Aurora Infernalis Festival Part VI

Zwartgalligheid in Arnhem

 Op zaterdag 25 oktober 2014 kleurt de hemel boven de Luxor Live in Arnhem voor de zesde maal gitzwart. Het is immers weer tijd voor het Aurora Infernalis Festival, dat dit jaar wederom een aantal unieke black metalacts en -shows heeft weten te regelen. De zaal aan het Willemsplein staat al vroeg op de middag dan ook bomvol met geïnteresseerden. Er waren nog tickets beschikbaar aan de deur, maar al vrij snel kan het bordje “uitverkocht” worden opgehangen. Ook de merchandise-standjes op het balkon doen vandaag goede zaken, getuige het aantal mensen dat met plastic tasjes rondsjouwt. Het festival luistert dit jaar overigens naar de volledige naam “Aurora Infernalis Festival Part VI: Cosmic Spheres of Death”. Het is een geslaagde editie van het festival, al haalt niet iedere act een hoog niveau. Met name het verschil in professionalisme tussen de verschillende bands springt vandaag wel heel erg in het oog. Ragherrie was aanwezig en kwam tot de volgende conclusies.

Iets na twee uur ’s middags (!) mag last-minute toevoeging Posthum het gebeuren openen. De band was de voorbije weken op tour door Europa met labelmaatjes Vreid en is, op verzoek van fans op Facebook, een paar dagen voor aanvang van het festival alsnog geboekt voor Aurora Infernalis. Eigenlijk zijn deze Noren de enige groep van vandaag die geen “exclusieve” show spelen, al behoort de set vol ijskoude black metal, met een groove enerzijds en voldoende ruimte voor progressieve elementen anderzijds, wel meteen tot de beste optredens van vandaag. De zaal staat ondanks het vroege uur al aardig vol en Posthum lijkt daar dankbaar voor. Het tempo zit er goed in wat ons aardig weet op te warmen voor dat wat nog komen gaat. Prima optreden van een sterke band en tevens een heerlijke binnenkomer.

De gemaakt-moeilijke muziek van het Zweedse Sapientia begint (vanwege technische problemen, naar wij aannemen) met de nodige vertraging. De vlam slaat geen moment in de pan bij de show van de met Venetiaanse carnavalsmaskers getooide heren. Dit is de eerste liveshow van de band ooit, dus misschien is dat de oorzaak dat het geheel al vanaf het begin niet bepaald lekker loopt. De muziek is bovendien complex op een gekunstelde manier, en ligt dus niet heel lekker in het gehoor. Sapientia heeft bovendien lessenaartjes vol losse blaadjes (bladmuziek? teksten?) op het podium staan, die natuurlijk de vervelende neiging hebben om bij het minste of geringste van de standaard af te waaien. Het gebrek aan live-ervaring doet zich duidelijk gelden, al wordt er niet eens zo heel slecht gemusiceerd. Voor “ingewikkelde” muziek is het misschien ook gewoon nog te vroeg, waardoor er toch een nare smaak overblijft na dit optreden. Geen onverdeeld succes, helaas.

Sapientia

Cult Of Fire trad al wel vaker op, alleen nog nooit in Nederland. De band is afkomstig uit Tsjechië en valt vooral op door de rare puntmutsen van bijna twee meter die de in pij-achtige gewaden gehulde muzikanten (inclusief de drummer) op het hoofd hebben. Het roept ongewild associaties op met kabouters en de Ku-Klux-Klan, dus of het zo’n slimme keus voor een podiumoutfit is, valt te betwijfelen. De muziek is verder prima in orde, al is de uitvoering ook niet bovenmatig sterk. De Tsjechen presenteren ons bombastische black met een epische feel en doen dit naar behoren. De zaal staat inmiddels echt bomvol en het publiek komt langzaam een beetje los. Cult Of Fire scoort een degelijke voldoende voor dit optreden. Jammer is het ondertussen wel dat het strakke speelschema inmiddels reddeloos verloren lijkt te zijn.

