FemME (Female Metal Event) 2016; het verslag

Na het debuut in 2014 en de erg gezellige tweede editie in 2015, is hét Nederlandse festival ter ere van vrouwen in de metalscene, FemME (Female Metal Event), aanbeland bij jaargang nummer drie. Plaats van handeling is wederom de Eindhovense Effenaar. De groei wordt ook dit jaar doorgezet; zo duurt het festival dit jaar drie dagen en spelen er in totaal 25 bands, waaronder gerenommeerde namen als Xandria en Arch Enemy.

Vast voor in de agenda: de vierde editie van FemME zal plaatsvinden op 22, 23 en 24 september 2017.

Bekijk hieronder het verslag en de foto’s van FemME 2016 per dag.

Datum: 23, 24 en 25-09-2016 | Locatie: Effenaar, Eindhoven | Setlists

Index | Vrijdag | Zaterdag | Zondag

Index | Vrijdag | Zaterdag | Zondag

De vrijdagavond van FemME 2016 wordt volledig gevuld met (semi-)akoestische optredens. Op het hoofdpodium van de Effenaar, dit weekend omgedoopt tot Large Stage, mag het Nederlandse Kingfisher Sky het spits afbijten. De grote zaal is ongeveer halfvol als de band uit Den Haag (vorig jaar ook al te bewonderen op FemME II én tijdens een FemME clubshow in PopEi) hun kunsten vertoont, waarbij opvalt dat de dromerige songs in deze speciale uitvoering dicht bij de originele versies blijven. Bijzondere aandacht verdienen de smaakvolle Tori Amos-cover Winter én de spontane podiumdynamiek van de band rond zangeres Judith Rijveld, die vandaag een nummertje worden bijgestaan door gastzanger Valerio Recenti (MyPropane). FemME begint dit jaar dankzij Kingfisher Sky direct erg sterk.

Snel door naar de kleine zaal (‘Aardschok Stage’) voor Sleeping Romance. De Italianen gaven in 2015, net als Kingfisher Sky, acte de présence tijdens de FemME clubshow in PopEi en zullen op de FemMe-zaterdag van dit jaar een ‘normaal’ concert verzorgen, waarvan nu al een akoestisch voorproefje wordt gegeven door zangeres Federica en gitarist Federico. Naast bestaand werk, krijgen we ook een paar nieuwe songs te horen, waarbij Federico meermaals benadrukt dat de release date van het nieuwe album nog ongewis is. De sterke en vermakelijke performance wordt verder opgeleukt met twee ‘Nederlandse’ covers. Niets menselijks is ons vreemd, dus ook chauvinisme niet, en de covers van het breekbare You Learn About It (The Gathering) en het catchy What Have You Done (Within Temptation) kunnen op veel bijval rekenen in de kleine zaal.

Sleeping Romance
Sleeping Romance

Op het hoofdpodium is het vervolgens de beurt aan de Duitsers van Molllust. Behalve op letters L in de naam (3 stuks maar liefst) heeft de band duidelijk ook niet bezuinigd op theater. De ‘opera metal’ is bombastisch, een tikkeltje (te) dik aangezet en weinig spontaan – kortom: erg Duits. In deze ‘uitgeklede’ setting leunt de muziek zwaar op de strijkers en lijkt wat van de kracht van de songs verloren te gaan. Hoewel de band het hart duidelijk op de goede plek heeft zitten (zo krijgen we songs over de vluchtelingencrisis en de bio-industrie te horen) blijkt het optreden niet aan iedereen besteed. De grote zaal staat aan het eind van de show in ieder geval lang zo vol niet meer als een klein uur eerder.

Misschien wel het sterkste optreden van de dag wordt verzorgd door één dame met een keyboard. Vic Anselmo (Viktorija Kukule) is een in de Tsjechische band Inner Fear actieve, in Duitsland woonachtige zangeres van Letse origine. Solo maakt ze furore met een singer-songwriter-achtig geluid dat ons omver blaast in de kleine zaal. Haar veelzijdige stemgeluid en opvallende dictie, gekoppeld aan sterke en afwisselende songs die goed in het gehoor liggen, boeit van begin tot eind. Dat het met metal allemaal wel erg weinig te maken heeft, zal veel toehoorders duidelijk worst wezen. Indrukwekkend!

