Deafheaven en Myrkur in Paradiso

Hypes blijken zelden terecht

Aan inhoudsloze kreten als “hipster” hebben wij bij Ragherrie een broertje dood. Gehypte bands benaderen wij evenwel met een gezonde portie achterdocht; maar al te vaak blijken randzaken de werkelijke reden van een plotselinge populariteitsexplosie en slechts zelden worden bands in no-time beroemd vanwege hun geweldige muzikale talent alleen. Op 9 maart 2016 spelen Deafheaven en Myrkur in Paradiso te Amsterdam. Hoewel beide bands de (black) metalscene om verschillende duidelijke en onduidelijke redenen in vóór- en tegenstanders verdelen, laten wij ons niet afleiden door bijzaken als kapsels of podiumkleding: wij concentreren ons liever op datgene wat er echt toe doet: de muziek. En dat belooft interessant genoeg te worden. We gaan de avond met open vizier in.

Om half acht betreedt Myrkur het podium in een redelijk gevulde grote zaal. De melancholische folky black metal-eenvrouwsband rond Amalie Bruun is al sinds de oprichting in 2013 behoorlijk controversieel. Bruun is in eerste instantie bekend geworden als zangeres van het electro-popduo Ex Cops, waardoor een veelgehoord verwijt aan haar adres is, dat de band Myrkur compleet “bedacht” is als onoprecht onderdeel van een uitgekiende marketingstrategie. Kreten als “Myrkur is the future of black metal” hebben bij veel puristen kwaad bloed gezet, en mevrouw kreeg bergen kritiek voor haar kiezen. Het zal ons eerlijk gezegd worst wezen: wij zijn vanaf het begin wel gecharmeerd van de muziek van Myrkur, ondanks de hype en de “love it or hate it”-reacties die de band bij veel muziekliefhebbers oproept. Na een aangename self-titled ep in 2014 én een prima album met de titel M in 2015, was de vraag vooraf vooral of Bruun haar muziek live net zo indrukwekkend zou kunnen laten klinken als op plaat.

Myrkur
Myrkur

Gelukkig kunnen we die vraag positief beantwoorden. Op het podium wordt de in Amerika woonachtige Deense blondine bijgestaan door een sterke liveband, waar onder anderen bassist Stian “Sir” Kårstad (Djerv, God Seed, ex-Trelldom) en gitarist Morten “Teloch” Iversen (Mayhem) deel van uitmaken – toch niet de minsten. Het schizofrene (in de goede zin van het woord) karakter van de muziek komt live prachtig uit de verf; de dromerige cleane zang vol weemoed en verlangen contrasteert prachtig met de ijzingwekkend rauwe black metal-passages. Bruun is vanavond prima bij stem en hoewel ze niet de meest energieke frontvrouw is, waardoor het optreden wat statisch oogt – evenals het publiek overigens – maakt Myrkur indruk. Songs als Dybt I Skoven en Onde Børn zijn bijzonder sterk en laten ons heerlijk wegdromen, waarbij de vaker gemaakte vergelijking met Ulver ook in een live-setting bijzonder toepasselijk blijkt. Tijd voor praatjes tussen de songs door is er amper, en na nog geen veertig minuten verlaten de heren en dame het podium alweer; bijna net zo abrupt als ze begonnen met spelen is deze aangename show voorbij.

Headliner Deafheaven begint vervolgens vijf minuten vroeger dan gepland te spelen. De buitenechtelijke liefdesbaby van black metal en indie post-rock staat binnenkort ook in Schijndel tijdens Paaspop, maar weet de grote zaal van Paradiso vanavond desalniettemin goed te vullen, al blijft het balkon gesloten. Direct valt op dat deze Amerikaanse “black metal hipsters”, die op hun beurt de metalwereld ook scherp lijken te verdelen, geen doorsnee metalpubliek trekken. Behalve het gebruikelijke “langharige tuig” zijn er ook voldoende mensen aanwezig die je niet snel bij andere metalconcerten zult tegenkomen. Niets mis met het hebben van een diverse fanbase of het overschrijden van de grenzen tussen verschillende genres natuurlijk, en wij willen hier zeker niet de black metal-puristen uithangen, toch roept het optreden van vanavond een dubbel gevoel bij ons op en zijn wij niet onverdeeld positief.