Cult Of Fire

De vertraging loopt namelijk nog verder op, met een minuut of vijftig achterstand op de planning als dieptepunt. Gelukkig wordt dit gedeeltelijk ingelopen omdat Mortuus niet de volledige toegewezen speeltijd benut. Of dit een keuze van de band of de organisatie is, wordt niet duidelijk (al lijkt het laatste scenario het meest waarschijnlijke te wezen) Jammer dat juist dit optreden zo kort is, want de set van deze Zweden staat als een huis. Na de vreemd geklede muzikanten van Sapientia en Cult Of Fire, werkt de no nonsense-approach van Mortuus zeer verfrissend. Ook dit is een “first exclusive live show”, maar deze band oogt, in tegenstelling tot sommige andere acts, wel erg professioneel en goed ingespeeld. Het duo achter Mortuus heeft voor vandaag met een bassist en slaggitarist twee extra muzikanten in de arm genomen, wat de uitvoering van het songmateriaal zeker ten goede komt. De sfeervolle black metal gaat er bij het publiek in de bomvolle zaal in als zoete koek. Ondanks de korte speelduur mag Mortuus zich met recht de revelatie van deze editie van Aurora Infernalis noemen. Indrukwekkend.

Zo ongeveer alles wat fout kan gaan, gaat fout bij Diabolicum. Falende gitaren, een slecht afgesteld geluid en gedoe met de drumcomputer (…) zorgen dat de band niet echt in een flow geraakt. Van de industrial-kant van de black metal van het Zweedse gezelschap, is live weinig te horen: de band klinkt eerder als een matige thrash-black-hybride. Zo zien de muzikanten er ook uit: spijkerjacks, bulletbelts, strakke broeken en corpsepaint. Echt enthousiast staan de heren (en de zangeres die voor een enkel nummertje mag opdraven) vandaag niet te spelen, en de zaal is in lange tijd niet zo leeg geweest als tijdens het optreden van Diabolicum. Ook dit is weer een speciale performance, te weten de eerste show van dit gezelschap in Nederland. Het wordt, goede bedoelingen ten spijt, een optreden om weer snel te vergeten. Ook hier wordt niet de volledige speeltijd benut, zodat het schema opeens zowaar weer ergens op begint te lijken.

Svartidauði doet vervolgens met een pot razendsnelle en retestrakke black metal de Luxor Live op zijn grondvesten schudden. De band is speciaal voor dit optreden ingevlogen, maar heeft overduidelijk voldoende ervaring in een live-setting om overtuigend voor de dag te komen. Opvallend zijn de zwarte monddoeken die grote delen van de gezichten van de gitaristen en de bassist/zanger bedekken, al lijkt de drummer ook zonder “gimmicky” kleding prima in zijn element. De IJslanders vallen op alle fronten op, in positieve zin. Dit is black metal van het soort waar het publiek wel pap van lust. Geen bullshit, een spartaanse podium-aankleding en vrijwel non-stop raggen met die handel! Juist daardoor vallen ook de rustigere passages in goede aarde zonder dat de energie van het optreden er onder te lijden heeft. Svartidauði kroont zich met deze show tot één van de grote winnaars van vandaag.

