Hatebreed inmiddels gepokt en gemazeld

Ragherrie belt met Jamey Jasta

Hardcore is hetgeen Hatebreed maakt, waar het roem mee heeft vergaard en wat ze ons zullen blijven voorschotelen. Met The Concrete Confessional brengen de Amerikanen halverwege mei weer een nieuwe plaat uit. Hoog tijd om eens te bellen met hun frontman Jamey Jasta (38).

Met een album dat over pak hem beet een maand uitkomt, is het alle hens aan dek voor de mannen van Hatebreed. Promopraatjes, interviews, het hoort er allemaal bij. Jamey Jasta: “Maar ik vind het geweldig hoor. Hoewel het niet altijd even soepel loopt; vlak voor jou had ik een gesprek met een aantal Japanners; dat liep nogal uit, vanwege taalkundige barrières en het feit dat er zo’n veertien uur tijdsverschil tussen zat. Maar mij hoor je niet klagen; Nuclear Blast verzorgt echt puike reclame voor ons. We zagen hun promotiewerk rondom het vorige album van Slayer en dat kwam overal terug, wat een grote rol heeft gespeeld bij ons besluit om wereldwijd met hen in zee te gaan. Daarnaast houden ze ook echt van de muziek die ze promoten.”

“Er staan tracks op waarbij zelfs ík op ‘repeat’ heb gedrukt”

Onder de vleugels van dat label komt nu dus The Concrete Confessional uit; zonder al te veel te verklappen (onze duoreview moet immers nog verschijnen) blijken er weer één à twee voltreffers tussen te zitten. “Veel van onze platen leverden na verloop van tijd een blijvertje op de setlist op”, blikt Jasta terug. “Perseverance met I Will Be Heard, Supremacy met Destroy Everything en Hatebreed met Everyone Bleeds Now, om maar een paar voorbeelden te geven. Nummers die het leven van luisteraars veranderden en die ze zelfs met inkt op hun lichaam hebben vereeuwigd.” Of The Concrete Confessional tracks van dergelijk statuut bevat moet dus nog blijken, maar Looking Down The Barrel Of Today (het tweede deel van de audio sample hieronder, red.) heeft in ieder geval wel die potentie. “De meeste geluiden zijn erg positief en ik moet zeggen dat er op het album een aantal tracks staan waarbij zelfs ík op ‘repeat’ heb gedrukt”, erkent hij. “Looking Down The Barrel Of Today is lekker ‘in your face’. Hetzelfde positieve gevoel krijg ik bij From Grace We’ve Fallen; het is catchy maar tegelijkertijd superhard.”

En het schrijfproces ging erg soepel; alleen Seven Enemies werd ruim van tevoren geschreven. “Ik werd ‘s nachts wakker, schreef wat woorden neer, neuriede de riff en nam dat op met mijn telefoon. Vervolgens viel ik opnieuw in slaap en droomde ik over die riff. Toen ik wéér wakker werd, besloot ik naar beneden te gaan, mijn gitaar te pakken en het uit te werken.”

The Concrete Confessional ligt sinds februari klaar om uitgebracht te worden. Maar zetten de gebeurtenissen van de laatste tijd, met de aanslagen in Brussel als meest recente feit, de band weer meteen aan het schrijven? “Ik heb altijd een notitieboekje bij me, Micheal (Poulsen, red.) van Volbeat heeft me er eentje met een cowboy erop gegeven; ik schrijf daar gedachten in op. Slaughtered In Their Dreams op The Concrete Confessional gaat bijvoorbeeld over kinderen die omkwamen bij een bomaanslag. Ook nu zijn we verbijsterd en denken we: ‘Waarom een fucking vliegveld? Waarom België?’ Op dit moment ben ik voornamelijk boos en machteloos, maar voel ik niet de behoefte er iets over te schrijven. Al die boze gevoelens staan al op The Concrete Confessional.”

Hatebreed blijft op het nieuwste werk dicht bij zichzelf; een unicum in een tijdperk waarin legio groepen hun sound veranderen. “Daarom raad ik iedereen aan om met een producer te werken, zoals wij al jaren met Zeuss doen; hij ként ons geluid. Hij luistert naar ons en als het hem niet zint zegt hij: “Hey, dat is niet Hatebreed.” Dan kijken wij hem wat verbaasd aan en geven we hem uiteindelijk gelijk. Daarom zijn we zo blij met hem. Daarnaast is hij niet iemand die stil blijft staan. De modernste technologieën, nieuwe amps, nieuwe microfoons; het blijft hard en in your face, zonder vast te moeten houden aan allerlei verouderde technieken. Kijk eens wat hij met Queensrÿche voor elkaar heeft gekregen; iedereen schreef hen af, maar Zeuss maakte er een topplaat van. Dat zegt alles.”

“Die boze gevoelens staan op The Concrete Confessional”

De zomer staat volledig in het teken van touren. Of dit ooit gaat vervelen? “Nooit, al wordt ik weleens moe aan het einde van een lange tour. Gelukkig hoeven we die niet meer te doen; we hebben tegenwoordig voldoende naamsbekendheid om niet meer iedere stad af te hoeven reizen om zieltjes te winnen. Inmiddels kunnen we spelen in één stad en er vanuit gaan dat mensen uit andere steden naar die gig komen. Hiermee willen we ook zeggen: het is de moeite waard een uur in de auto te zitten om een band te zien. Neem die moeite, misschien komen ze nooit meer terug. Kijk maar naar Motörhead; mensen hadden kaartjes voor een show, maar helaas heeft Lemmy zijn ziel ten ruste gelegd. Ik herinner me dat we in ’99 een tour met hen deden en dat mensen klaagden dat ze uren moesten rijden. Het enige wat ik kon denken was: ‘Stap verdomme in je auto, rijd dat hele stuk en parkeer je chagrijnige kop voor een blaffende amp, want er is niets beter dan dat.'”

Hatebreed speelt o.a. op Impericon Festival in Amsterdam en op Groezrock in België, dus voldoende kansen om ze aan het werk te zien. Het laatste woord is aan Jamey Jasta. “Bedankt en see you on the road, Ragherrie!”

FacebookTwitter