Laten we beginnen met het de pluspunten: de lichtshow is prachtig en de uitvoering van de muziek zelf is – op het begin na – oerdegelijk, waardoor de toeschouwers terecht kunnen smullen. De black metal-stukken zijn tijdens het eerste nummer Brought to the Water nog wat rommelig; als een voortdenderende goederentrein die ieder moment kan ontsporen maar steeds nét op de rails blijft. Dat de gitaar van Shiv Mehra tijdens die song steeds wegvalt, doet de zaak ook geen goed. Deafheaven herpakt zich gelukkig wel snel; songs als Baby Blue en Come Back van het nieuwste album New Bermuda (2015) bevallen, al duren ze vaak nét iets te lang. Verveling ligt tijdens de vele ellenlange passages op de loer. Niets ten nadele van uitgesponnen songs, maar om te slagen moet de lengte van de composities een middel zijn en geen doel op zich; in het geval van Deafheaven worden de in beginsel aardige muzikale ideeën uitgemolken tot aan het punt waar je ronduit blij bent als de band plotsklaps overgaat op een vrolijk post-rock intermezzo of een even hard en snel (maar in elk geval vers) riffje.

Deafheaven
Deafheaven

De enigszins geforceerde “extreme” stukken, waarin vaak sec beschouwd meer metalcore dan black metal te bespeuren is, zijn bijzonder repetitief en missen een duidelijke richting, waardoor elke vorm van urgentie ontbreekt. Het klinkt op een oppervlakkige manier agressief en de volumeknop staat vol open, maar ondertussen heeft het allemaal maar verdomd weinig substantie en is het vlees noch vis. Vocalist George Clarke staat het ene moment op het podium alsof hij de zanger is van een britpop-band die mag openen voor Kaiser Chiefs, om een paar seconden later als een maniakale zenuwpees over het podium te ijsberen. Hij is het enige bandlid dat überhaupt een beetje beweegt, waardoor het optreden ook niet bepaald als energiek de boeken ingaat. Mosphits zijn niet aan de orde; het gros van de aanwezigen staat ingetogen toe te kijken of rustig te headbangen. Om 21:15 stapt Deafheaven van het podium, waarna nog een toegift wordt gegeven, bestaande uit twee songs van het in 2013 verschenen album Sunbather. De laatste tonen van Dream House sterven uiteindelijk rond 21:40 weg, en zo staan we iets voor 22:00 alweer buiten en kan het evalueren beginnen.

Tsjah, wat moeten we hier nu mee? Smaken verschillen en het is allemaal best ‘leuk’ en zeker niet slecht wat Deafheaven ons laat horen, maar niet sterk of coherent genoeg om een onuitwisbare indruk achter te laten. Misschien is onze handicap wel, dat we als metaljournalisten door een overwegend zwartmetalen bril naar Deafheaven kijken. De muzikale mix bevat genoeg ingrediënten waar ook liefhebbers van “orthodoxe” black metal van kunnen genieten; even zozeer zijn er ook elementen aanwezig die de moeizaam opgebouwde waardering weer in een oogwenk teniet doen. We snappen het commerciële succes van deze band maar moeten toch constateren dat Deafheaven overdreven gehyped is, ondanks dat een groot deel van de toeschouwers vanavond met volle teugen geniet van het optreden en ook wij ons prima vermaakt hebben. Helaas wordt het live nooit zo indrukwekkend als we (op basis van de hype) hadden gehoopt en boeien de platen meer dan deze show. In dat opzicht beviel openingsact Myrkur ons dan toch stukken beter…

Ragherrie wil Bernard Bodt bedanken voor zijn foto’s.

Datum: 09-03-2016 | Locatie: Paradiso, Amsterdam | Line-up: Myrkur, Deafheaven | Setlist Myrkur | Setlist Deafheaven

[Best_Wordpress_Gallery id=”128″ gal_title=”Deafheaven in Paradiso”]

FacebookTwitter