Amberian Dawn – Innuendo

Krachteloos en inspiratieloos
60/100

Zes albums uitbrengen in negen jaar – het is een aardig gemiddelde voor Amberian Dawn, en dan tellen we één album vol opnieuw opgenomen oude songs nog niet eens mee. Debuutplaat River of Tuoni was erg sterk en ook opvolger The Clouds of Northland Thunder wist te bekoren. Helaas waren niet alle platen van de female fronted symfonische metalband daarna even sterk; zo viel Magic Forest (2014, review) ons ook al fiks tegen. Misschien dat het daarom voor deze Finnen een goed idee is om na het nieuwste wapenfeit Innuendo even een schrijfpauze in te gelasten, de hoofden leeg te maken en daarna vlammend terug te komen. Het heilige vuur lijkt momenteel namelijk behoorlijk te zijn afgekoeld.

Een “innuendo” is een bedekte beschuldiging, oftewel een insinuatie. Ondanks deze albumtitel zien wij echter geen reden een blad voor de mond te nemen. Ook hebben wij geen toespelingen nodig om onze kritiek op deze plaat tot uitdrukking te brengen. Innuendo is, ondanks hoge verwachtingen vooraf, namelijk een fikse teleurstelling. Op geen enkel vlak wordt de muziek écht bijzonder. De plaat klinkt op het eerste gehoor best nog wel aanstekelijk. Wie verder kijkt, ziet dat de zoetsappige songs maar bijzonder weinig vlees op de botten hebben. Het kabbelt allemaal aardig maar niet bijzonder geïnspireerd voort, zonder de luisteraar ergens voor langere tijd bij de lurven te pakken. Bovendien klinkt het songmateriaal opvallend krachteloos en “dunnetjes”, met een veel te overheersende rol voor de (overigens zeer degelijke) zang van frontvrouw Päivi “Capri” Virkkunen. Voor scheurende gitaren en instrumentaal venijn is helaas maar weinig plaats overgebleven. Daardoor heeft het geheel een overdreven poppy-vibe en komt het allemaal ontzettend gezapig en flauwtjes uit de verf. Dieptepunt in dat opzicht is de ballad Angelique, een song die rechtstreeks uit een B-musical lijkt te zijn “geleend”. Dat de band ooit begon als lekker stevige, neoklassieke power metal, is aan het saaie en slappe gitaarspel op Innuendo amper nog af te horen. De paar aangename momenten zijn bovendien te weinig om het povere punt van de plaat omhoog te halen.

AmberianDawn2015

Is dit nu een ordinaire poging om met simpele maar catchy (pop)songs een groter publiek aan te spreken, of was de creatieve tank gewoon even leeg? Wat het probleem ook is, Amberian Dawn wordt op Innuendo nergens geloofwaardig, terwijl deze muzikanten het heus wel in zich hebben – dat hebben sterke albums uit het verleden wel bewezen. Debuutplaat River of Tuoni draait bijvoorbeeld nog regelmatig zijn rondjes op het Ragherrie-hoofdkwartier. Voor Innuendo zal dat, met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid, niet gaan gelden. Daarvoor heeft de muziek gewoon te weinig om het lijf en is er te veel (sterke) concurrentie.

In het overbevolkte “female fronted” metal-subgenre dien je van erg goeden huize te komen om je te onderscheiden. Amberian Dawn slaagt daar met Innuendo totaal niet in. Ondanks dat wij deze band het allerbeste gunnen, is dit gewoon geen bovengemiddeld sterk of boeiend album. Gezapige “het ene oor in en het andere net zo snel weer uit”-achtergrondmuziek met af en toe een leuk momentje of een catchy refreintje – meer schotelt Amberian Dawn ons hier helaas niet voor. Daarbovenop is het ook nog allemaal véél te simpel en saai om ons de oren te doen spitsen.

Releasedatum: 23-10-2015 | Label: Napalm Records | Website

Tracklist:
01. Flame & Gloria
02. Ladyhawk
03. Innuendo
04. The Court of Mirror Hall
05. Angelique
06. Rise of the Evil
07. Chamber of Dreadful Dreams
08. Knock Knock Who’s There
09. Symphony Nr 1, Part 1 – The Witchcraft
10. Your Time – My Time

Tags: , , , , , ,

FacebookTwitter