Diablo Swing Orchestra – Pacifisticuffs

Meer 'swing orchestra' + minder 'diablo' = voetjes van de vloer
81/100

Diablo Swing Orchestra is gek genoeg nog nooit door Ragherrie besproken. Vreemd, want op onze redactie zijn er verschillende personen die dit collectief wel kunnen waarderen. De band is dan ook een van de weinige acts die zich heden ten dage nog een uniek geluid weet aan te meten. De naam dekt de lading, en toch ook weer niet. Want hoewel elk album een paar nummers (vaak de betere ook) bevat, waar men big band swing jazz met laaggestemde gitaren mengt -alsof Brian Setzer een duet met Tony Iommi heeft gemaakt- grijpt men steevast handenvol elementen uit allerhande genres als klassiek, latin, punk, country, metal en funk. Wie nu vreest voor een niet-te-luisteren potpourri van hak-op-de-tak-riffs, willekeurige noten in atonale toonsoorten, en vreemde sonische experimenten; vrees niet. DSO is de easy-listening van de avant-garde metal.

Maar liefst vijf jaar moesten we wachten op de opvolger van Pandora’s Piñata. In de tussentijd heeft men een andere zangeres moeten vinden door het vertrek van AnnLouice Lögdlund. De keuze is gevallen op ene Kristin Evegård, wiens contrast met haar voorgangster niet groter kon zijn. De operazang van AnnLouice is weg en de nieuweling klinkt evenveel als Gwen Stefani als Caro Emerald. Ze klinkt ook redelijk nasaal en doordringend, daar kan je maar beter van houden, want de zang van Daniel Håkansson komt slechts op twee à drie nummers prominent naar voren. Verder hoeft de trouwe DSO-fan niet bang te zijn; aan de formule van de band is niet echt gesleuteld, hoewel het altijd een verrassing is welke elementen er in de cocktail gegooid worden.

Album-opener en tevens eerste single Knucklehugs (Arm Yourself With Love) werd aangekondigd als ‘Johnny Cash meets Sex Pistols’, en hoewel de Sex Pistols-sound niet echt terugkomt, levert dat wél een swingend country/pop/bigband nummer op met lekkere trompetten en een diepe Elvis-zang. Vanaf hier is het los met de pret. The Age Of Vulture Culture houdt het midden tussen tango, bossanova, gypsy en jazz. Het nummer heeft een lekker swingende groove en is zeer dansbaar. Sowieso is dit album erg dansbaar. Latin jazz genres zijn ook erg prominent aanwezig, wat de Caro Emerald-vergelijking alleen maar meer doet gelden. Daartegenover staat echter wel dat dit ook een erg consistent album is. Consistent, maar niet voorspelbaar, want wie kan voorspellen dat een nummer als Superhero Jagganath, dat hectisch begint met bossanova-coupletten, opeens in een ‘Muse-meets-Ode To Joy’-achtige hymne uitmondt in het refrein?

Verder op de toplijst hebben we het funky disconummer Jigsaw Hustle en de werkelijk onweerstaanbare swing van Karma Bonfire. Helaas staan er naar goede DSO-traditie ook wat lastigere nummers in. Lady Clandestine Chainbreaker is er zo eentje. Het pakt je wel, maar het refrein mist kracht en behalve de tango in de bridge blijft het je allemaal niet echt bij. Ode To The Innocent en Climbing The Eyewall (de hoorns maken dit nummer beter) behoren zelfs tot de minst interessante nummers die DSO ooit uitbracht. Het zijn nummers waarin Kristin alle tijd krijgt voor haar zang, zeker niet slecht, maar het mist de pakkende edge die we gewend zijn. Ze zijn simpelweg te rechtlijnig voor DSO. Het is niet omdat het rustigere nummers zijn, want iets als Lucy Fears The Morning Star pakt je wel meteen. Ook zijn ze niet per se slechter, maar de tracks missen de experimentatie-drift die de band graag laat horen. Je luistert dan ook niet naar DSO voor de rechtlijnige deuntjes.

Tevens zijn de vier korte interludes overbodig. In het verleden kreeg DSO weleens de kritiek dat de gitaarriffs te ondergeschoven waren ten opzichte van de hoorns en dat is alleen maar erger geworden. Pacifisticuffs is het minst gitaargedreven album van de band. De gitaar is meer een ritme-instrument op de achtergrond, terwijl de leadlijnen door de trompet, trombone, en ja, strijk-ensembles worden waargenomen.

Nou lijkt die laatste alinea wat kritisch, maar weet dat elk DSO album mindere nummers heeft, naast een aantal krakers van songs. Dat mag, en gezien de goede nummers druipen van spelplezier en gewoonweg zeer vermakelijk zijn, vergeven we de band dit. Wel is het gemis aan mannelijke zang een euvel. Daar waar de goede oude traditie aangehaald wordt en Håkansson naast Evegård zingt, klinkt DSO veel diverser en haast traditioneler (voor hun doen). Pacifisticuffs lijkt nu net een Kristin Evegård soloplaat. Weliswaar niks mis mee an sich, maar het past wat minder bij de band. In die zin springt de plaat er zowel in goede als in negatieve zin uit, want hoewel de groep altijd eclectisch was, was er altijd wel een zekere consistentie door de discografie heen te vinden. Die wordt nu ruwweg doorbroken, maar eerlijk is eerlijk; dat past ook wel weer bij de band. Lang verhaal kort, elke plaat die ons zo’n existentiële crisis geeft, maar deze crisis tegelijkertijd weer laat weg dansen, is wél de moeite waard. Wees voorbereid een paar keer op de skip-knop te drukken, dan kom je vanzelf bij het goede spul. En dan gaan die voetjes vanzelf van de vloer!

Releasedatum: 08-12-2017 | Label: Candlelight Records | Facebook

Tracklist:
01. Knucklehugs (Arm Yourself With Love)
02. The Age Of Vulture Culture
03. Superhero Jagganath
04. Vision Of The Purblind
05. Lady Clandestine Chainbreaker
06. Jigsaw Hustle
07. Pulse Of The Incipient
08. Ode To The Innocent
09. Interruption
10. Cul-De-Sac Semantics
11. Karma Bonfire
12. Climbing The Eyewall
13. Porch Of Perception

Tags: , , , , , , , , , ,

FacebookTwitter