Audrey Horne overwint in Baroeg

Pure Heavy, Pure Perfection

Na een wervelend optreden op Fortarock XL 2013 heeft Audrey Horne in Nederland de naamsbekendheid flink weten te vergroten. Op het eerste gezicht lijkt Baroeg een wel erg bescheiden podium, maar uiteindelijk blijkt dit de ambiance alleen maar te versterken. Samen met Pet The Preacher en ’77 trekt Audrey Horne het vat hardrock vol overgave open.

Rotterdam, een plek waar wij Brabanders slechts sporadisch te vinden zijn. Waar menig verstandelijk beperkte Eindhovenaar naartoe gaat om een potje te knokken met ‘010-fans’. Daar zijn uw reporters Aäron en Rafaël om de dampende hardrock van Audrey Horne te aanschouwen. Baroeg heeft op het eerste gezicht meer weg van een jeugdhonk dan een poppodium, maar deze kneuterigheid geeft de locatie juist extra charme.
Eenmaal de muntjes gekocht en de pils getapt, heeft Pet The Preacher om 19.30 de eer om het spits af te bijten. De drie Denen schotelen ons een smakelijke mix van hardrock, bluess en stoner voor. Het is duidelijk te merken dat de heren er zin in hebben! Het betreft het 4e optreden van de tour, dus de keeltjes zijn nog niet geërodeerd en het energieniveau is nog verre van benedenvloers. Er wordt een greep gedaan uit het uit 2012 afkomstige The Banjo en het laatste wapenfeit The Cave And The Sunlight. Ondanks dat de zaal verre van gevuld is, geeft het drietal een energieke show. Zanger Christian Hede Madson staat duidelijk te genieten, ook tijdens de korte solo’s waarbij ieder bandlid individueel zijn talent kan tonen. Het publiek moet bij de eerste nummers een beetje loskomen, maar aan het einde wordt er meer en meer met de hoofdjes geschud en mogen de heren terugkijken op een geslaagd optreden.

Na een korte pauze, waarin de blazen geleegd én glazen gevuld kunnen worden, is het tijd voor ‘77 om het stokje over te nemen. Het is te merken dat steeds meer mensen hun weg naar de Baroeg hebben weten te vinden, aangezien de zaal iets voller staat. Na de eerste gespeelde en gezongen noten moge het direct duidelijk zijn dat deze Spaanse amigo’s vroeger AC/DC-posters boven hun bedje hadden hangen. De naam van de band refereert dan ook naar het jaar waarin AC/DC het legendarische Let Their Be Rock uitpoepte.
Opmerkelijk en humoristisch is het gedrag van gitarist LG Valeta. Hij springt rond als een losgeslagen hert en imiteert Angus Young alsof het een lieve lust is. Zanger (en tevens broer) Armand Valeta lijkt zo uit de jaren ’70 te zijn gestapt. Met zijn retro broek opgetrokken tot aan de navel, haalt hij dergelijk hoge noten dat je denk dat de broek nét wat te strak omhoog is getrokken. Een AC/DC-kloon pur sang, zo wordt ’77 ook wel genoemd. Ik ondersteun die uitspraak en ben ervan overtuigd dat de heren dit niet als iets negatiefs zullen betitelen. Na een tweetal toegiften maken de heren plaats voor de hoofdact van de avond.

Het is duidelijk dat iedereen voor Audrey Horne naar Rotterdam is getogen; de zaal is prettig gevuld, in die zin dat er nog makkelijk een plekje op de eerste rij valt te bemachtigen. Onder luid gejuich, met de banner van het nieuwste pareltje Pure Heavy op de achtergrond, doen de Noren hun intrede. Er wordt dan ook luid meegezongen met Wolf In My Heart, het eerste nummer van het nieuwste album. Audrey Horne komt, ziet en bovenal: overwint! Ze zetten een performance neer waar alle toeschouwers de vingers bij aflikken. Met name de lolly’s Youngblood en Pure Heavy worden veelvuldig gelikt en het publiek geniet daar met volle teugen van. Zanger Torkjell Rød had gerust de helft van de tijd zijn kaken op elkaar kunnen houden, werkelijk iedere chorus wordt vlekkeloos meegezongen. Gedurende ‘‘I got the night, you got the night, we got the night” verschijnt er dan ook een intens grote grijns op de gezichten van de bandleden. Hun formule van stomende en pakkende hardrock doet zijn werk. Het optreden kan worden onderverdeeld in 50% Pure Heavy, 45% Youngblood, 5% Audrey Horne en (jawel) 0% Le Fol. Het album uit 2007 (inclusief Threshold) wordt in zijn totaliteit overgeslagen, maar hier kraait werkelijk waar geen ene moederneukende haan naar. Wat wil je immers als werkelijk alles, van Blaze of Ashes tot There Goes A Lady en Into The Wild, foutloos en vol overgave wordt gespeeld? Het was al vroeg pakjesavond dit jaar, daar in Rotjeknor.

Na iets meer dan een uur worden de publieksfavorieten Redemption Blues en This Ends Here als toetje geserveerd. En tot ieders verrassing worden bij de laatstgenoemde track de rollen omgedraaid: de heren gaan in het publiek staan en brengen vanuit daar het nummer ten uitvoering. Bandgenoten Ice Dale en Thomas Tofthagen hebben dermate veel vertrouwen in het publiek dat het chorus wordt uitbesteed aan de kelen van enkele gelukkige toeschouwers. Verbazing alom toen ook jullie verslaggever de microfoon in zijn snufferd kreeg geduwd om vervolgens in perfect vals dunglish mee te zingen.
     
Audrey Horne kan terugkijken op een geslaagde vorm van tweerichtingsverkeer: zij geven een meer dan puike show weg en het publiek hangt 75 minuten aan hun lippen en eet uit hun hand. Na afloop van het concert lopen de gebroeders Van der Sanden dan ook naar buiten met een brede grijns op het gezicht en slaan een diepe zucht: ”Dit was het beste optreden van 2014”.

Pure Heavy, Pure Perfection.

Datum: 29-11-2014 | Locatie: Baroeg, Rotterdam | Lineup: Pet The Preacher, 77, Audrey Horne 

no images were found

FacebookTwitter