Vic Anselmo
Vic Anselmo

Headliner van de avond is Marcela Bovio (Stream of Passion). Afgelopen jaar mocht de in Nederland woonachtige zangeres van Mexicaanse afkomst al de ‘pre-party’ van FemME II opluisteren, en dat beviel ontzettend goed. Vanavond presenteert ze haar nieuwe solo-album Unprecedented, waarvan ook direct een groot deel ten gehore wordt gebracht. Marcela wordt voor de gelegenheid bijgestaan door een strijkkwartet, waardoor ze zelf de viool niet ter hand hoeft te nemen. In plaats van op het eigenlijke podium, staan zangeres en muzikanten opgesteld op een podiumpje midden in de zaal, wat de show een erg intiem karakter verleent dat goed past bij de ingetogen klanken van haar nieuwe solo-werk. Voor de liefhebbers komen er ook nog drie nummers van Stream of Passion voorbij, en we genieten er nog maar even met volle teugen van, aangezien de band binnenkort helaas zal ophouden te bestaan. Broken en The Curse blijven ook in deze setting fier overeind, en de toepasselijke afsluiter In The End roept het nodige kippenvel op.

Marcela Bovio
Marcela Bovio

Voor de die hards is er daarna, ondanks twintig minuten uitloop, nog een show in de kleine zaal. Moran Magal begint na wat geklungel met een dictafoon tijdens een ietwat vreemd intro met een aantal covers die ons de oren doen spitsen. De Israëlische dame speelt door haarzelf opnieuw gearrangeerde versies van achtereenvolgens Toxicity (System of a Down), Poison (Alice Cooper) en Paranoid (Black Sabbath), waarna ze overstapt op eigen werk. Naast zang en toetsen, wordt Moran Magal begeleid door vioolklanken die het geheel een etnisch karakter verlenen. Dat haar zang verre van accentloos is en het geheel vanwege het late uur gaandeweg een klein beetje inkakt, nemen we op de koop toe. 

Daarmee zit deze bijzondere vrijdag er op. Morgen begint FemME 2016 natuurlijk pas écht als de akoestische gitaren worden ingeruild voor hun versterkte laaggestemde broertjes.

Index | Vrijdag | Zaterdag | Zondag

Ragherrie wil Kelly Thans bedanken voor haar foto’s.

[Best_Wordpress_Gallery id=”179″ gal_title=”FemME 2016 (vrijdag)”]

Index | Vrijdag | Zaterdag | Zondag

Op zaterdagmiddag begint het programma van de eerste volledige dag van FemME in de kleine zaal, met een optreden van Circle Unbroken. De Belgen, die hun plekje in de line-up van vandaag danken aan winst (van de publieksprijs) tijdens de FemME Band Battles, ogen erg enthousiast, maar hebben aan het begin van de set te kampen met een abominabel geluid, dat gelukkig al snel beter wordt. Technische problemen (gitaar) gooien kort daarna ook wat roet in het eten, al scoort de band punten met de energieke podiumperformance op dit vroege uur.

Vervolgens keert End of the Dream terug op FemME. In 2015 (FemME II) mocht de Nederlandse band nog invallen voor Effloresce in de kleine zaal om een aantal maanden later op datzelfde podium als support voor Leaves’ Eyes te fungeren tijdens de FemMe Clubshow; dit jaar is End of the Dream ‘gepromoveerd’ naar de mainstage van het festival. De talentvolle band pakt deze kans met beide handen aan. Naast songs van debuutplaat All I Am krijgen we ook een veelbelovend nieuw nummer te horen (Wakeless). Jammer dat alle symfonische elementen (en dat zijn er nogal wat) uit een doosje komen, al is de band in dat opzicht zeker niet uniek. De lekkere rock/metalsongs missen ondertussen hun doel niet: De heren en dame uit Den Bosch bouwen een lekker feestje, met een glansrol voor frontvrouw Micky Huijsmans. Vermakelijk optreden in de al lekker volle Effenaar.

End of the Dream
End of the Dream

De kleine zaal loopt lekker vol voor de volgende band uit eigen land: Ex Libris. De Boxtelse band treedt (nog) maar sporadisch op en die exclusiviteit lijkt veel mensen te trekken. Ex Libris, met onder andere Dianne van Giersbergen (morgen te bewonderen met Xandria) en Luuk van Gerwen (ex-After Forever) in de gelederen, valt duidelijk in de smaak bij het aanwezige publiek. Vanwege de lengte van de eigen (progressieve en bijzonder smaakvolle) songs en de beperkte speeltijd, lijkt de show voorbij te vliegen. Zangeres Dianne etaleert vandaag haar veelzijdigheid; ze laat met het meer ingetogen werk van Ex Libris een heel andere kant van haar stembanden zien dan bij het Duitse Xandria.

