Abysmal Grief – Blasphema Secta

Griezelen en gruwelen
78/100

Abysmal Grief is een beetje een sinister groepje. De band heeft geen Facebook, wat op zich al best bijzonder is, en de leden gaan schuil onder duistere namen als Labes C. Necrothytus, en Lord Of Fog. Het gaat hier in ieder geval om een Italiaanse band, met een heel resem aan releases op zijn conto. Naast vier volledige albums heeft de band ook een fiks aantal ep’s en splits uitgebracht, alsmede een compilatie van die tracks. Wat stijl betreft is het kwartet ronduit uniek te noemen. De basis ligt in de doom, maar het is in dat opzicht geen tergend slome begrafenismars, maar juist een midtempo, dreigende oldschool versie van doom.

Als smaakmaker vult Abysmal Grief zijn Sabbath-doom aan met orgels en kwaadaardige strijkers, rechtstreeks uit een klassieke horrorfilm. De teksten van de band draaien dan ook om griezelverhalen, doden die opstaan uit hun graf en sektes die het daglicht niet verdragen. Zo zet de band een sound neer die weliswaar wat potsierlijk overkomt, maar zijn doel nimmer mist. 

Immers, voorgaande platen Feretri en Strange Rites Of Evil waren bijzonder vermakelijk. De basis van de band brengt niks nieuws, maar door de toetsen en orgels krijgt het geheel toch wat unieks. En veel heeft de band niet nodig om te beklijven. Luister maar eens naar Behold The Corpse Revived, waar de eerste 4.5 minuut stug wordt doorgeharkt op dezelfde twee riffs, die door de toetsen toch een eigen sfeer krijgen. De zang van Labes C. Necrotytus is eerder een diep gepraat, afgewisseld met demonische krijsen. De productie is dof, maar niet modderig, en het heeft een lo-fi sfeertje dat helpt de horrorthematiek echt te benadrukken. De nummers zijn lang, minimaal acht minuten (en dan een instrumentale ambient track), maar hebben catchy riffs en melodieën. Toch is er genoeg leuks te ontdekken. Witchlord wordt opgesmukt met een plechtige vrouwenstem, die niet echt zingt, maar eerder preekt en licht ontstemde violen roepen de sfeer van Saint-Saens’ Danse Macabre op.

When Darkness Prevails is vijf minuten aan sinistere horrorsoundtrack, met ijle koorzang, orgels, en ambient soundscapes. Het zou niet misstaan op een album van Nox Arcana, maar hiermee maakt de band het zelfs de geoefende luisteraar niet gemakkelijk. Gelukkig is het afsluitende Ruthless Profaners een vlotte doomrocker, met graaf Dracula himself spelend op het orgel. Het geheel is simpel, een tikkeltje kitscherig, maar dat heeft binnen deze context zeker zijn charme. Als er dan toch nog een tegengeluid moet klinken, is het dat de band niet echt veel nieuws toevoegt aan haar eigen formule. Ja, het recept en de sound zijn bekend, maar men blijft wat te veel op de oppervlakte. Ook qua tempo, dat niet snel is, maar wel rapper dan voorheen. Op Feretri konden we nog pure proto-doom bespeuren, maar hier maakt dat plaats voor bijna uptempo rock. Niet misstaand, maar wel iets wat we in dat geval meer terug willen horen.

Of met  dit album veel nieuwe zieltjes gewonnen gaan worden zal nog moeten blijken, maar Blasphema Secta kan óns in ieder geval wél bekoren. De nummers zijn wat eenduidiger, maar tegelijkertijd weet Abysmal Grief gewoon wat het wil maken en dat gaat zelden gepaard met experimenteren. Door de lekkere sfeer en riffs vliegt men boven de middenmoot uit, want er zijn nog steeds niet veel bands die dit kunstje zo goed beheersen als Abysmal Grief dat doet. De perfecte band om tijdens Halloween horrorgames op te spelen. Met Blasphema Secta hebben de Italianen een goed excuus verzonnen om de Nederlandse podia weer eens op te komen zoeken . 

Releasedatum: 13-01-2018 | Label: Terror From Hell Records | Website

Tracklist:
01. Intro (The Occult Lore)
02. Behold The Corpse Revived
03. Maleficence
04. Witchlord
05. When Darkness Prevails
06. Ruthless Profaners

Tags: , , , , , , ,

FacebookTwitter