Shining – Varg Utan Flock

Degelijke plaat, maar niet zo goed als gehoopt
75/100

Het Zweedse Shining is de band rondom Niklas Kvarforth die ons sinds 1998 bestookt met releases. Shining, niet te verwarren met de Noren die onder dezelfde naam opereren, maakt steevast complexe releases waarbij een kijkje wordt gegeven in de doorleefde ziel van deze man. Vaak bejubeld door de één, even vaak onbegrepen door de ander. Maar altijd vormen pijn, woede en berusting de ruggengraat van een nieuw album en dat is nu niet anders. Kvarforth lijkt dan ook het patent op de term suicidal black metal te hebben. Des te opvallender is het dat het label bij deze schijf louter spreekt van suicidal metal, maar omdat de muziek veel verder gaat dan ‘black’ is dat wel een begrijpelijke keuze. 

Varg Utan Flock is een lastige plaat om te doorgronden. Na enkele luisterbeurten vraag je je nog steeds af waar je nu precies naar geluisterd hebt. Natuurlijk is dit nader te omschrijven, maar het geeft wel het gevoel weer wat dit album geeft. En nee, dat komt niet omdat er sprake is van desoriëntatie in de muziek. Het makkelijkste is om Tolvtusenfyrtioett te beschrijven. Het vijfde nummer is, traditiegetrouw, instrumentaal. Dit keer een pianostukje dat een aardig rustpunt vormt, maar verder niet weet te beklijven. 
De overige nummers kennen veelal semi-akoestische klanken, waarin soms wat Opeth doorschijnt. Vaak begeleid door de jammerende vocalen van Kvarforth, wat minder vaak door ‘echte’ clean vocals. Er zijn spontane woede uitbarstingen waarin je keiharde black metal te horen krijgt, sporadisch krijg je zelfs wat atmo-black en black ’n roll voor je kiezen. Aan variatie dus geen gebrek, al wordt er deze keer niet geflirt met jazz.

Gyllene Portarnas Bro opent bijvoorbeeld met semi-akoestische klanken waarin weemoed doorklinkt. De double-bass tikt even en dan begint Kvarforth schor te jammeren over het leed dat hem is aangedaan. Die vrij rustige aanpak duurt een kleine 5 minuten waarna je, uit het niets, overrompelt wordt door een shot black metal die je heftig wakker schudt. Hetzelfde trucje wordt op afsluiter Mot Aokigahara herhaald, al houdt de plotseling opduikende black langer aan. Ook hier wordt je met een rustige klaagzang, inclusief wat Opeth-achtige progressieve stukjes, eerst in slaap gesust waarna het effect des te groter is.

Het nummer staat in schril contrast met de black ’n roll waar de schijf mee opent en waarmee een voor Shining-begrippen hoog tempo gehaald wordt. Nog sneller en heftiger gaat het eraan toe op Han Som Lurar Inom, mijn persoonlijke favoriet van het album. Wordt er bij de opener nog afgesloten met een rustigere tweede helft, op Han Som Lurar Inom raast Shining na een berustend middenstuk gewoon door. Lekker! Ondanks de vele semi-akoestische momenten die het album rijk is, is het vooral een degelijke plaat geworden.

Het heet suicidal metal maar Shining weet de depressie op geen enkel moment emotioneel over te brengen. Als we al tijdens het luisteren naar de keuken gaan, dan is dat niet om een mes te pakken en aan enige vorm van zelfkastijding te doen, maar om een zakje chips te pakken. Dat is meteen ook het grootste kritiekpunt van het album; de echte emotie wordt niet overgebracht en echt geniale momenten vind je nergens. Varg Utan Flock is verre van slecht, maar we hadden toch op iets beters gehoopt.

Releasedatum: 05-01-2018 | Label: Season of Mist | Website 

Tracklist:
01. Svart Ostoppbar Eld
02. Gyllene Portarnas Bro
03. Jag Ar Din Fiende
04. Han Som Lurar Inom
05. Tolvtusenfyrtioett
06. Mot Aokigahara

Tags: , , , , , , , ,

FacebookTwitter