Diabulus in Musica treedt vandaag aan zonder bassist (zijn partijen lopen mee op band) en drummer (voor hem is tijdig een vervanger geregeld). Ondanks deze handicaps weten de Spanjaarden te overtuigen op de main stage. De symfonische elementen en toetsenpartijen worden in dit geval wel live meegespeeld en het vaak gebruikte contrast tussen lieflijke vrouwenzang en steenharde grunts was dit jaar op FemME nog niet zo alomtegenwoordig aanwezig. In november verschijnt met Dirge for the Archons een nieuw album van de band uit Pamplona; op basis van de show van vandaag kijken wij daar nu al reikhalzend naar uit.

Diabulus in Musica
Diabulus in Musica

Hun akoestische show op vrijdagavond smaakte naar meer en nu worden we door Sleeping Romance ons op onze wenken bediend met een ‘reguliere’ set, wederom in de kleine zaal. Enige overlap in de setlist is daarbij niet te voorkomen, al klinken songs als Fire and Ice vandaag compleet anders dan een dag eerder. Ook nu is er plaats ingeruimd voor nieuw werk (Touch the Sun) en ook delen van de interactie zijn hetzelfde (‘Il Metallo’) maar deren doet het niet. Gitarist Federico en zijn kompanen hebben er duidelijk veel zin in en de energie en positiviteit slaan van het podium over op de zaal. Een optreden om vrolijk van te worden.

Na alle zoetgevooisde zangeressen en symfonische sfeerlagen van vandaag, is de stevige rockstrot van Kobra and the Lotus-frontvrouw Brittany “Kobra” Paige een verademing. De Canadezen zijn de voorbije maanden druk bezig geweest met hun nieuwe dubbelalbum en hebben daardoor al een flinke tijd niet opgetreden. Van opstartproblemen of algehele ‘roestigheid’ is niets te merken en het nieuwe materiaal dat de band op ons afvuurt, past prima binnen de met heavy metal van traditionele snit gevulde setlist. De band draait overigens niet louter om Paige, zo krijgen de instrumentalisten uitgebreid de kans zich uit te leven in gitaar- en drumsolo’s. Verandering van spijs doet eten en songs als afsluiter 50 Shades of Evil (van het selftitled album uit 2012) smaken naar meer. Voor wie er geen genoeg van kan krijgen: Kobra and the Lotus gaat binnenkort op tournee met onze landgenoten van Delain.

Kobra and the Lotus
Kobra and the Lotus

Aansluitend toont ook Bliksem zich op aangename (en geheel eigen) wijze een vreemde eend in de bijt. De Belgen liefhebberen namelijk in onversneden thrash metal, met daarbij lekker rauwe zang van Peggy Meeussen. Het ruige karakter van de muziek valt op en de energieke show doet het fanatieke publiek voor het podium zichtbaar opleven. FemME heeft af en toe een band als Bliksem nodig tussen alle prinsessenjurken en symfonische suikercoating, al is de band zeker niet aan iedereen besteed. Desalniettemin krijgt de band links en rechts de nekspieren flink los.

Op de Large stage keren we daarna (twintig minuten achter op schema) terug naar een wat meer doorsnee female fronted-geluid, verzorgd door co-headliner Sirenia. De Noorse band rond Morten Veland (ex-Tristania) heeft vanavond in frontvrouw Emmanuelle Zoldan een debutante. De Française kwijt zich prima van haar taak, al oogt ze nog wat onwennig op het podium. De harsh vocals van Veland en het af en toe opvallend venijnige drumwerk (dat zo lijkt weggelopen uit één van de meer extreme varianten van de metal) is zeer headbangbaar en zorgt en passant voor voldoende afwisseling en pit. De setlist is een mooie bloemlezing van de carrière van de band tot op heden, waarbij opvalt dat het nieuwere werk live stukken overtuigender klinkt dan op plaat. Dat alle toetsen en koortjes ingeblikt zijn, en dat het ook ontbreekt aan een live-bassist, drukt de pret geen seconde. Het erg pakkende My Mind’s Eye en relatief oude Meridian maken het meeste indruk tijdens dit overtuigende optreden in een goedgevulde Effenaar. In november geeft Sirenia drie (!) clubshows in Nederland (en één in België) – gaat dat zien!

