FemME (Female Metal Event) 2016; het verslag

Index | Vrijdag | Zaterdag | Zondag

De laatste FemME-dag van dit jaar wordt traditiegetrouw geopend met een heuse modeshow, dit jaar wederom tot in de puntjes verzorgd door Ingeborg Steenhorst. Thema van de show, waarin onder andere Laura Guldemond (Shadowrise), Micky Huijsmans (End of the Dream) en Lisette van den Berg (in 2015 op FemME met Scarlet Stories) meelopen, is de nieuwe ‘FreakChique’-collectie. Muzikale ondersteuning komt van de Nederlandse progressieve rockband Cirrha Niva, die speciaal voor de gelegenheid een adaptatie van hun toepasselijk getitelde album Out of the Freak Show (2016) ten gehore brengen. Tussen de modellen op de catwalk door, blijft er voldoende tijd over voor de muziek zelf. Het sterke optreden van de geschminkte heren wordt verder FemME-waardig gemaakt door korte gastoptredens van de eerder genoemde modellen-annex-zangeressen Laura en Lisette.

Aan de Belgen van Valkyre de schone taak om het puur muzikale programma af te trappen in de kleine zaal. De band doet dit met verve op het voor hen bekende terrein. Vijf maanden eerder speelde de band immers nog op hetzelfde podium als support-act van Leaves’ Eyes (FemME clubtour). Enthousiast en vol energie tracht de band rond zangeres Claudia Michelutti een feestje te bouwen, wat dankzij de makkelijk in het gehoor liggende songs ook heel aardig lukt. De steampunky stijl van de podiumoutfits, het fijne gitaarwerk en de folky touches zijn leuke elementen aan het optreden. Ook de nieuwe single Whispering Thoughts valt duidelijk goed in de smaak.

Snel terug naar de grote zaal (het speelschema is vandaag zeer strak) voor de show van Ancient Bards. De symfonische power metal met een stevige folksaus is bij vlagen lekker opgewekt en ondertussen toch stevig. Zeker niet onaardig, al lijken veel nummers wel als twee druppels water op elkaar. De totale speeltijd van een uur die voor de Italianen is gereserveerd, blijkt dan ook wat aan de lange kant te zijn; tegen het einde van de show en tijdens afsluiter Through My Veins wordt het toch wat rustiger in de goedgevulde zaal. Desondanks verdient de overtuigende zang van Sara Squadrani de nodige complimenten.

FemME Band Battle-winnaar Shadowrise bewijst daarna in de kleine zaal dat hun uitverkiezing door de jury volkomen terecht is geweest. In een korte maar krachtige set laten de local heroes een stevige bak duisternis los in de aangenaam volle kleine zaal. Cleane zang, grunts en vooral smakelijke gitaarpartijen zetten de, tussen power metal en meer extreme subgenres laverende, toon. De eerder dit jaar verschenen debuut-ep Escape From Shadow Island komt logischerwijs uitgebreid aan bod, al mag het daarop niet aanwezige Cursed er ook zijn. Het optreden vliegt voorbij en dat is altijd een goed teken. Zelfs een zieke gitarist kan niet voorkomen dat Shadowrise (‘lijkt in de verte een beetje op Huntress maar dan 10x beter’) vandaag een bijzonder sterke indruk achterlaat.

Shadowrise
Shadowrise

Hoewel de band al in 1979 (!) werd opgericht, is het optreden van Nightmare totaal niet gedateerd. De heavy/power metal-veteranen uit Frankrijk klinken fris en fruitig – iets wat voor een groot deel op het conto van de nieuwe (en erg enthousiaste) Belgische zangeres Magali Luyten geschreven mag worden. Ook Nightmare brengt binnenkort een album uit; Dead Sun, te verschijnen in november. We krijgen alvast een alleraardigst voorproefje in de vorm van het nieuwe nummer Red Marble & Gold. Even later volgt een verrassend gastoptreden van Adagio-zanger Kelly Sundown Carpenter tijdens het eveneens splinternieuwe Serpentine. Nightmare maakt indruk, zowel met het nieuwe als het wat oudere werk.

Met Winter in Eden begeven we ons daarna wederom in meer symfonische wateren. Na een rommelig begin herpakt de formatie zich gelukkig snel. Muzikaal kleuren de Britten (vandaag bijgestaan door twee invalmuzikanten) keurig binnen de lijntjes van het genre, waardoor echte verrassingen uitblijven. Toch overheerst een positief gevoel. De band lijkt oprecht van het optreden te genieten en kan door het eigen enthousiasme ook op de nodige bijval rekenen. De heren en dame van Winter in Eden spelen dan misschien op veilig, op de uitvoering van hun aangename songs is (uitgezonderd het begin van de set) weinig af te dingen.

