Thaurorod – Coast Of Gold

De glinstering van een gouden medaille
90/100

Het was de laatste jaren heel stil rondom Thaurorod. De Finse band trok zich terug om in alle rust een nieuw album te componeren en deed tevens weinig shows in het buitenland, waardoor ze een beetje van de power metal radar verdwenen. Een fijne verrassing dus, toen een paar maanden geleden het nieuwe album werd aangekondigd. Op een vers label (Drakkar Records) werden alle stoppen uitgetrokken om de nieuwe aanwinst aan te prijzen. Een lyric-video, een heuse videoclip en nog een losse single kregen we al te horen en dat smaakte zeker naar meer. Tijd om te kijken of het echt goud is dat glittert, en niet gewoon pyriet. Thaurorod mocht vorig jaar alweer vijftien kaarsjes uitblazen, maar hun eerste album verscheen pas in 2010, acht jaar na het oprichten van de band. En deze Coast Of Gold komt vijf jaar na vorige worp Anteinferno. Zo komt het dat dit pas hun derde album is, het gevreesde derde album. Het eerste dat opvalt aan Coast Of Gold is de mooie cover. Leuk ook is het kijken van de clip van de titeltrack, waar je een timelapse van het artwork kan zien. En het is een uitermate smeuïg power metal nummer. Thaurorod lijkt te fixen wat er miste op hun eerste twee platen. Die waren weliswaar goed, maar misten vaak de glorieus pakkende refreinen. Nou, als je daarvan houdt zit je hier goed.

De titeltrack is zoals gezegd sterk, maar het snellere The Commonwealth Lives, dat verscheen als clip, is minstens zo lekker.
En wat dacht je van opener Power? Dat is power metal volgens het boekje. Thaurorod schrijft gitaarriffs die niet zouden misstaan in een melodische death metalband, maar overgiet diezelfde riffs met melodische toetsen en een episch sausje. Daarom klinken ze net wat frisser dan powerchord-harkende power metallers.

En als we dan ook nog met 24601 één van de beste nummers van het jaar voor onze kiezen krijgen is het helemaal af. Dames en heren: zo schrijf je lange nummers. Een heerlijke opbouw, een geweldig refrein, en genoeg variatie en herkenbaarheid in de structuur om verrassend en boeiend te blijven. Deze gaat eind van het jaar in mijn Spotify jaaroverzicht komen. Is de koek dan op? Allerminst! We trappen op het gaspedaal met Feed The Flame en het donkere Cannibal Island, dat sinister begint met een ijl kinderstemmetje, maar al snel bombastischer dan een orkest in een tunnel om je oren klapt. Episch en filmisch, logisch dat meerdere bandleden het als hun favoriete nummer bestempelden. Met Into The Flood horen we dan een iets traditioneler nummer, wat ons niet zou verbazen als blijkt dat het uit de pen van gitarist Emil Pohjalainen komt, gezien de dikke Amberian Dawn-vibe die we voelen. Zanger Andi zoekt de grenzen van zijn bereik op, en zit er soms net tegenaan, maar zijn stem is prettig om te horen en duidelijk. Dat helpt als je over Les Misérables zingt.

De productie is helder, maar bevat genoeg power. Ruimte is er voor zowel de gelaagde toetsen als de gitaren. Dat is belangrijk. Ook belangrijk is dat Thaurorod een album heeft gemaakt dat als een eenheid klinkt, maar waarbij wél elk nummer een eigen gezicht heeft gekregen. De plaat heeft niet veel tijd nodig om zich in je oren te nestelen. Alleen de ballade Halla was een beetje overbodig, maar dat is ook een persoonlijk euvel. Gelukkig staat het helemaal als laatste op de plaat, waardoor we wat zwak eindigen, na het harde Illuminati (als epos minder geslaagd door de aanwezigheid van 24601). Op Coast Of Gold staat een groter aantal heel goede nummers, waardoor we uiteindelijk gewoon een echt goede power metal plaat hebben, eentje die zeker kans maakt op de jaarlijstjes van de liefhebbers. Of niet-liefhebbers. 

Releasedatum: 16-02-2018 | Label: Drakkar Records | Website

Tracklist:
01. Power
02. The Commonwealth Lives
03. Coast Of Gold
04. 24601
05. Feed The Flame
06. Cannibal Island
07. Into The Flood
08. My Sun Will Rise
09. Illuminati
10. Halla

Tags: , , , , , ,

FacebookTwitter