Zeal & Ardor – Stranger Fruit

Quentin Tarantino onder de metalbands: tikje gek, doch origineel én goed!
85/100

Waar we in 2017 nog ‘klaagden’ dat debuutalbum Devil Is Fine, met zijn 25 minuten ietwat aan de korte kant was, kunnen we anderhalf jaar later op Stranger Fruit onze lol op met maar liefst 45 minuten aan Zeal & Ardor. En wie Zeal & Ardor zegt, zegt…… uhm…. tja…. #metslavenhymnengeladenenfuzzyblackmetal of iets dergelijks?

Inderdaad, hetgeen Michael Gagneux muzikaal tentoonstelt is oprecht uniek te noemen. Stranger Fruit is wat dat betreft dan ook een logische albumtitel; als ware het een bijzondere plaat die je gehoorgang in wordt gepeerd (haha, get it?) Daarnaast bestaat de kans dat de albumtitel gelinkt is aan het nummer Strange Fruit (o.a. Billie Holiday) wat als een protestlied tegen racisme gold in 1939. Stranger Fruit is ook de naam van een documentaire uit 2017, die verhaalt over de nasleep van de ‘moord’ op Michael Brown door politieagent Darren Wilson. Een gebeurtenis die tot veel onrust en (rassengerelateerde) rellen leidde. Een titel met flink veel beladen verhalen dus. 

Het door 4chan-discussies geïnspireerde geluid van ‘Z&A’ welke werd geopenbaard op Devil Is Fine wordt op Stranger Fruit voortgezet en verder uitgediept en laat horen dat Dhr. Gagneux niet bepaald een one day fly is. Intro trapt de plaat al hummend en houthakkend af met een blues vibe, om ons er vervolgens nog even haarfijn aan te herinneren dat onze grote vriend black metal ook een belangrijk element in hun muzikale cocktail betreft. Middels het pianorijke Gravedigger’s Chant en daaropvolgende tracks als Servants, Don’t You DareFire Of Motion en (met name) Waste neemt de energie en – emotionele en muzikale – intensiteit in rap tempo toe. Het ouderwetse sfeertje, wat o.a. door de krakerige hymnen wordt gecreëerd, doet mij persoonlijk denken aan de (soms wat duistere) sfeer van oudere Disneyfilms en diens bijbehorende muziek. 

Er wordt op deze tweede telg wederom guitig geëxperimenteerd en grenzen opgezocht door de kroesharige Zwitserse Amerikaan. Naast de spirituele wisselwerking tussen blues, gospel en black metal, worden de tracks mét zang afgewisseld met puur instrumentale tracks (The Hermit, The Fool en Solve) waarin elektro/ambient-invloeden niet worden geschuwd.

Eén van de opmerkelijkste tracks op het album betreft het aanstekelijke (blues-/gospel-ballad-achtige) Row Row, waarin handgeklap, groove en black metal de luisteraar met stomme verbazing achterlaten. Vreemd, maar wel lekker! Daarnaast worden we op We Can’t Be Found ook nog eens verrast met een ouderwetse death metal passage. Ach, waarom ook niet hè?

Stranger Fruit is een zeer waardige opvolger van een album welke vorig jaar al de nodige potten wist te breken. Manuel Gagneux is dan ook een beetje de Quentin Tarantino onder de metal-artiesten: een tikje gek, maar wel bijzonder origineel en verdomd goed! Ik ben benieuwd of dit live net zo goed klinkt als op plaat; we gaan het meemaken op Graspop Metal Meeting 2018!

Releasedatum: 08-06-2018 | Label: Warner Music | Facebook

Tracklist:
01. Intro
02. Gravedigger’s Chant
03. Servants
04. Don’t You Dare
05. Fire Of Motion
06. The Hermit
07. Row Row
08. Ship On Fire
09. Waste
10. You Ain’t Coming Back
11. The Fool
12. We Can’t Be Found
13. Stranger Fruit
14. Solve
15. Coagula
16. Built On Ashes

Tags: , , , , , ,

FacebookTwitter