Winter In Eden
Winter In Eden

We hebben er een jaar op moeten wachten, maar nu speelt Xandria dan toch echt op FemME. In 2015 zegde de band nog kort voor het festival af (wegens een blessure bij drummer Gerit Lamm) en de Duitsers hebben dus iets goed te maken. Zangeres Dianne van Giersbergen (gisteren ook al te zien met haar andere band Ex Libris) etaleert vandaag haar andere, meer bombastische kant. Subtiel is de muziek van Xandria ook live niet te noemen, al is het wel degelijk doeltreffend. Aan het aantal Xandria-bandshirts te zien, is een flink deel van de aanwezigen fan van de band, wat resulteert in een gezellig drukke grote zaal en enthousiaste reacties vanuit het publiek. We krijgen een set voorgeschoteld die even voorspelbaar als sterk is. Hoogtepunt blijft het (relatief) oude Ravenheart, al laten nieuwere songs zoals Little Red Relish van het meest recente album Sacrificium (2014) live een betere indruk achter dan op plaat.

Xandria
Xandria

Liefhebbers van het lompere werk kunnen direct aansluitend hun hart ophalen aan de opgefokte bak heerlijke herrie die Infected Rain op de nietsvermoedende kleine zaal afvuurt. De rauwe (nu-)metal(core) met een punky attitude en snoeiharde gitaren vervult vandaag een beetje dezelfde functie als het optreden van The Charm The Fury gisteren: het ietwat in slaap gewiegde publiek bruut wekken uit hun al te liefelijke symfonische dagdromen. Infected Rain slaagt met verve; de Moldaviërs laten hun dreadlocks vliegen terwijl ze over het podium stuiteren. Daarmee blijken ze één van de grootste verrassingen van FemME dit jaar – en bovendien een ideale opwarmer voor wat nog komen gaat…

De onomstreden headliner van FemME 2016 heet namelijk Arch Enemy. De Zweedse melodic death metal is ook vandaag niet te versmaden. Het publiek lijkt in eerste instantie wat moe, al komt er gaandeweg gelukkig wel iets meer pit in de hele zaak. Overtuigende moshpits en crowdsurfers blijven vandaag achterwege; dergelijke vormen van uitbundigheid die we normaal vaak bij shows van Arch Enemy zien passen ook niet goed bij de enorm relaxte en gemoedelijke sfeer onder het gemêleerde publiek dat vandaag op FemME is afgekomen. Er wordt gelukkig wel enthousiast geklapt en gezongen tijdens het overtuigende optreden.

Arch Enemy
Arch Enemy

Vrijwel niemand heeft het twee jaar na de bezettingswisseling nog over de vorige zangeres (Angela Gossow) en dat is een gigantisch compliment voor ‘nieuweling’ Alissa White-Gluz, die ook vandaag weer vol vuur over het podium raast en haar longen uit het lijf schreeuwt. Naast een handvol songs van het nieuwste wapenfeit War Eternal (2014) komen ook de vaste klassiekers voorbij in de met pyro opgeleukte show. Het is genieten geblazen van sterke songs als Ravenous, Dead Eyes See no Future en My Apocalypse. Toch is en blijft afsluiter Nemesis hét onvervalste hoogtepunt van elke Arch Enemy-show; zo ook vandaag. Voor we er erg in hebben zit de show er weer op – weer een gevalletje ‘time flies when you’re having fun’ – en neemt de band onder luid applaus afscheid van FemME.

Wie na al dit muzikale geweld nog altijd energie heeft, kan ten slotte terecht bij Hell City, al houden veel mensen het na een lang weekend (volkomen begrijpelijk) voor gezien. De stevige maar melodieuze hard rock uit Belgisch Limburg lijkt in de smaak te vallen bij degenen die nog wel zijn blijven plakken. De vermoeidheid laat zich echter steeds lastiger negeren en de wekker gaat morgen weer vroeg af, dus is het niet verwonderlijk dat ook nu de zaal langzaam iets leger wordt. Aan de muziek en inzet van Hell City ligt het niet – laat dat duidelijk zijn – maar als ‘uitzwaaiband’ fungeren is nu eenmaal een ondankbare en moeilijke taak.

Daarmee komt er een einde aan een gezellig, leuk, enerverend weekend. Het aantal bands uit Nederland (en vooral België) was dit jaar opvallend hoog. De (semi-)akoestische performances op de vrijdagavond waren erg bijzonder en intiem, en dus zeker voor herhaling vatbaar. De ontwikkeling die het festival de voorbije drie jaar heeft doorgemaakt, is ronduit indrukwekkend. Van ééndaags festivalletje met een handvol bands naar een driedaags evenement met internationale allure. FemME is in moordend tempo volwassen geworden. Kan die opwaartse lijn in 2017 worden doorgetrokken? Ongetwijfeld. Wij zijn dan ook nu al nieuwsgierig wat FemME ons komend jaar zal brengen aan grote namen en verrassende onbekende bands. Voor in de agenda: in 2017 zal FemME gehouden worden op 22, 23 en 24 september. Tot volgend jaar!

Index | Vrijdag | Zaterdag | Zondag

Ragherrie wil Andre Schröder en Kelly Thans bedanken voor hun foto’s.

[Best_Wordpress_Gallery id=”181″ gal_title=”FemMe 2016 (zondag)”]

FacebookTwitter

Bekijk het hele verslag