King Apathy – Wounds

Zwarte post voor een zwarte wereld
73/100

King Apathy is de nieuwe naam van Thränenkind uit Duitsland. Volgens het promoblaadje is de naamsverandering een statement tegen het constante vernietigen van de aarde door de mens en de apathie die ervoor zorgt dat we het gewoon laten gebeuren. Geen idee of dat echt zo is, maar het is wel een feit dat King Apathy geen vrolijk wereldbeeld schetst in hun post-rockerige black metal (of black metallige post-rock).

Het toegevoegde promo-sufferdje zegt ook: “The musicians share interests in the ideas of environmentalism, anarchism and veganism and are criticizing capitalism in general. In their lyrics KING APATHY are exploring the relationship between humanity and nature, environmental ethics, interpersonal relations and (post)modern life in general. You can feel their humility and sincerity – both in their lyrics and their music.”
Oftewel: het zijn een stel hipsters die metal fabriceren. Shoegazende black/post metal, die soms doorslaat naar de postkant, en soms wat ruiger te werk gaat, maar nooit echt kwaadaardige black wordt; voor een kritiek op de moderne wereld een erg moderne sound!

Kort en bondige nummers worden afgewisseld met langere tracks, maar niks dat verder gaat dan zeven minuten. Allemaal dus vrij behapbaar en nergens krijgen we dan ook post-rocky gepriegel of uitgebreide zweverige soundscapes. Het werkt voor King Apathy, maar tegelijkertijd mist het wel iets.

Dat maakt van hetgeen King Apathy voorschotelt een bekend recept, dat de band uitvoert zonder al te veel gekkigheid, maar wel doeltreffend laat klinken. Een beetje als een hutspot. Je weet wat je krijgt, het is altijd hetzelfde, maar wel lekker. Net zoals bij hutspot de jus alles nog beter kan maken, is het bij King Apathy de dosering van ingrediënten. Een track die Great Depression heet kan maar beter neerslachtig als fuck zijn. En jawel, trage drums, een meanderend melodietje, wanhopige krijszang en een flink deprimerende sfeer. Dat de band wel erg in Harakiri For The Sky’s vaarwater komt is niet erg. De blastbeats blijven namelijk achter en dat maakt een wereld van verschil. Ook wanneer de band langer te werk gaat en rustig opbouwt, klinkt dat lekker. Neem de single Earthmother Rising, die volledig instrumentaal is en waar de zang geen moment gemist wordt. Sterker nog: na veertig minuten is het fijn om even géén zang te hebben, want hoewel de vocalen werken, zit er weinig variatie in de schorre schreeuw van zanger Nils.

Wounds tekent lekker binnen de lijntjes, maar King Apathy weet het wel te laten werken. De band is eerder een post-rockband met black metal-elementen dan andersom, dus wees gewaarschuwd. Ware het niet voor de zang, hebben we hier gewoon met post-rock te maken. Maar het kan meer ‘post’. Langere nummers. Keyboards, tragere opbouw. Uitdagender is wat we willen horen. Harakiri For The Sky is al niet het toonbeeld van creativiteit en variatie, het zou zonde zijn als King Apathy met hun nieuwe naam niet verder weet te geraken dan waar Thränenkind ophield. Er is meer uit te halen jongens, kom op!

Releasedatum: 22-02-2019 | Label: Lifeforce Records | Facebook

Tracklist:
01. Civilisation Kills
02. The Scars Of The Land
03. Cleansing
04. Great Depressiom
05. Revelation Time
06. He Missed The Stars
07. Reverence
08. Wounds
09. Earthmother Rising

Tags: , , , , ,

FacebookTwitter

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.