AlNamrood – Enkar

Lekker tegen heilige moskeën schoppen
72/100

Een paar weken geleden besprak ik het nieuwe album van Demonic Resurrection, en wenste voor meer hindoe-gethematiseerde bands. AlNamrood vervult die wens niet, maar komt wel uit het oosten, om precies te zijn Saudi-Arabië. Exotisch! Wat zou het zijn? Een zwoele cocktail van prettige metal en de subtiliteit van inheemse muziek? Nou…nee. AlNamrood gebruikt de basis van rauwe black/death metal, en vult dat aan met Arabische lijntjes, maar niks subtiels à la Orphaned Land of Myrath. Dit is agressief spul. De band is al een tijdje actief, maar is nog een nobele onbekende. Tijd voor wat aandacht.

Saudi-Arabië is geen verwelkomende omgeving voor dit soort muziek. De leden hullen zich dan ook in anonimiteit. De bandnaam verwijst naar Nimrod, een Bijbelse figuur die de wereld onderdrukte en meldde “I am The God Of All Creation.” Niet iets dat bij het conservatieve Arabië past, en de band begeeft zich op glad ijs met hun muziek, die ongetwijfeld bol staat van de anti-religieuze verwijzingen. Muzikaal krijgen we iets voorgeschoteld dat midden houd tussen death, black, en folk metal, en rauwer is dan een ongebakken steak. De drums zijn geprogrammeerd en ratelen op de Ministry-wijze, de gitaren zijn een dikke brij, en daartussen vlechten zang, keyboards en inheemse geluiden zich een weg naar boven. En wonder boven wonder, het werkt. De zang is een soort….brul…denk een Arabische Jan-Chris de Koeijer van Gorefest en je bent een heel eind. Af en toe wordt er een oosters deuntje in de zang verwerkt, maar veel meer dreunt hij door. Opener Nabth is een perfect voorbeeld, en meteen een hoogtepunt. Het nummer ratelt en dendert door, maar het is nog catchy ook, ook al lijkt het alsof de zang (in Arabisch) totaal ontspoort. Het grooved.

Een echte afwijking zal je niet vinden op dit album, behalve het instrumentale en akoestische Egwaa, waarop de mystieke Arabische tijden herleven worden. Regelmatig haalt de band keyboards boven om diezelfde Arabische lijnen te accentueren. Xenophobia is een goed voorbeeld daarvan, waar de rauwe riffs met subtieler lijnen en rustiger stukken worden gemengd, en ook de zang wat kalmer aan doet. Ook Ensaf legt er wat meer de nadruk op, maar het meerendeel van de plaat beukt rücksichtslos rond als een rabiate kickboxer op speed. Dat past bij het soort muziek, dat ook wel werkt als je er aandacht aan geeft, maar verwacht niet dat er dijken van refreinen zich in je brein nestelen. Daar is het te weinig afwisselend voor. Neemt niet weg dat de band dondersgoed weet wat ze doen. De afwisseling tussen ruwe stukken en ruwe stukken met Oosterse toets werkt wonderwel, en maakt nieuwsgierig naar de eerdere platen van de groep. De zang kan echter na verloop van tijd wat op de zenuwen werken, of ronduit grappig worden. Dat kan niet de bedoeling zijn.

Dit is een album dat je een keer moet opzetten om het gehoord te hebben. Je hebt niks te verliezen, behalve een paar minuten. In het beste geval, en die kans is aanwezig, bevalt het nog goed ook. Er is iets fijns aan de lompheid van deze productie, en het past bij de muziek. Jaarlijstmateriaal is dit allerminst, maar we kunnen ook niet echt iets slechts ontdekken. 

Releasedatum: 15-05-2017 | Label: Eigen beheer | Website

Tracklist
01. Nabth
02. Halak
03. Xenophobia
04. Estibdad
05. Efsad
06. Estinzaf
07. Ensaf
08. Egwaa
09. Ezdraa
10. Entiqam

Tags: , , , ,

FacebookTwitter