Gwydion – Thirteen

Thirteen in een dozijn
63/100

Kijk, een folk metal album, die hebben we lang niet gehad. Laten we eerlijk zijn, dat genre is een beetje op zijn retour. Desalniettemin nog altijd populair onder vooral de jongere generatie. En oké, Gwydion uit Portugal draait al wat jaartjes mee. Na het uitstekende Horn Triskelion uit 2010 moest men een crowdfunding opzetten om opvolger Veteran in te blikken, en vervolgens werd het stil. Na vijf jaar was er genoeg budget om Thirteen uit te brengen, een album waarop twaalf nummers staan.

Aan de basis van de formule is niet getornd. Nog altijd maakt Gwydion relatief simpele folk/viking metal, met nadruk op gitaarriffs, en een epische inborst van toetsen en mannenzang. Wel is er een nieuw vocaal gezicht, ene Pedro Dias, die we niet kennen van andere bands. Veel invloed heeft dat dus niet op de sound, en Gwydion klinkt als Gwydion, waarmee we bedoelen dat Gwydion als zeventig andere bands in dit genre klinkt. Want hoewel het allemaal aardig in de oren gaat, heeft Gwydion niet echt iets wat ze apart zet van de grote meute. Thirteen kost enigszins moeite om op te starten, door het redelijk lange instrumentale intro en de track 793, waarbij meerdere riffs toch echt te erg aan Mermaider van Dethklok doen denken. Pas bij de hupse deuntjes van Balverk Warfare komt de vaart er wat in, hoewel het nergens zo jolig wordt als een Korpiklaani of Eluveitie. Metalfurie is nog alom aanwezig. 

Maar het overtuigt niet. Waar genregenoten als Arkona, Finntroll, Equilibrium, en ja, zelfs Korpiklaani wat moeite pogen te doen hun sound te veranderen, te verfrissen, en met de tijd mee te gaan, lijkt voor Gwydion de tijd nog op 2009 te staan. Het klinkt veilig, mist pit en durf, en is minder catchy. Eigenlijk begint het vikingvuur pas op Shield Maiden’s Cry aan te wakkeren, en dan zijn we al bijna op driekwart van het album. Gelukkig weet de band dat vuurtje dan ook aan te houden, want ook Thirteen Days is aardig, hoewel het met Casio-keyboards doorspekte tweede deel wat goedkoop klinkt. De ode aan het thuisland Oh Land Of Ours (Al Andaluz) is furieus en hier merken we wat catchyheid als vanouds.

Genoeg is het niet, de laatste twee nummers doen het vuur sneller doven dan een wolkbreuk. Is Gwydion in beginsel een ietwat saaie band of ligt het aan ons? Was Horn Triskelion een bevlieging? Geen idee. Thirteen klinkt in ieder geval als alles wat Horn Triskelion niet was. Niet per se slecht, en met de juiste hoeveelheid mede kan men er best een dansje op wagen, maar er mist te veel om te kwalificeren als een goed album. De échte folk metalfan zal er iets van zijn gading in vinden, de connaisseur kijkt het best even verder

Releasedatum: 06-07-2018 | Label: Ultraje | Website

Tracklist:
01. Heathen
02. 793
03. Balverk Warfare
04. Strength Remains
05. King’s Last Breath
06. Revenge
07. Under Siege
08. Shield Maiden’s Cry
09. Thirteen Days
10. Oh Land Of Ours (Al Andaluz)
11. Voyage
12. Allah’s Tagides

Tags: , , , ,

FacebookTwitter