Eye Of Solitude – Cenotaph

Duister, depressief, en beeldschoon
90/100

In de doomscene gonst de naam Eye of Solitude al een tijdje, maar het grote publiek zal ze niet kennen. Deze Britse band leverde twee aardige albums af, maar wist met Canto III een mijlpaal af te leveren. Het album, gebaseerd op Dante’s Divine Comedy, werd lyrisch ontvangen, en de band kreeg erkenning. Vorig jaar brachten de heren nog een split met Nederlands eigen Faal uit, wederom met succes, en net geen jaar na dat wapenfeit wordt Cenotaph op onze mat gegooid. 

Waar Canto III het tempo in vergelijking met de eerste twee albums (The Ghost uit 2011 en Sui Caedere uit 2012) al vol naar beneden schroefde, legt Cenotaph het helemaal bij een slakkengang neer. Slechts op twee a drie momenten krijgen we snellere partijen te horen, verder sjokt het album voor de overige 50 minuten tergend langzaam voor bij. De drums zijn minimalistisch, en daardoor is er veel ruimte voor desfeervolle toetsen, gitaarmelodieën en de diepe grunt van frontman Daniel Neagoe. Zo diep als zijn grunts zijn, zo helder is zijn cleane stem. Die wordt sporadisch gebruikt. Het vormt een mooi contrast, maar deze muziek is gemaakt voor grunts. Dit alles maakt van Cenotaph een uitermate depressieve schijf, waar de droefheid vanaf druipt. Met slechts vier nummers in een tijdsbestek van 55 minuten zijn ook de songs zelf kleine reizen door de ziel, een wereld waar hoop en vreugde slechts illusie zijn.

6PAN1T-C PSD

Cenotaph hoort in een geheel beluisterd te worden. De nummers horen bij elkaar, en de flow is logisch. Na het blastende einde van A Somber Guest klinkt het lege intro van This Goodbye. The Goodbye extra leeg en levensloos. Zeker als de simpel doch doeltreffende melodie instart spoken beelden van donkere kamers, gevuld met het trieste geluid van vallende tranen op de koude grond, door je hoofd. Ook hier brengt Neagoe zijn kille cleane zang naar voren, melancholisch en verlangend naar verlossing. De productie is enigszins dik en dof, maar past bij de muziek. De bekkens hadden wat harder gemogen naar persoonlijke smaak, maar de drums zelf zorgen voor voldoende beef om de brij van gitaren (op de best mogelijke manier) te ondersteunen.

Waar Canto III nog wel eens voor de death metal koos, ligt Cenotaph stevig in de extreme doom. Zelfs de blastbeats en het enkele snelle stuk gaan nergens het domein ‘uptempo’ in. Dat maakt van het album een stevige kluif voor zij die niet van extreem trage doom houden. Toch is Cenotaph een logische voortzetting van Canto III, en het album waarom Eye Of Solitude zijn definitieve niche mee heeft gevonden. Technisch gesproken wordt er niet veel nieuws naar de doomtafel gebracht, maar het mist zijn uitwerking niet. Cenotaph is een van die platen waar de emotie bijna tastbaar van wordt, een meeslepend epos van negativiteit, verdriet en depressie. Oftewel: perfecte doom metal.

Releasedatum: 01-09-2016 | Label: Kaotoxin Records | Website

Tracklist:
01. Cenotaph
02. A Somber Guest
03. This Goodbye. The Goodbye
04. Loss

Tags: , , , , , ,

FacebookTwitter