dank aan de klanken van de Italiaanse System Of A Down-coverband Back To The System. En wat blijkt; niet alleen de tent voelt behaaglijk aan, maar de SOAD-klonen ook! Verdomme wat speelt die band puik! Wat weet de Graspop-organisatie toch altijd weer toffe coverbands te regelen. Na golden oldies als Toxicity, BYOB en Chop Suey hebben we nog maar één doel: de lever nog even bevochtigen op de camping en in benevelde toestand in slaap proberen te…..zzzzzz…….

Donderdag | Vrijdag | Zaterdag | Zondag

FacebookTwitter

Bekijk het hele verslag