Redemption – This Mortal Coil

95/100

Wauw, dat is het enige woord dat bij mij naar boven komt met betrekking tot deze release. De mannen van Redemption hebben met This Mortal Coil een onwijs sterke plaat neergezet. Geen lange intro’s, wel veel goed geplaatste solo’s, fijne zang en lekker snelle ritmes. Redemption levert met This Mortal Coil alweer zijn vijfde langspeler, die wat het geluid betreft erg teruggaat naar de traditionele prog metal roots van de band.

Bekend is dat Nicolas van Dyk, de gitarist/toetsenist van de band, drie jaar geleden ‘per ongeluk’ is geconstateerd met bloedkanker. Dankzij de intensieve therapie die hij heeft gevolgd hoopt hij dat hij nu geheel van zijn kanker genezen is, hoewel dat niet zeker is. Het feit dat hij werd geconfronteerd met zijn eigen levenseinde, heeft tot vele vragen geleid die veel mensen krijgen wanneer een ziekte wordt geconstateerd waar ze hoogstwaarschijnlijk aan zullen overlijden. Hoewel hij geen teksten wilde schrijven over kanker of zijn eigen situatie, lijken de vragen die deze dodelijke ziekten met zich mee brengen wel als referentie voor de liedteksten te zijn gebruikt. Het is, hoe dan ook gedeeltelijk, een conceptachtig album geworden. De nummers lopen echter niet in elkaar over en staan buiten het onderwerp om geheel op zichzelf, een erg prettig gegeven.

Er wordt goed afgetrapt met het snelle nummer Path of the Whirlwind, hoewel de muziek wel een beetje op gang moet komen in vergelijking met de rest van de cd, zeker waar het de combinatie van ritmes aangaat.

De rustige zang van Ray Alder is een heel aparte afwisseling met de veel snellere muziek. Normaal vind ik langzame zang bij heel snelle muziek zeer vervelend, maar op This Mortal Coil hebben de heren juist heel erg goed van dat verschil in ritme gebruik gemaakt, waardoor de stops en hoogtepunten van de zang en de gitaren toch samen vallen en het niet als een kakofonische herrie klinkt. Een goed voorbeeld hiervan is het tweede nummer Blink of an Eye.

Van de zang in het derde nummer, No Tickets to the Funeral genaamd,  kreeg ik onmiddellijk kippenvel. De teksten zijn indringend en emotioneel en de zang versterkt het gevoel dat ze met deze lyrics hebben willen opwekken alleen maar.

In alle nummers wordt veel gebruikt gemaakt van solo’s – in ieder nummer zitten er zeker twee – wat voor een album een plus of juist een flinke min kan zijn. De mannen van Redemption hebben ook dit in hun voordeel weten te gebruiken. Een enkel nadeel is dat de gitaarsolo’s wat traag zijn aan het begin van het album, in tegenstelling tot de keyboardsolo’s die veel ritmischer en harmonieuzer zijn. Naarmate het album vordert en de nummers steviger worden, nemen ook de gitaarsolo’s aan kracht toe. Vanaf Dreams from the Pit worden de solo’s steeds fijner en zullen de handen van vele metalfans gaan jeuken om de luchtgitaar weer ter hand te nemen.                                                                                     

Op de helft van het album komt er een welkome afwisseling met Let It Rain, een interessant rustig nummer. In dit nummer is de nadruk veel meer op de zang gelegd dan op de instrumenten, waar het normaal juist omgedraaid is op This Mortal Coil. Vanaf dit nummer blijven de volgende twee nummers ook iets rustiger dan de eerste vijf nummers, en daarna wordt het tempo per nummer heel erg afgewisseld. Niet verkeerd om naar te luisteren, maar het zou kunnen gaan irriteren, als je een solide, logisch geheel verwacht.

Het allerlaatste nummer, Departure of the Pale Horse, is een mooie lange afsluiter van een magnifiek album.

Voor mij zijn de zang en de samenkomst tussen verschillende ritmes de twee grootste pluspunten op This Mortal Coil. Als klap op de vuurpijl zijn ze weer teruggekeerd naar de werkelijke roots van de prog metal, blijven experimenteren ondanks dat het algemene geluid van This Mortal Coil erg traditioneel is. Ze weten duidelijk wat het woord progressief inhoudt. Het album ligt qua melodie heel dicht bij power metal, wat gelukkig heel goed samen gaat met prog metal. Hoewel de muziek even op gang moet komen met Path of the Whirlwind, weten ze zich toch heel snel te herpakken en gaan goed van start met Blink of an Eye. Dit album is zeker een aanrader, ook wanneer je doorgaans eerder naar power of heavy metal luistert. Wanneer je graag mag luisteren naar Dream Theater en Symphony X, raad ik je aan om jezelf dit album zeer zeker niet te onthouden.

Releasedatum: 26-09-2011 | Label: InsideOut | Website

Tracklist:
01. Path of the Whirlwind
02. Blink of an Eye
03. No Tickets to the Funeral
04. Dreams from the Pit
05. Noonday Devil
06. Let it Rain
07. Focus
08. Perfect
09. Begin Again
10. Stronger than Death
11. Departure of the Pale Horse

Tags:

FacebookTwitter