Svartidauði

Aan de bandshirtjes van het publiek te zien is een groot deel van het publiek vandaag toch vooral voor Vreid gekomen, en dan de “Sognametal”-show met materiaal van de opgedoekte bands Windir en Ulcus in het bijzonder. In alle opzichten is dit een jubileumshow, aangezien de uit het Noorse Sogndal afkomstige Windir (en daarmee de “Sognametal”-sound) dit jaar 20 jaar zouden bestaan terwijl Vreid zelf haar tiende verjaardag viert. Met dit laatste feit is onlosmakelijk de dood van Windir’s frontman Terje “Valfar” Bakken verbonden. Na zijn overlijden in 2004 besloten de overige leden van die band immers de stekker eruit te trekken en door te gaan als Vreid. Gedurende de volledige “Sognametal 20th anniversary”-tournee, waarvan het optreden op Aurora Infernalis de afsluiting vormt, speelt Vreid, aangevuld met zanger (en “grote broer van”) Vegard Bakken, oud-Windir keyboardspeler Righ en “extra” gitarist Espen Bakketeig een set met een terugblikkend karakter. Daarbij komt ouder materiaal van Vreid zelf, één nummer van de band Ulcus (waarin de kernleden van Vreid actief waren) en natuurlijk een bloemlezing uit het werk van het legendarische Windir aan bod. Om maar meteen met de deur in huis te vallen: deze show is het absolute hoogtepunt van het Aurora Infernalis Festival Part VI, en niet alleen omdat het optreden op tijd begint. Het publiek toont zich anderhalf uur lang van zijn meest enthousiaste kant. Op wat doorgesnoven idioten die ruzie zoeken vlak voor het podium na, verloopt ook de moshpit in goede harmonie. Muzikaal klinkt het geheel als een klok, uit alles ademt het respect voor Valfar en zijn imposante muzikale erfenis. Ook Vreid zelf krijgt aandacht, waarbij opvalt dat met The Reap slechts één nieuwer Vreid-nummer een plekje in de set heeft weten te bemachtigen. Ook al speelt de Sognametal-brigade niet als laatste, toch bestaat er geen twijfel wie vandaag de rol van headliner vervult. Nummers als The Spiritlord en Svartesmeden og Lundamyrstrollet blijken ook na al die jaren niets aan kracht te hebben ingeboet. Met überafsluiter Journey to the End zit deze show er alweer op, waarna een grote groep toeschouwers afdruipt om op tijd bij de trein te zijn.

Vreid

De Luxor Live oogt daarna dan ook lang zo vol niet meer. Toch blijft er gelukkig aardig wat publiek hangen voor de show van Dødsengel. Op het scherm achter het podium worden beelden uit een oude horrorfilm gedraaid die de eerste show van deze band buiten thuisland Noorwegen van het nodige cachet moeten voorzien. Intrigerend zijn de zwart-witte shots zeker, maar ze leiden ook een weinig af van de prima muzikale prestaties van de band. De bezwerende black metal heeft wel één zwakke plek, en dat zijn de semi-valse “cleane” vocalen. De monnikspijen die de band draagt doen, zeker tijdens de opkomst, meer dan een heel klein beetje aan Ghost denken, al nemen de mannen van Dødsengel het niet zo nauw met het verbergen van hun gelaatstrekken als de Zweedse doomrockers; al snel wordt er een kap afgeschud om de lange haren te kunnen laten wapperen. De bezwerende muziek is verder erg mooi, maar ik vraag mij af of de band wel de maximale impact maakt, gezien het late uur. Slecht is het optreden zeker niet, maar doordat het publiek al behoorlijk moegestreden oogt, gaat het festival toch een beetje uit als de spreekwoordelijke nachtkaars.

Daarmee komt er een einde aan een lange dag vol black metal in Arnhem. Aurora Infernalis Part VI gaat de boeken in als een festival vol hoogtepunten en dieptepunten: Geweldige optredens werden afgewisseld met shows die door randzaken niet van de grond kwamen. Ook misten enkele bands duidelijk de routine die verkregen wordt door veelvuldig live op te treden, waardoor zij hun belofte niet ten volle wisten in te lossen. Onvergetelijk was deze dag echter zonder twijfel. Het zal mij benieuwen wat voor interessante acts de organisatie voor de volgende editie uit de hoge hoed weet te toveren.

We willen Maarten de Boer van Maarten de Boer Photography bedanken voor zijn foto’s!

[Best_Wordpress_Gallery id=”3″ gal_title=”Aurora Infernalis 2014″]

FacebookTwitter