Evoken – Hypnagogia

Verrassend toegankelijk
88/100

Toen ik besloot dat extreme doom metal binnen mijn interesses lag, was Evoken een van de eerste bands waar ik me in verdiepte. Kort daarna kwam Atra Mors uit, en toen werd het stil. Heel stil. Tot de band opeens opdook op Netherlands Deathfest en daar prompt tekende voor een van mijn hoogtepunten. Op NDF werd een nieuw nummer gespeeld, en vanaf toen was het wachten op het nieuwe album. Zeven jaar na Atra Mors is er nu Hypnagogia, het langverwachte zesde album van Evoken.

Geen grote veranderingen aan de sound. De gitaren staan gestemd in standje begane grond, de vocalen van John Paradiso nog altijd even diep als de Marianentrog, de tempo’s traag en meanderend als een stille tocht tegen zinloos geweld. De muziek is gitaargedreven, maar de keyboards voegen lagen sfeer en diepte toe, met variatie onder de herhaalde gitaarriffs. Toch weet Evoken wat nieuwe elementen toe te voegen. Zo is Hypnagogia een conceptalbum, over een stervende soldaat in de Eerste Wereldoorlog, die met toestemming van God een deel van zijn ziel aan zijn dagboek hecht, om zo nietsvermoedende lezers te verslinden en in het niets te doen verdwijnen. Dagboek, deel van de ziel… dit is gruzielementen doom (lees Harry Potter maar eens). Ook de cello is nieuw, en die additie vormt op gezette tijden, zoals tijdens de kortere en instrumentale nummertjes Hypnagogia en Hypnopompic, een sinistere en onheilspellende toevoeging. 

Het tempo blijft redelijk gelijk tijdens de plaat, alleen tijdens Valerous Consternation horen we een vies death metal stuk, iets waar Evoken normaal gezien niet voor wegschrikt. Dat maakt van Hypnagogia meer doom dan langzame death metal, zoals Atra Mors wel eens was. Het meest gewaagde nummer is Ceremony Of Bleeding, waar men voor het eerst de grunts vervangt door cleane koorzang. Een gedurfde zet, gezien de afwezigheid van cleane zang in dit genre. De zang klinkt modern klassiek, in plaats van opera-esque, en de track zelf leunt op strijkers en treurige melodieën. En dan is er nog afsluiter The Weald Of Perished Men, dat aanvangt met cleane, haast hoopvolle melodieën en strijkers en die toon vasthoudt, ook wanneer de band echt inzet. De diepe grunts staan haaks op de postrock-achtige gitaarpartijen, terwijl de drums juist doodleuk doorgaan met doom. Halverwege valt men weer terug richting mineur met een statige orkestratie, en we eindigen weer in vernietigende doom. De rest van het album toont vooral Evoken op zijn best, toch blijft het relatief veilig verder. Niet dat dat slecht is.

De nummers van Evoken zijn allemaal goed te behappen, verder dan 10 minuten komen ze niet. De kosmische experimentatie van een band als Esoteric blijft dan ook achterwege en Evoken houdt het nummer altijd in het vizier. Riffs worden teruggepakt, de herkenbaarheid is groot. Dat zet de band apart van veel van hun genregenoten, waarbij het altijd maar weer gokken is welk nummer ze eigenlijk aan het spelen zijn. Evoken is niet voor niks een van de grootste bands in dit genre. Een vaste waarde voor vaste luisteraars, maar een relatief makkelijk instappunt voor nieuwe aanwas. Hypnagogia is verrassend toegankelijk voor funeral doom, en mede daardoor meteen op de jaarlijst van menig doomfanaat te schrijven. Aanrader!

Releasedatum: 09-11-2018 | Label: Profound Lore Records | Facebook

Tracklist:
01. The Fear After
02. Valerous Consternation
03. Schadenfreude
04. Too Feign Ebullience
05. Hypnagogia
06. Ceremony Of Bleeding
07. Hypnopompic
08. The Weald Of Perished Men

Tags: , , , , , ,

FacebookTwitter

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.