Sirenia
Sirenia

De veruit hardste band van de dag (zo niet van heel FemME 2016) verbouwt daarna vakkundig de Aardschok stage. Het uit Amsterdam afkomstige The Charm The Fury krijgt iets voor elkaar wat wij eerder op de dag nog voor onmogelijk hielden: er breken al snel wat voorzichtige moshpitjes uit, een aantal nummers later gevolgd door heuse cirkelpits. Het zegt alles over de power en energie van de metalcore-formatie rond Caroline Westendorp. Naast allesverzengende harsh vocals toont de frontvrouw eens te meer aan ook een aardig mopje te kunnen zingen, als aangename onderbreking van de opgefokte nekbrekertjes die haar band zonder mededogen op het publiek afvuurt. Ook The Charm The Fury komt binnenkort (februari 2017) met nieuw plaatwerk, dus dat is iets om naar toe te leven.

De vertraging is opgelopen tot een klein half uur als de andere headliner van deze zaterdag, The Birthday Massacre, aftrapt. Hoewel de hese fluisterzang van frontvrouw Chibi de eerste paar nummers niet altijd en overal even goed te verstaan is, om over de tenenkrommende “grunts” van haar mannelijke bandmaats maar te zwijgen, eet de zaal uit de hand van de Canadese band. Bijzonder is de mix van alternatieve rock, gothic, darkwave en electro zeker, al heeft de set een nogal voortkabbelend karakter. Speciale aandacht is er voor de verjaardag van drummer Rhim, voor wie het ‘happy birthday’ wordt ingezet. Ondanks de grote verscheidenheid aan stijlen waaruit geciteerd wordt, mist de band live de power om echt een feestje te bouwen. The Birthday Massacre is vooral fijne luistermuziek met een rauw randje. Een tijdslot van dik 80 minuten lijkt voor veel toeschouwers echter toch wat te veel van het goede; tegen het einde loopt de grote zaal van de Effenaar langzaam een beetje leeg, al heeft dat ongetwijfeld ook met vermoeidheid na een lange en enerverende dag vol muziek te maken.

Elyose mag daarna het licht komen uitdoen in de kleine zaal. Door alle vertragingen en het late uur druppelt de toch al niet heel drukke kleine zaal langzaam nog verder leeg tijdens de show van de Parijzenaars, die hun ‘gothic’ metal doorspekt hebben met industriële touches. Zangeres Justine Daaé heeft een stemgeluid waar je van moet houden en lijkt zich soms wat te overschreeuwen. Dat de teksten Franstalig zijn, komt de toegankelijkheid ook niet bepaald ten goede, helaas. Met de laatste klanken van het optreden van Elyose komt er een einde aan deze goedgevulde FemME-zaterdag.

Index | Vrijdag | Zaterdag | Zondag

Ragherrie wil Andre Schröder en Kelly Thans bedanken voor hun foto’s.

[Best_Wordpress_Gallery id=”183″ gal_title=”FemME 2016 (zaterdag)”]

Index | Vrijdag | Zaterdag | Zondag

De laatste FemME-dag van dit jaar wordt traditiegetrouw geopend met een heuse modeshow, dit jaar wederom tot in de puntjes verzorgd door Ingeborg Steenhorst. Thema van de show, waarin onder andere Laura Guldemond (Shadowrise), Micky Huijsmans (End of the Dream) en Lisette van den Berg (in 2015 op FemME met Scarlet Stories) meelopen, is de nieuwe ‘FreakChique’-collectie. Muzikale ondersteuning komt van de Nederlandse progressieve rockband Cirrha Niva, die speciaal voor de gelegenheid een adaptatie van hun toepasselijk getitelde album Out of the Freak Show (2016) ten gehore brengen. Tussen de modellen op de catwalk door, blijft er voldoende tijd over voor de muziek zelf. Het sterke optreden van de geschminkte heren wordt verder FemME-waardig gemaakt door korte gastoptredens van de eerder genoemde modellen-annex-zangeressen Laura en Lisette.

