Pantheist – Seeking Infinity

Terug naar het begin
90/100

Pantheist is altijd een beetje een vreemde eend in de funeral doomvijver geweest. Door de jaren heen plakte de band rondom zanger/toetsenist Kostas Panagiotou een resem aan ‘exotische’ ingrediënten aan hun muziek, vooral progressieve tinten, waardoor van de kenmerkende hopeloze sfeer van funeral doom minder overbleef en het resultaat een eigen geluid was. Het zelfgetitelde Pantheist was de kers op de doomtaart. Tussen dat album en deze Seeking Infinity zat maar liefst zes jaar. Een flinke tijd dus.

Seeking Infinity is gebaseerd op een verhaal dat is geschreven door zanger Panagiotou. Het was iets te lijvig om voor deze recensie te lezen, maar ook niet nodig om de muziek te waarderen. Het eerste dat na het intro opvalt is dat Pantheist weer klinkt als in de begindagen, met statige orgels, diepe grunts en dreunende tempo’s. Keyboards zijn één van de leidende instrumenten, bijna meer nog dan de gitaar. Ze nemen het voortouw in melodielijnen en wanneer de gitaren uiteindelijk wegvallen zijn het de toetsen die de muziek zijn sfeer geven. De kille piano in het intro van 500 BC to 30 AD – The Enlightened Ones zet perfect de toon voor de statige doomtrack die volgt. Pantheist weet perfect de lange nummers op te bouwen en interessant te houden. De band maakt het niet nodeloos moeilijk. Een nummer als Emergence hangt aan elkaar van simpele akkoorden en melodieën, maar in al die eenvoud is het doeltreffend. 

Natuurlijk hoef je geen hapklare structuren en catchy refreinen te verwachten. Het meest memorabele nummer is 1453 – An Empire Crumbles, waar de doom totaal wordt weggelaten ten faveure van een haast hypnotiserend gregoriaans gezang. Het is bijna een psalm en hakt de plaat precies doormidden. Het is ook de enige track (naast het intro) die minder dan tien minuten duurt. Tussen al die monolieten (Seeking Infinity, Reaching Eternity tikt de veertien minuten aan!) is het een welkome afwisseling. Door de plaat heen worden de progressieve invloeden van de vorige schijf tot een minimum beperkt. Pantheist is weer helemaal terug bij de funeral doom, hoewel er nog steeds een hint van eigenheid in zit. Echter, de gitaarmelodieën, het gebrek aan cleane zang en de troosteloze sfeer zijn helemaal alsof we weer op O Solitude zijn beland. Heeft de aanwezigheid van Eye Of Solitude- en Clouds-bandleider Daniel Neagoe er iets mee te maken? Hij produceerde de plaat en nam de drums voor zijn rekening.

Het najaar brengt als vanouds weer volop (doom)plezier. Zo komt er ook een nieuw album van grootmeester Evoken aan. We denken nu al te kunnen zeggen dat Pantheist en Evoken om de top van de doomlijstjes zullen strijden. Seeking Infinity luistert voor een doomplaat heerlijk weg en ligt prima in het gehoor, zowel voor aandachtige beluistering als voor een muziekje tijdens het schoonmaken ofzo. Pantheist weet binnen de lijntjes te kleuren, maar doet dat wel met uitdagende kleuren en een penseelgebruik als dat van Rembrandt. We hebben nog niet veel extreme doom gehad die ons kon bekoren dit jaar, maar Seeking Infinity is een schot in de roos.

Releasedatum: 14-09-2018 | Label: Melancholic Realm Productions | Website

Tracklist:
01. Eye Of The Universe
02. Control And Fire
03. 500 BC to 30 AD – The Enlightened Ones
04. 1453 – An Empire Crumbles
05. Emergence
06. Seeking Infinity, Reaching Eternity

Tags: , , , , ,

FacebookTwitter