Ghost – Meliora

Een goddelijke creatie. Amen
90/100

Wie had gedacht dat het in 2008 opgerichte Ghost een status van dit formaat zou bereiken anno 2015? Met Opus Eponymous en Infestissumam op zak deed het Zweedse gezelschap al festivals van het formaatje Graspop en Wacken aan. Zelfs Neerlands meest commerciële festival Pinkpop moest buigen voor Papa Emeritus en zijn onderdanen. Een grammy bekroonde vervolgens in 2013 het harde werken van de gesluierde bandleden. De identiteit van de manschappen wordt nog immer vakkundig geheim verborgen gehouden. Vele roddels gaan dan ook schuil onder de make-up en pakken van deze muzikale verkleedclub. Zo zou zelfs Dave Grohl ooit de drumstokken hebben gehanteerd in dienst van de band. Waar of niet, Ghost houdt de gemoederen in in ieder geval nog flink bezig.

Met inmiddels een derde Papa in de gelederen is het na 3 jaar weer eens tijd voor een nieuw album. Dit in de vorm van Meliora. Papa Emeratus II zou ontslagen zijn en zijn opgevolgd door zijn 3 maanden jongere broertje Papa Emeratus III. Een verhaal wat staat als een dijk, kostelijk. Het artwork voor Meliora laat wederom de liefde voor klassieke films zien. Deze is namelijk geïnspireerd door de in 1927 geproduceerde blockbuster ‘Metropolis’. Het al vrijgegeven artwork voor de singles windt er tevens geen doekjes om. Het artwork voor Circe is namelijk gebaseerd op ‘Silence Of The Lambs’ en dat van Majesty is een duidelijk aftreksel van ‘King Kong’. Gezegd kan worden dat de heren wel smaak hebben.
CIRCE Maar allemaal leuk die pakjes en tekeningen, waar het om draait is de muziek. Dat de bandleden graag inspiratie putten uit lang vervlogen tijdens is geen geheim. De jaren 70 en 80 invloeden spatten er namelijk van af. Daarnaast wordt de liefde voor landgenoot ABBA niet onder stoelen of banken geschoven. Ook Meliora wordt in dergelijke sferen ondergedompeld en is in die zin een goede, meer gelikte opvolger van Infestissumam. Een duidelijk verschil zit hem in de intensiteit van het album. Meliora is een stuk harder en donkerder dan zijn voorganger, wat zorgt voor de juiste occulte verhouding welke zo typerend is voor Ghost. Ook zijn de koortjes grotendeels ingeruild en krijgen we daar een reeks retedikke, catchy gitaarriffs voor terug. Gitaarriffs waar Deep Purple of Black Sabbath jaloers op zouden zijn passeren o.a. de revue tijdens From The Pinnacle To The Pit en Majesty. Ghost keert hiermee meer terug naar hun roots: naar de de catchy gitaarpartijen op Opus Eponymous, welke een beetje ontbraken op Infestissumam. De toetsen zijn dan ook op dit album wat meer naar de achtergrond geschoven.


De lange intro (zoals op de twee voorgaande platen) hebben ze gelukkig ook bij het grofvuil gezet. Met Spirit wordt gestart middels een passage welke doet denken aan de intro van een jaren 70/80 sciencefiction-horrorfilm. Echter, na een halve minuut betreden de Nameless Ghouls en Papa Emeratus al het podium en wordt ons de typische hardrock van Ghost geserveerd. Een vreemde eend in bijt betreft het een-tweetje Spöksonat en de ballad He Is. Een harp lijkt te worden gebruikt, waardoor deze nummers (in combinatie met de toetsen) meer folky van aard zijn. Het roept een Venetiaanse karakter op, wat nog niet eerder is gebeurd in het repertoire van Ghost. Wanneer je je aandient bij Petrus aan de hemelpoort, zal dit nummer je bij aankomst verwelkomen. Een aangename verrassing welke het live waarschijnlijk heel goed zal doen. Mummy Dust is, zoals de naam reeds verklapt, het meest obscure nummer op Meliora. Het pianospel, de fluisterende stem van Papa Emeratus en het minimale gebruik van drums zorgen voor dit ‘spooky’ effect. Een spooky effect door Ghost, je moet er maar op komen. De tijd begint te tikken wanneer afgesloten wordt met Deus In Absentia. Letterlijk. In deze afsluitende track wordt een apocalyptisch einde geschetst: ”The world is on fire and you are here to stay and burn with me”. Wanneer de klokt vervolgens stopt met tikken, resteert er niets dan kerkelijk gezang en nadert het einde. De laatste adem van het album wordt uitgeblazen en Melioria is na iets meer dan 40 minuten een feit. 

Enige minpunt is dan ook de duur van het album, welke voor mijn gevoel aan de korte kant is. Het album kent tien nummers, waarvan twee intermezzo’s zijn. Reeds 4 nummers zijn al voor de releasedatum naar buiten gebracht, waardoor slechts een viertal nummers resteren welke daadwerkelijk nieuw zijn voor de luistergrage Ghost-fan. Dat doet echter niets aan de hoogwaardige kwaliteit en luistergenot van Ghost’s nieuwe paradepaardje. Een meesterwerkje, welke in vele jaarlijstjes voor zal komen. Amen.

Releasedatum: 21-08-2015 | Label: Spinefarm Records | Website

Tracklist:
01. Spirit
02. From The Pinnacle To The Pit
03. Cirice
04. Spöksonat
05.
He Is
06. Mummy Dust
07. Majesty
08. Devil Church
09. Absolution
10. Deus In Absentia 

Tags: , , , ,

FacebookTwitter