Shylmagoghnar – Transcience

Uitmuntende muziek van eigen bodem
88/100

Met één album op zak gestrikt worden door een groot label is indrukwekkend. Zeker als dat label Napalm Records is, en twee keer zo imponerend als je een tweemansproject uit het zuiden van Limburg bent en muziek maakt die zich mag meten met de grote jongens. Zie daar: in het kort het verhaal van Shylmagoghnar, een project van twee heren genaamd Nimblkorg en Skirge. In 2014 wisten zij hoge ogen te gooien met het in eigen beheer uitgebrachte debuut Emergence, waarna Napalm Records, die wel raad wist met hun muziek, ze binnenhaalde. Vier jaar na dato brengt de band met Transcience het vervolg uit.

Onder het motto ‘een goed begin is het halve werk’ trapt Shylmagoghnar af met de twaalf minuten durende titeltrack. Voor een Nederlandse band hanteren ze een allerminst on-Nederlands geluid. Op Scandinavische leest geschoeide atmosferische death metal, met veel melodie, keyboards, een fikse zweem Zweedse melodeath en Finse melancholie, overgoten met een black metalsausje. Veel wendingen, met als overkoepelend element die melodische death metal, maar wel als een coherent geheel, dat moeiteloos tussen opzwepende, bijna blastbeat gedreven stukken, keyboardgedreven akkoorden, en leadpartijen kan schakelen. Het luistert goed weg, en de zang van Skirge is rauw, doch verstaanbaar.

De subtiele wendingen van Transcience staan haaks op het beukwerk van The Dawn of Motion, een instrumentale track die vooral de agressie van black metal tentoonspreidt. Dapper, een instrumentale track als tweede nummer plaatsen.

Ga er maar goed voor zitten want Transcience duurt dik 75 minuten. De laatste drie nummers tikken allemaal meer dan tien minuten aan, de laatste zelfs bijna veertien minuten. Het kortste nummer, This Shadow Of The Heart, is ook meteen het catchiest, met memorabele riffs. Tussen al dat geweld weet de band ook regelmatig atmosferische riffs en langzamer werk te plakken. De band weet lange tracks kort te doen lijken. Hier is een goed oor voor melodie aan het werk. 

No Child Of Man Could Follow biedt bijna power metal-achtige niveau’s aan catchy melodieën, buiten de grunts van Skirge gerekend. De songs klinken zó goed, dat het jammer is dat er nog twee compleet instrumentale tracks op Transcience staan. Toegegeven: The Chosen Path klinkt érg plezant zonder zang, maar afsluiter Life had een extra boost kunnen krijgen met zanglijnen. Een boost van ‘bijzonder goed’ naar ‘belachelijk gaaf’.

Vergis je niet, dit is puik spul. Shylmagoghnar brengt alles wat je van melodische death metal kunt verwachten. Naast melodie een injectie van melancholie, epiek, en ruim voldoende metal, zowel agressief als terughoudend. De nummers zijn lang, maar voelen nooit aan als een opgave om te beluisteren. Integendeel, Transcience luistert juist erg prettig weg.

Drums geprogrammeerd? Waarschijnlijk, maar het stoort niet. Of dit valt te wijten aan het feit dat tegenwoordig alle drums (te) digitaal klinken, is een mooie onderzoeksvraag voor een ijverige essayist. Het grote minpunt blijft dat een klein half uur van de plaat uit instrumentale nummers bestaat, maar mogelijk is dat alleen het probleem van uw nederige schrijver.

Van eigen bodem hebben we dit jaar nog amper iets smakelijks gehoord, maar Transcience is wel direct een schot in de roos.

Releasedatum: 29-06-2018 | Label: Napalm Records | Website

Tracklist:
01. Transcience
02. The Dawn Of Motion
03. As All Must Come To Pass
04. This Shadow Of The Heart
05. The Chosen Path
06. No Child Of Man Could Follow
07. Journey Through The Fog
08. Life

Tags: , , , , ,

FacebookTwitter