Delain – Moonbathers

Degelijk maar niet geweldig
68/100

In het jaar dat het ijzersterke debuut Lucidity tien kaarsjes mag uitblazen, keert de female fronted-formatie Delain terug met hun vijfde langspeler. Moonbathers is de titel van het nieuwe werkstuk, dat bijna vijftig minuten duurt en elf songs bevat.

Twee van de ‘nieuwe’ tracks kenden we overigens al. Suckerpunch (vol tenenkrommende whohoho-popkoortjes) en het weinig verheffende maar wel behoorlijk zoete Turn the Lights Out wisten ons in hun eerste verschijningsvorm (de eerder dit jaar verschenen ep Lunar Prelude) nu niet bepaald te bekoren; Moonbathers is in veel opzichten de overtreffende trap van die kortspeler, waarbij opvalt dat de band behoorlijk op veilig speelt, Écht spannend wordt de muziek dan ook geen moment. De over-aanwezige symfonische elementen overstemmen het gitaarspel en zelfs de sporadisch ingezette grunts (op het ouderwets-sterke openingsnummer Hands of Gold verzorgd door niemand minder dan Alissa White-Gluz van Arch Enemy) staan zo slapjes in de mix, dat deze toevoeging eigenlijk nauwelijks meerwaarde heeft. Juist de harsh vocals, één van de weinige elementen die deze plaat van een setje gezonde ballen had kunnen voorzien, wordt geslachtofferd ten faveure van een doelbewust salonfähige aanpak die vooral lijkt te streven naar een zo groot mogelijk publiek. Niets mis mee natuurlijk; Moonbathers is een degelijk album en zal ongetwijfeld goed verkopen – jammer vinden wij het wel dat Delain niet toch wat meer risico heeft genomen en wat meer variatie heeft ingebakken.

6J8B7400

Als geheel laat het album nu helaas een vrij slappe indruk achter, waarbij het ook niet helpt dat de songstructuren met regelmaat erg voorspelbaar en dertien-in-een-dozijn zijn. Dat er dan als klap op de vuurpijl ook nog ballad-esque songs als Chrysalis – The Last Breath en The Monarch op Moonbathers te vinden zijn, doet het geheel weinig goed. De plaat heeft juist vuur nodig, en verder dan een ouderwets sterk (Luciodity-achtig) begin op Hands of Gold komt het eigenlijk niet. Symptomatisch voor de mainstream-appeal van deze plaat is de (overigens best geslaagde) cover van popsong Scandal (Queen) die amper opvalt tussen de andere tien tracks.

Simpele, behapbare songs die makkelijk in het gehoor liggen en veel meezingmomenten kennen? Check. Quasi-heavy (maar soms amper hoorbare) gitaarpartijen en wat gruntjes om het geheel van schijn-heaviness te voorzien? Check. Een suikerzoete en voor metal-begrippen welhaast commerciële productie? Ook al check. Met de verkoopcijfers van Moonbathers zal het, zoals gezegd, wel goed komen. Het is de band overigens van harte gegund; Delain werkt zich al een decennium lang compleet uit de naad en tourt zich een breuk. Hoewel dit album (ondanks alle zojuist aangehaalde kritiekpunten) heus niet slecht is, voegen deze elf wel erg ‘veilige’ songs niets toe aan het bestaande aanbod in het overbevolkte female fronted-hoekje van de metal – en wat erger is: zelfs niets aan de bestaande discografie van de band zelf. Stand verplicht en Delain weet ons met dit album zeker niet omver te blazen. 

Vermakelijk is de muziek zeker, al is het maar voor even, maar Moonbathers maakt als geheel te weinig indruk om een hogere score te billijken. Eerlijk is dan ook eerlijk: wij zetten veel liever Lucidity nog een keer of tien op.

Releasedatum: 26-08-2016 | Label: Napalm Records | Website

Tracklist:
01. Hands of Gold 
02. The Glory and the Scum
03. Suckerpunch
04. The Hurricane 
05. Chrysalis – The Last Breath
06. Fire with Fire
07. Pendulum
08. Danse Macabre
09. Scandal
10. Turn the Lights Out
11. The Monarch

Tags: , , , , , , , , , , ,

FacebookTwitter