Opeth – Sorceress

Progrock-masterclass
90/100

Opeth is een even ongrijpbaar als geniaal collectief. De Zweden vervelen nooit en doen lekker precies wat ze zelf willen, zonder hun oren ook maar een seconde te laten hangen naar fans of critici. Van progressieve death metal verlegde de band rond Mikael Åkerfeldt de horizon de voorbije jaren, via een folky uitstapje, naar onvervalste retro-rock met een flinke knipoog naar de jaren 70. Het is er allemaal gaandeweg niet harder op geworden. Growls, bijvoorbeeld, zijn al sinds Watershed (2008) niet meer te horen. Ook het nieuwe, twaalfde album Sorceress past in de formule van het ‘nieuwe’ Opeth: oldskool maar zeker niet gedateerd. En vooral lekker eigenwijs, precies zoals we van Opeth mogen verwachten.

Bandbaas Åkerfeldt heeft zijn bewondering voor de progrock uit zijn jeugd nooit onder stoelen of banken gestoken. Ook het Nederlandse Focus is één van de groepen die zijn bijzondere waardering kan wegdragen. Het is de voorliefde voor dergelijke bands die duidelijk hoorbaar is op Sorceress. Na de folky akoestische intro-track Persefone volgt direct het heerlijke en bijzonder pakkende titelnummer, dat al eerder als single beschikbaar werd gesteld:

Het is meteen al een mooi voorproefje van wat de plaat te bieden heeft, en dat is nogal wat. Met een speelduur van 56 minuten, neemt Opeth uitgebreid de tijd voor het elftal songs op Sorceress. De composities klinken door het rustige karakter erg open, met een opvallend grote rol voor akoestische gitaar, waardoor de stukken waarop wel elektrisch gemusiceerd wordt direct veel zwaarder binnen lijken te komen. Een belangrijke rol is weggelegd voor toetsenist Joakim Svalberg, wiens subtiele werk de plaat inkleurt. Heerlijke orgelklanken verlenen de plaat een pseudo-psychedelisch oldskool-randje dat de amusementswaarde flink ten goede komt. Vervelen doet Sorceress geen seconde, en er wordt niet geëxperimenteerd om het experimenteren; alle ideeën zijn en blijven functioneel, waardoor ook fans van oudere werkstukken van Opeth deze plaat zullen kunnen waarderen – zelfs als zij niet veel ophebben met de softere vormen van progressieve muziek. Het album heeft een fijne flow, met sporadisch wat lekkere folky uitstapjes, en wordt verder verfraaid door de altijd aangename cleane zang van ‘the man himself’ Åkerfeldt.

Opeth geeft met dit nieuwste album een progrock-masterclass. Na het wel erg radicaal-rustige Heritage (2011) en het soms ietwat geforceerde (maar bij vlagen wel lekkere) Pale Communion (2014) is Sorceress het meest natuurlijke en volwassen album uit de retro-progrock-periode van Opeth. Ook wij missen de stevige death metal-passages uit ‘de goeie oude tijd’ nog steeds, toch verdient deze nieuwe plaat een hoge score en een hele lading complimentjes. Åkerfeldt en consorten spelen niet langer de progrock band; ze zijn het nu ook echt.

Releasedatum: 30-09-2016 | Label: Nuclear Blast | Website

Tracklist:
01. Persephone
02. Sorceress
03. The Wilde Flowers
04. Will o the Wisp
05. Chrysalis
06. Sorceress 2
07. The Seventh Sojourn
08. Strange Brew
09. A Fleeting Glance
10. Era
11. Persephone (Slight Return)

Tags: , , , , , , , , ,

FacebookTwitter