Aan de Belgen van Valkyre de schone taak om het puur muzikale programma af te trappen in de kleine zaal. De band doet dit met verve op het voor hen bekende terrein. Vijf maanden eerder speelde de band immers nog op hetzelfde podium als support-act van Leaves’ Eyes (FemME clubtour). Enthousiast en vol energie tracht de band rond zangeres Claudia Michelutti een feestje te bouwen, wat dankzij de makkelijk in het gehoor liggende songs ook heel aardig lukt. De steampunky stijl van de podiumoutfits, het fijne gitaarwerk en de folky touches zijn leuke elementen aan het optreden. Ook de nieuwe single Whispering Thoughts valt duidelijk goed in de smaak.

Snel terug naar de grote zaal (het speelschema is vandaag zeer strak) voor de show van Ancient Bards. De symfonische power metal met een stevige folksaus is bij vlagen lekker opgewekt en ondertussen toch stevig. Zeker niet onaardig, al lijken veel nummers wel als twee druppels water op elkaar. De totale speeltijd van een uur die voor de Italianen is gereserveerd, blijkt dan ook wat aan de lange kant te zijn; tegen het einde van de show en tijdens afsluiter Through My Veins wordt het toch wat rustiger in de goedgevulde zaal. Desondanks verdient de overtuigende zang van Sara Squadrani de nodige complimenten.

FemME Band Battle-winnaar Shadowrise bewijst daarna in de kleine zaal dat hun uitverkiezing door de jury volkomen terecht is geweest. In een korte maar krachtige set laten de local heroes een stevige bak duisternis los in de aangenaam volle kleine zaal. Cleane zang, grunts en vooral smakelijke gitaarpartijen zetten de, tussen power metal en meer extreme subgenres laverende, toon. De eerder dit jaar verschenen debuut-ep Escape From Shadow Island komt logischerwijs uitgebreid aan bod, al mag het daarop niet aanwezige Cursed er ook zijn. Het optreden vliegt voorbij en dat is altijd een goed teken. Zelfs een zieke gitarist kan niet voorkomen dat Shadowrise (‘lijkt in de verte een beetje op Huntress maar dan 10x beter’) vandaag een bijzonder sterke indruk achterlaat.

Shadowrise
Shadowrise

Hoewel de band al in 1979 (!) werd opgericht, is het optreden van Nightmare totaal niet gedateerd. De heavy/power metal-veteranen uit Frankrijk klinken fris en fruitig – iets wat voor een groot deel op het conto van de nieuwe (en erg enthousiaste) Belgische zangeres Magali Luyten geschreven mag worden. Ook Nightmare brengt binnenkort een album uit; Dead Sun, te verschijnen in november. We krijgen alvast een alleraardigst voorproefje in de vorm van het nieuwe nummer Red Marble & Gold. Even later volgt een verrassend gastoptreden van Adagio-zanger Kelly Sundown Carpenter tijdens het eveneens splinternieuwe Serpentine. Nightmare maakt indruk, zowel met het nieuwe als het wat oudere werk.

Met Winter in Eden begeven we ons daarna wederom in meer symfonische wateren. Na een rommelig begin herpakt de formatie zich gelukkig snel. Muzikaal kleuren de Britten (vandaag bijgestaan door twee invalmuzikanten) keurig binnen de lijntjes van het genre, waardoor echte verrassingen uitblijven. Toch overheerst een positief gevoel. De band lijkt oprecht van het optreden te genieten en kan door het eigen enthousiasme ook op de nodige bijval rekenen. De heren en dame van Winter in Eden spelen dan misschien op veilig, op de uitvoering van hun aangename songs is (uitgezonderd het begin van de set) weinig af te dingen.

Winter In Eden
Winter In Eden

We hebben er een jaar op moeten wachten, maar nu speelt Xandria dan toch echt op FemME. In 2015 zegde de band nog kort voor het festival af (wegens een blessure bij drummer Gerit Lamm) en de Duitsers hebben dus iets goed te maken. Zangeres Dianne van Giersbergen (gisteren ook al te zien met haar andere band Ex Libris) etaleert vandaag haar andere, meer bombastische kant. Subtiel is de muziek van Xandria ook live niet te noemen, al is het wel degelijk doeltreffend. Aan het aantal Xandria-bandshirts te zien, is een flink deel van de aanwezigen fan van de band, wat resulteert in een gezellig drukke grote zaal en enthousiaste reacties vanuit het publiek. We krijgen een set voorgeschoteld die even voorspelbaar als sterk is. Hoogtepunt blijft het (relatief) oude Ravenheart, al laten nieuwere songs zoals Little Red Relish van het meest recente album Sacrificium (2014) live een betere indruk achter dan op plaat.

