Xael – The Last Arbiter

Gewaagde mix van SepticFlesh en Wardruna
85/100

Het Amerikaanse Xael noemt hun muziek ‘sci-fi metal’, maar wat moet je je daar nou weer bij voorstellen? Ik hoor het je al denken: “uuh, metal over aliens en ufo’s, gecombineerd met vreemde bliepjes?” Dan zit je toch al aardig in de juiste richting, al blijkt het vijftal in de praktijk vooral moddervette orkestrale death metal te maken, overgoten met flink wat soundscapes. Deze soundscapes zorgen, samen met de teksten, voor de benoemde sci-fi vibe. Denk SepticFlesh en Wardruna, maar dan met iets meer vreemde bliepjes hier en daar. Vet!

The Last Arbiter is de debuutplaat van de Amerikanen. Negen tracks prijken er op dit schijfje, tezamen goed voor zo’n drie kwartier aan speeltijd. Er wordt geopend met de titeltrack, welke een soort horror-western intro herbergt. Het is alsof je een mix hoort van de soundtrack van Once Upon A Time In The West en SepticFlesh ten tijde van The Black Mass. Met zo’n unieke opener lijkt het een verrassende zit te gaan worden!

Zware, logge en bovenal zeer orkestrale metal is wat de klok slaat. Vooral op tracks als Srai vormt de orkestratie een mooi geheel met de melodeath riffs, die zowel tezamen als solo de revue passeren. De duistere orkestratie en mannenkoren in combinatie met de zware grunts van frontman Nassaru maken van deze track een zwaar, doch catchy paradepaardje.

Niet alleen op instrumentaal vlak klinkt de band regelmatig als het jongere broertje van SepticFlesh: ook doen de vocalen van Nassaru erg denken aan die van Spiros Antoniou. Hij klinkt enkel iets softer dan laatstgenoemde, wat vooral een aangenaam aspect is, aangezien zijn stemgeluid hierdoor naadloos aansluit op de koren en de zangeres die op bijna elk nummer ook te horen is.

‘Buitenaardse’ elementen, zoals soundscapes, een didgeridoo en keelzang zorgen ervoor dat je gemakkelijk in het verhaal van The Last Arbiter stapt en jezelf zodoende in een andere wereld waant. Xael zoekt de grenzen van de extreme metal op en durft hierbij ruimschoots buiten de lijntjes te kleuren. Dit is onder andere terug te horen op het folk metalnummer Watchers Of Xan. Het nummer doet enorm denken aan Wardruna. Zowel de sfeer als de uiteenlopende (historische) instrumenten zijn hetzelfde als bij de Noren. Mondharp, keelzang, sjamanenzang, cleane samenzang: werkelijk alles wordt uit de kast getrokken! De band klinkt op folky tracks als deze dus weer totaal anders, wat een knappe prestatie is.

Toch wordt er ook snel geschakeld. Zo is de bombastische, orkestrale track I Am Pestilence weer in de stijl van de eerste drie tracks. Dit zeer epische nummer is voorzien van koorzang, cleane vocals (zowel mannelijk als vrouwelijk), proggy gitaarriffs en zelfs een xylofoon die af en toe een snufje Dream Theater door laat klinken! Misschien denk je na een eerste kennismaking dat de band alle kanten op schiet, maar niets is minder waar! Na een grondige luisterbeurt merk je dat de muziek uit vele onderliggende lagen bestaat, die tezamen toch een coherent geheel weten te vormen.

Ook op de meer spooky, brute tracks als In The Hallows Of Pathos is de rode draad goed terug te horen. Duistere, mysterieuze synths, sci-fi soundscapes, doublebass drums, virtuoos gitaarwerk en samenzang zijn hier wederom terug te vinden en treden regelmatig op de voorgrond op het gros van het album. Bij deze track wordt er met een outro vol klassieke pianomuziek afgesloten, waardoor Xael wéér weet te verrassen. The Last Arbiter herbergt vele stijlen en zit vernuftig in elkaar, waardoor dit een aanrader is voor eenieder die van brute en tegelijkertijd melodieuze metal houdt, in de breedste zin van het woord.

Releasedatum: 18-05-2018 | Label: Test Your Metal Records | Bandcamp

Tracklist:
01.The Last Arbiter
02. Srai
03. The Wayfarer Of Tymeer
04. Watchers Of Xan
05. Apathy Of The Immortal
06. I Am Pestilence
07. In The Hallows Of Pathos
08. Secrets Of The Third Tribe
09. Harvesting The Elders Genome

Tags: , , , , , , , ,

FacebookTwitter