Anathema in 013

Melancholie stemt live tot vrolijkheid

De Tilburgse poptempel 013 is deze vrijdagavond 17 oktober 2014 volgelopen voor een tourpackage bestaande uit twee (in de positieve zin) eigenzinnige en onnavolgbare bands. Waar normaal de moshpitjes in Tilburg niet van de lucht zijn, staat het publiek vanavond rustig met een extatische blik op het gezicht op te gaan in de prachtige muziek die ten gehore wordt gebracht. Daarmee wordt maar weer eens bewezen dat minder agressieve “luistermuziek” live ook zeker kan overtuigen en boeien. Ragherrie was erbij en doet verslag.

Het voorprogramma van vanavond is Mother’s Cake uit Oostenrijk. De lichtvoetige jamrock van het trio uit Tirol staat in schril contrast met de droevige rock van de headliner. Muzikaal is er bar weinig op Mother’s Cake aan te merken, en de muzikanten lijken het naar hun zin te hebben. Echt pakkend zijn de uitgesponnen songs, zonder duidelijke kop of staart, helaas niet. Mede daardoor slaat de vlam niet bepaald in de pan tijdens deze show. Pas tijdens het allerlaatste nummer lijkt het publiek een beetje los te komen. Dat zanger/gitarist Yves Krismer een beetje een modderfiguur slaat na een gekke bokkensprong door met zijn kabel achter een microfoonstandaard van de drumkit te blijven hangen, waardoor deze kabel losschiet, mag de pret echter niet drukken. Leuk optreden maar niet heel bijzonder.

Daarna komt, ziet en overwint Anathema. De Britse band oogt deze avond in Tilburg erg geïnspireerd. Het is knap hoe dicht Anathema het geluid en de sfeer van de albums live weet te benaderen. Er loopt natuurlijk een bandje met effecten mee in de achtergrond, maar dat is in dit geval functioneel en niet storend. De nadruk in de set ligt met maar liefst acht songs logischerwijs op het recentelijk verschenen topplaatje Distant Satellites (lees onze review hier). Ook de nodige songs van het eveneens sterke Weather Systems (2012) passeren de revue. De Engelsen weten het publiek bijna twee uur lang geboeid te houden, wat al een prestatie op zich is. Nummers als Untouchable (Part 1 & 2), Universal en Closer zijn live ontegenzeggelijk prachtig. Het materiaal van het nieuwste werkje sluit hier naadloos op aan, met indrukwekkende liedjes als Ariel, Anathema en de Lost Song-trilogie voorop. De podiumaankleding oogt deze avond spartaans. Enige opvallende attribuut is het grote plexiglas scherm waar drummer John Douglas zich achter bevindt. De lichtshow is smaakvol, al is het overmatige gebruik van de stroboscopen zeker aan het begin van de show een beetje irritant voor vermoeide ogen. Geluidstechnisch staat de show als een huis; enige minpunt is dat de gitaar van Danny Cavanagh soms even een seconde wegvalt als hij over het podium beweegt. Het lijkt het publiek in de stampvolle 013 niet te deren; massaal wordt er meegeklapt en gezongen, al leent deze melancholische muziek zich eigenlijk niet voor al te enthousiast gedrag vanuit de zaal. Zangeres Lee Douglas (zusje van de drummer) verdient een speciale vermelding voor haar sterke vocalen. Haar samenzang met frontman/gitaristVincent Cavanagh zorgt voor de nodige kippenvelmomenten, zo mooi is het.

Al met al mag de band rond de drie gebroeders Cavanagh en broer en zus Douglas meer dan tevreden zijn over dit optreden. En passant bevestigt de band zichzelf trouwens ook nog even voor “a well-known festival in this location”. Roadburn 2015 dus. Tot dan!

Lineup: Anathema, Mother’s Cake| Datum: 17-10-2014| Locatie: 013, Tilburg

FacebookTwitter