Duorecensie: Audrey Horne – Pure Heavy

Coreknaapjes idolaat van schijfje vol rock 'n roll
85/100

Eens in de zoveel tijd zitten de gebroeders Rafaël en Aäron van der Sanden (allebei 26) samen om een album te bespreken, een zogenaamde duorecensie. Meestal is het resultaat discussie, mot, uitweidingen en zowaar; soms overeenstemming! Dit keer buigen de heren zich over het nieuwe album Pure Heavy van Audrey Horne.

Waar maak je deze coreknaapjes blij mee? Metalcore? Duh. Bier en tieten? Vooruit. Maar wat nog meer? Een lekker potje vieze rock ’n roll! Inclusief pinups en vetkuiven. Audrey Horne blaast me omver. Een bescheiden flashback is op zijn plaats lijkt me.
Je doelt op de eerste keer dat we Audrey Horne zagen spelen? Dat weet ik nog als de dag van gisteren. Alleen is het wel iets langer geleden. Fortarock XL, ongeveer anderhalf jaar geleden. We waren net gearriveerd en stonden ons voor het kleine buitenpodium te oriënteren op wat we wilden gaan zien. Tegelijkertijd begon een band te spelen en die trok al vrij snel mijn aandacht. En ik was niet de enige, want direct stonden we met de hele groep te luisteren en was de rest van het programma even niet zo relevant. Achteraf gezien was Audrey Horne het hoogtepunt van Fortarock XL. Getuige het feit dat we allemaal zonder dit te overleggen hun album Youngblood van het internet afhaalden en er lyrisch over waren, zegt voldoende.

Vooral het moment dat de megafoon erbij werd gehaald voor Bridges and Anchors was episch. “Wauw, wat een overgave, wat een energie, wat gaaf!” Zoiets beklijft. Alleen hun artwork had ik weleens gezien, maar de muziek was voor mij onbekend. Wat een ontdekking was dat.
Daarom dat we deze plaat maar samen recenseren hè. Voor de familiebanden, de huisvrede, etc. Dus laten we maar van wal steken. 

Inderdaad, let’s get to business pik.
Een rock ’n roll plaat van de 21ste eeuw. Niet te hard, niet donker, maar super toegankelijk. Ik kan me simpelweg niet voorstellen dat iemand dit niet leuk vindt. Er zitten wel metalinvloeden in de plaat, maar over het algemeen is het hardrock. Dit zou je gerust aan je toekomstige schoonouders kunnen laten horen zonder dat ze hun dochter ontvoeren en voor de rest van haar leven van je afschermen. 

De thema’s op Super Heavy zijn ook makkelijk te behappen.
Dat ook. Het gaat enerzijds over feesten, de drukte opzoeken en een fijne tijd hebben. Maar anderzijds hebben onze Noorse vrienden het ook over je terugtrekken, de drukte laten voor wat het is.

Waar het artwork weer prima bij aansluit. Een oude Cadillac om met je maten in rond te touren, maar ook om je meid mee rond te rijden en de rust van de Noorse Fjorden mee op te zoeken. 
Zo had ik er nog niet eens naar gekeken. Je hebt een punt.

En wat toepasselijk is; ik luister Super Heavy altijd wanneer ik forens tussen Eindhoven en Tilburg. Ik stap de trein in en dan speelt Out Of The City. En bij aankomst in Tilburg speelt Tales From The Crypt waarin het juist gaat over het opzoeken van de mensenmassa. 
Ik vind de nummers qua opbouw redelijk veel op elkaar lijken. Een inleidend deel met een bombastische chorus die vervolgens nog heel vaak terugkomt. Welcome to the world of rock ’n roll! Het is niet echt kritiek, maar ik hou ervan als nummers flink van elkaar verschillen. Diamonds is wat dat betreft een fijne uitzondering. En daarom is dit mijn favoriete track van Super Heavy, als een een-tweetje met het daarop volgende Into The Wild. 

Het is moeilijk om één track als favoriet te noemen, alsof iemand tussen ons moet kiezen. Hoewel ik toch uiteindelijk word gekozen, dus deze vergelijking gaat niet helemaal op. Out Of The City en Waiting For The Night staan bovenaan mijn lijstje. Met een lichte voorkeur voor de eerste. Catchy as fuck, een plaat die de hele zaal mee zal zingen.
Over ‘zaal’ gesproken. Gaan we ze binnenkort zien in Nederland?

Jazeker, op 29 november speelt Audrey Horne in de Baroeg te Rotterdam. Een betere zaterdagavond bestaat er niet. Komen we daarna terug op deze recensie, om te zien of album en stageperformance netjes hand in hand lopen.
Puik plan broeder. Ooh ja, eenn 85 als score, kun je daar mee leven? Of gaan we alsnog rollend over straat?

Rock ’n rollend dan? Nee, ik kan leven met dit cijfer. 

Releasedatum: 29-09-2014 | Label: Napalm Records | Website

Tracklist:
01. Wolf In My Heart
02. Holy Roller
03. Out of The City
04. Volcano Girl
05. tales From The Crypt
06. Diamond
07. Into The Wild
08. Gravity
09. High And Dry
10. Waiting For The Night
11. Boy Wonder

Tags: , , , , ,

FacebookTwitter