Ragherrie bezoekt Nepal

Een blik op de rockscene van Zuid-Azië

Wat je in je backpack stopt is niet alles wat je meeneemt. Zo gaat de liefde voor en interesse in muziek altijd en overal mee naartoe. Tijd voor een vrijblijvend antropologisch onderzoekje in samenwerking met Nepal Underground; de rockscene in bruisend Kathmandu ontwaart.

De ‘o’ in ‘rock’ staat voor meer dan alleen een functionele klinker; zo rond als de aarde symboliseert het ook de wereldwijde aanwezigheid van ‘ons’ genre. Ieder continent, tot in de verste uithoeken, herbergt een scene die zijn hart heeft verloren aan scheurende gitaren en onnavolgbaar slagwerk. Nepal vormt hierop geen uitzondering. Sterker nog, hoofdstad Kathmandu blijkt een meer dan geschikte uitvalsbasis te zijn voor Nepalese liefhebbers, alsook voor backpackers die ver van huis hun muzikale honger wensen te stillen. In Purple Haze Rock Bar, gestationeerd in het altijd bruisende Thamel, spreekt Ragherrie met de mannen van metalzine Nepal Underground. En aangezien het bloed kruipt waar het niet gaan kan, wordt er ook een tribute gig bezocht.

Dat niet iedereen in Kathmandu bekend is met Purple Haze Rock Bar blijkt wanneer de rickshaw rijder ietwat beschaamd erkent dat hij niet exact weet waar het is. Maar geen nood, in deze landen is men niet te bescheiden om voorbijgangers aan de mouw te trekken en de richting te vragen. Een urenlange zoektocht blijft me bespaard; vooral een zegen voor de chauffeur aangezien het tarief al op voorhand was afgesproken. Hotsend en knotsend bereiken we uiteindelijk plaats van bestemming, waar Nepal Undergrounds Pritush Munakarmi en Shakill Mharzn hun Nederlandse gast opwachten.

Eerlijkheid gebiedt te zeggen dat de Purple Haze als venue in niets onder doet voor diverse Nederlandse varianten. Op het podium kun je makkelijk een volledig orkest kwijt en de zaal biedt, zo schat Shakill in, plaats aan ongeveer 800 bezoekers. “Maar dit betekent niet dat hier iedere week een Europese of Amerikaanse band optreedt”, legt Pritush uit. “Nepal is uit de richting en de gages zijn erg bescheiden. Toch hebben we hier een aantal grote namen kunnen boeken voor ‘ons’ festval Silence Fest; Behemoth, SikTh, The Algorithm en ik denk dat jij Textures ook wel kent.” Natuurlijk, de band die de Nederlandse eer hooghoudt momenteel! Het doet je realiseren dat het gemak waarmee wij grote namen live kunnen aanschouwen niet overal zo vanzelfsprekend is. “In 2015 was er natuurlijk geen Silence Fest (voor alle wereldvreemden; vanwege de allesverwoestende aardbeving in april 2015, red.) maar voor 2016 zijn we weer op zoek naar een mooie buitenlandse naam.” Mocht iemand zich aangesproken voelen, dan nodig ik diegene van harte uit me een bericht te sturen.

Daarnaast blijkt in Thamel dat de ingrediënten voor een middag rock luisteren niet aan continentale grenzen zijn gebonden. Ook in de Purple Haze nipt men aan een ‘biertje’ (650 ml), piept bij veel aanwezigen een pakje sigaretten net boven de kontzak uit en is de wietgeur niet van de lucht. Dat iemand uit notabene Nederland geen behoefte heeft aan een Nepalese pretsigaret wekt dan weer verbazing. “Are you really a Dutch guy?” is de reactie wanneer vriendelijk wordt bedankt voor een hijs.

Maar wanneer Europa en Amerika hier de grote afwezigen zijn; wat luistert men hier dan? Shakill: “Monkey Temple doet het goed in Kathmandu, terwijl Underside een hele toffe video heeft uitgebracht.” “Ook UgraKarma en Anti Graham zijn bekende namen binnen de Nepalese scene”, zo leert Pritush me. Onbekende namen, maar Youtube maakt de wereld een heel stuk kleiner.

Ik moet mijn Nepalese vrienden bekennen dat tribute bands van bijvoorbeeld de Foo Fighters en Red Hot Chili Peppers, zoals zij die vanmiddag optreden, normaliter niet in aanmerking zouden komen voor een verslag op onze site. Nepal Underground doet dit echter wél. “We snappen dat jullie het anders zouden doen, maar dit is het dichtste dat we bij dergelijke bands kunnen komen”, bekent Shakill. “Foo Fighters en Red Hot Chili Pepers komen toch niet herheen, dus deze gigs zijn wat dat betreft het maximale voor ons.” Een beetje zoals Nederlanders die naar Madame Tussaud gaan om wassen beroemdheden te spotten; seems legit.

April 2015 heeft huizen vernield, mensen gedood en een stad in opkomst mijlenver teruggeworpen. Powercuts laten het dagelijks leven tussen pakweg 11.00 en 19.00 uur slechts op generatoren draaien. India gooit de grenzen met Nepal dicht, wat benzine schaars maakt en mensen hele dagdelen in de rij laat staan voor een scheut peut. Maar wat beklijft is de glimlach, de energie en de dankbaarheid voor wat er nog wél is; de collectieve liefde voor muziek maakt daar een klein maar significant deel van uit. Namaste!

FacebookTwitter