Zeal & Ardor – Devil Is Fine

Eclectisch geheel
80/100

Er zijn van die vreemde of onverwachte muzikale combinaties waar je op papier zo je bedenkingen bij kunt hebben. Dat scepsis of vooroordelen niet altijd terecht zijn, bewijst Zeal & Ardor. Op debuutplaat Devil is Fine combineert het project van de Amerikaans/Zwitserse muzikant Manuel Gagneux uiteenlopende stijlen als black metal, blues en hiphop-electronica. En dan hebben we het nog niet eens over de opvallende slavenhymnen gehad…

En vreemd genoeg werkt het nog ook! Het zal u bij het zien van onderstaande foto niet ontgaan dat Gagneux zelf een man van Afro-Amerikaanse afkomst is. Hij stelde zich na een discussie op 4chan (berucht online platform/afvoerputje van het Internet) ten doel black metal te combineren met wat aldaar neerbuigend ‘negermuziek’ werd genoemd. In plaats van beledigd te zijn door die term, wekte het bij Gagneux de volgende vraag: wat als de slaven in de VS niet en masse (en onder dwang) tot het christendom waren bekeerd maar zich in plaats daarvan hadden afgezet tegen de gevestigde orde door zich tot het satanisme te wenden? Het is die premisse die als een rode draad door de muziek op Devil is Fine loopt.

Nog afgezien van de thematiek is de broeierige en soulvolle ‘slavenchant’ het meest in het oog springende element. Gagneux maakt daarnaast ook gebruik van samples, geshriekte vocals en gefluister. De veelheid aan stijlen en invloeden maken van Devil is Fine een lastig te omschrijven en enerverende luisterervaring. Het album bevat overigens maar relatief weinig black metal. Te weinig voor puristen, dus aan hen zal Devil is Fine alleen om die reden al niet besteed zijn. Van de negen songs zijn er slechts vier (In Ashes, Come on DownChildren’s Summon en Blood in the River) die passages bevatten die überhaupt het etiket ‘metal’ verdienen. De rest van dit korte plaatje – de totale speelduur is slechts 25 minuten – is gevuld met uiteenlopende zaken, zoals hiphop-beats (Sacrilegium I), freaky lullaby-achtige trippy geluidjes (Sacriligium II en III) of bluesy Americana (Devil is Fine). Misschien wel het vreemdste nummer is What Is A Killer Like You Gonna Do Here?. Op deze experimentele freejazz-exercitie gaan de laatste muzikale conventies die nog niet geschonden zijn er genadeloos aan op het moment dat de tegendraadse en bluesy gitaartonen het nummer overnemen.

Na het luisteren van Devil is Fine kunnen alle muzikale vooroordelen voortaan overboord. Zeal & Ardor is ontegenzeggelijk bevreemdend, bijzonder, origineel en interessant. Vijfentwintig minuten is echter veel te kort om alle verschillende stijlen en experimenten tot in detail uit te diepen, en Devil is Fine voelt dan ook niet zozeer als een volledig album maar eerder als een ep’tje; een teaser voor wat Zeal & Ardor ons in de toekomst hopelijk nog gaat brengen. Wat je verder ook van de eclectische entiteit die Devil is Fine vindt: origineel en vernieuwend is het wel, en daar scoort de band punten mee tussen alle copycats en recycle-platen. Luister en oordeel overigens vooral zelf. Gagneux formeerde inmiddels een band en reist in april door Europa, waarbij (natuurlijk!) ook Roadburn wordt aangedaan. Wij gaan zeker even een kijkje nemen!

Releasedatum: 24-02-2017 | Label: ADA/MVKA Music | Facebook

Tracklist:
01. Devil Is Fine
02. In Ashes
03. Sacrilegium I
04. Come on Down
05. Children’s Summon
06. Sacrilegium II
07. Blood in the River
08. What Is a Killer Like You Gonna Do Here?
09. Sacrilegium III

Tags: , , , , , , , , , , , ,

FacebookTwitter