Overkill – The Wings Of War

Keep on thrashing!
80/100

Waar de meeste thrashers naarmate ze ouder worden het stokje overdragen aan de jongere generatie, stoppen met thrashen of gewoon erg aan kwaliteit inleveren, gaat Overkill stug door. Sterker nog, sinds Ironbound lijkt de band van D.D. Verni en schreeuwlelijk Bobby Blitz wel aan een tweede jeugd te zijn begonnen. Sindsdien is elk album een schot in de roos, alsof de band zich nog moet bewijzen. Of misschien is het juist omdat dat niet hoeft dat Overkill nog lekker fris en energiek klinkt. De kern van de band is ook al sinds 2000 hetzelfde, alleen werd drummer Ron Lipnicki afgelopen jaar vervangen door Jason Bittner, die we ook nog kennen van Shadows Fall. The Wings Of War is het 19e album.

Overkill beukt graag meteen droog en rauw naar binnen. Dat deden ze met Electric Rattlesnake, met Armorist en Mean Green Killing Machine, en dus ook met Last Man Standing. We horen thrash zoals alleen Overkill dat kan, met een punkscheut en een gezonde heavy metal attitude. Bobby Blitz krijst en gilt, de kenmerkende riffs van Dave Linsk en Derek Tailer scheuren en de drums doen toeka-toeka, zoals dat hoort bij thrash. Ook de granaten Believe In The Fight en Bat Shit Crazy lanceren hun strakke groove op je los.

Overkill durft tussen al het geweld door ook nog eens te experimenteren. Zo is Head Of A Pin meer midtempo, en zou je verwachten dat Distortion een walgelijk thrash-anthem is, dan verrassen de heren je: het is een groovy en rockend nummer. Je zou denken dat de stem van Blitz minder goed past bij rustiger werk, maar niks blijkt minder waar. Ten eerste is het niet echt een rustig nummer, ten tweede legt hij best wat rock ’n roll in zijn stem, waardoor de combi met rockriffs goed werkt.

Van een andere orde is Welcome To The Garden State, een ode aan New Jersey, met een forse injectie punkwoede. Knarsende powerchords en hakkende d-beats, terwijl Blitz weer gilt en krijst. We krijgen zelfs de tijd om even te twosteppen. Where Few Dare To Walk is ook wat gematigder, maar weet dat wel te combineren met agressieve en dreigende riffs. Uiteindelijk eindigen we zoals we begonnen met Out On The Road-Kill, met beukende thrash. Wat kan je er nog over zeggen? Het is Overkill dat doet wat Overkill hoort te doen.

En dat is dan ook meteen de crux van de these. Op The Wings Of War toont Overkill, op wat kleine uitstapjes na, geen grote veranderingen, maar na negentien platen had niemand dat verwacht of gewild. De band speelt thrash metal, en doet dat op hun eigen manier, met een herkenbare sound. Dat is iets wat de meeste bands in het genre niet kunnen zeggen. Overkill klinkt als Overkill en verder klinkt niemand als Overkill. Gezonde thrash, zoals dat af en toe weleens fijn is. Je kunt de circlepits al bijna horen galopperen.

Releasedatum: 22-02-2019 | Label: Nuclear Blast Records | Website

Tracklist:
01. Last Man Standing
02. Believe In The Fight
03. Head Of A Pin
04. Bat Shit Crazy
05. Distortion
06. A Mother’s Prayer
07. Welcome To The Garden State
08. Where Few Dare To Walk
09. Out On The Road-Kill
10. Hole In My Soul

Tags: , , , ,

FacebookTwitter

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.