Duorecensie: Hatebreed – The Concrete Confessional

Heren bijzonder blij
87/100

Eens in de zoveel tijd zitten de gebroeders Rafaël en Aäron van der Sanden (allebei 27) samen om een album te bespreken, een zogenaamde duorecensie. Meestal is het resultaat discussie, mot, uitweidingen en zowaar; soms overeenstemming! Dit keer buigen de heren zich over het album The Concrete Confessional van Hatebreed.

Een paar weken geleden belde de jongste van de twee (het scheelt bij de lul beet tien minuten) al met frontman Jamey Jasta over de nieuwste plaat van Hatebreed. Toen kwam veel meer ter sprake dan alleen The Concrete Confessional; tijd voor een gerichte blik op de zevende plaat van de hardcore giganten uit Connecticut.

Wat was het eerste wat je dacht toen je openingstrack A.D hoorde, Affa?
Man, ik dacht niet eens iets. Ik luisterde naar dat nummer en had alleen maar een glimlach op mijn smoel. Oldskool Hatebreed; lomp en in your face!
Dat zeker, maar mij viel vooral het thrashy karakter op. Er zit een moddervette gitaarsolo in, eentje die bij een thrash metalband niet zou misstaan. En dan de teksten; het is allemaal veel meer macro, luister maar. Hij neemt de American Dream behoorlijk op de hak. “It’s time to rethink this dream you call American.”
Klopt, Jamey Jasta gaf in het interview al aan dat de onderwerpen veel minder betrekking hebben op hem als persoon, maar dat het veel meer gaat over maatschappelijke misstanden. Zaken die je wel persoonlijk raken, maar het individu overstijgen.
Maar waar gaat het dan allemaal over?
Weet ik veel, het is niet dat ik vijf uur de tijd had en iedere track stuk voor stuk met hem heb doorlopen. We hebben ook veel gepraat over het feit dat de metal scene zoveel jankballen bevat die het teveel moeite vinden om een paar uur te rijden voor een gig. Zoals Jasta zei: “Loop niet te zeuren, stap in je auto en zet je chagrijnige kop voor een blaffende amp neer, want er is werkelijk niets beter dan dat.” En chapeau, daar moet ik de beste man toch wel gelijk in geven.
Allright, never mind, ik wist niet dat je zand in je vagina had man. Hatebreed heeft in ieder geval wel een behoorlijk trouwe fanbase opgebouwd. Ook tijdens Impericon Festival in Amsterdam was het enthousiasme niet van de lucht. Maar weet je nog die keer op Graspop?
Haha, en of ik dat weet. Waardeloze fans waren we toen. De hele gig hebben we voor een groot scherm naar het voetbal staan kijken, terwijl ze hun uiterste best deden op het podium, een paar honderd meter verderop.
Inderdaad, stonden we daar met stront in de broekspijpen omdat het Nederlands elftal uitgeschakeld leek te worden (ze wonnen uiteindelijk met 2-1, red.). Een beetje beschamend, maar normaliter gaat ook bij ons de pils en de beuk erin wanneer Hatebreed optreedt.
Maar om terug te komen op A.D; het is niet mijn favoriete track van The Concrete Confessional. Looking Down The Barrel Of Today staat bij mij echt bovenaan. Wat een moddervette song zeg. Simpel, recht voor zijn raap, lomp; ik zie dit nummer wel een vaste plek op de setlist krijgen, gelijk aan eerder werk als Destroy Everything en I Will Be Heard.
Moet ik je gelijk in geven; hoewel ik verwacht dat je hetzelfde kunt zeggen van From Grace We’ve Fallen. De plaat verveelt gewoon geen moment. Hij duurt met een half uur ook niet erg lang, maar dat is hele dikke prima. Hardcore moet niet zo langdradig staan, dan ga je maar naar prog luisteren. In dat halve uur hebben ze in ieder geval mijn complete aandacht.
Voordat je het doorhebt is The Concrete Confessional alweer voorbij inderdaad; en dan heb je geen minuut uit je neus zitten vreten.
Veel albums zijn in het begin erg sterk, maar vallen daarna behoorlijk ver terug. Het is ook niet voor niets dat veel bands de eerste tracks van een plaat tegenwoordig online gooien; dat zijn de lekkerste. Maar hier blijft het tempo er goed inzitten en houdt het me geboeid: van A.D. tot aan het tevens erg sterke Serve Your Masters. De concentratieproblemen komen eens een keer niet de hoek om kijken! Goddomme, wat therapeutisch.  
Dus jij denkt ook dat Looking Down The Barrel of Today een blijvertje is?
Jazeker. Zou die track gaan over de wapenwet in de U.S.A. ? 
Gast, ga nou niet weer  over de betekenis van nummers beginnen. Ik weet dat Slaughtered In Their Dreams gaat over kinderen die bij een raketaanval om het leven kwamen. Meer kan ik je niet geven.
Pfoe, ok, chill man! Jeukt het? Wat zullen we de plaat trouwens geven?
Ik geef hem een 90. Echt hoog voor mijn doen. Ga je daarin mee?
Ik vind een 90 net iets te hoog slijmbal. Ik zat te denken aan een 85.
Fair enough, een 87 it is. Zou ik vroeger op school heel content mee en behoorlijk verbaasd over zijn geweest.
Top. Ga jij die rotkat van ons eens van het balkon bij de buren halen? Dan ga ik nadenken over de volgende plaat die we samen gaan luisteren.

Releasedatum: 13-05-2016 | Label: Nuclear Blast | Facebook

Tracklist:
01. A.D
02. Looking Down The Barrel Of Today
03. Seven Enemies
04. In The Walls
05. From Grave We’ve Fallen
06. Us Against Us
07. Something’s Off
08. Remember When
09. Slaughtered In Their Dreams
10. The Apex Within
11. Walking The Knife
12. Dissonance
13. Serve Your Masters

Tags: , , , , , ,

FacebookTwitter