Xandria
Xandria

Liefhebbers van het lompere werk kunnen direct aansluitend hun hart ophalen aan de opgefokte bak heerlijke herrie die Infected Rain op de nietsvermoedende kleine zaal afvuurt. De rauwe (nu-)metal(core) met een punky attitude en snoeiharde gitaren vervult vandaag een beetje dezelfde functie als het optreden van The Charm The Fury gisteren: het ietwat in slaap gewiegde publiek bruut wekken uit hun al te liefelijke symfonische dagdromen. Infected Rain slaagt met verve; de Moldaviërs laten hun dreadlocks vliegen terwijl ze over het podium stuiteren. Daarmee blijken ze één van de grootste verrassingen van FemME dit jaar – en bovendien een ideale opwarmer voor wat nog komen gaat…

De onomstreden headliner van FemME 2016 heet namelijk Arch Enemy. De Zweedse melodic death metal is ook vandaag niet te versmaden. Het publiek lijkt in eerste instantie wat moe, al komt er gaandeweg gelukkig wel iets meer pit in de hele zaak. Overtuigende moshpits en crowdsurfers blijven vandaag achterwege; dergelijke vormen van uitbundigheid die we normaal vaak bij shows van Arch Enemy zien passen ook niet goed bij de enorm relaxte en gemoedelijke sfeer onder het gemêleerde publiek dat vandaag op FemME is afgekomen. Er wordt gelukkig wel enthousiast geklapt en gezongen tijdens het overtuigende optreden.

Arch Enemy
Arch Enemy

Vrijwel niemand heeft het twee jaar na de bezettingswisseling nog over de vorige zangeres (Angela Gossow) en dat is een gigantisch compliment voor ‘nieuweling’ Alissa White-Gluz, die ook vandaag weer vol vuur over het podium raast en haar longen uit het lijf schreeuwt. Naast een handvol songs van het nieuwste wapenfeit War Eternal (2014) komen ook de vaste klassiekers voorbij in de met pyro opgeleukte show. Het is genieten geblazen van sterke songs als Ravenous, Dead Eyes See no Future en My Apocalypse. Toch is en blijft afsluiter Nemesis hét onvervalste hoogtepunt van elke Arch Enemy-show; zo ook vandaag. Voor we er erg in hebben zit de show er weer op – weer een gevalletje ‘time flies when you’re having fun’ – en neemt de band onder luid applaus afscheid van FemME.

Wie na al dit muzikale geweld nog altijd energie heeft, kan ten slotte terecht bij Hell City, al houden veel mensen het na een lang weekend (volkomen begrijpelijk) voor gezien. De stevige maar melodieuze hard rock uit Belgisch Limburg lijkt in de smaak te vallen bij degenen die nog wel zijn blijven plakken. De vermoeidheid laat zich echter steeds lastiger negeren en de wekker gaat morgen weer vroeg af, dus is het niet verwonderlijk dat ook nu de zaal langzaam iets leger wordt. Aan de muziek en inzet van Hell City ligt het niet – laat dat duidelijk zijn – maar als ‘uitzwaaiband’ fungeren is nu eenmaal een ondankbare en moeilijke taak.

Daarmee komt er een einde aan een gezellig, leuk, enerverend weekend. Het aantal bands uit Nederland (en vooral België) was dit jaar opvallend hoog. De (semi-)akoestische performances op de vrijdagavond waren erg bijzonder en intiem, en dus zeker voor herhaling vatbaar. De ontwikkeling die het festival de voorbije drie jaar heeft doorgemaakt, is ronduit indrukwekkend. Van ééndaags festivalletje met een handvol bands naar een driedaags evenement met internationale allure. FemME is in moordend tempo volwassen geworden. Kan die opwaartse lijn in 2017 worden doorgetrokken? Ongetwijfeld. Wij zijn dan ook nu al nieuwsgierig wat FemME ons komend jaar zal brengen aan grote namen en verrassende onbekende bands. Voor in de agenda: in 2017 zal FemME gehouden worden op 22, 23 en 24 september. Tot volgend jaar!

Index | Vrijdag | Zaterdag | Zondag

Ragherrie wil Andre Schröder en Kelly Thans bedanken voor hun foto’s.

[Best_Wordpress_Gallery id=”181″ gal_title=”FemMe 2016 (zondag)”]

FacebookTwitter

Bekijk het hele verslag