Ragherrie redactie: jaarlijsten 2014

Het jaar 2014 was een mooi jaar voor de rock en de metal. Het afgelopen jaar was goed voor 312 albumrecensies en 43 live-verslagen, van onder andere Fortarock, Summerbreeze en Eindhoven Metal Meeting. We konden de laatste week van 2014 zelfs afsluiten met het 2500ste bericht op onze site! Enkele leden van de redactie van Ragherrie blikken aan het eind van 2014 terug op de beste albums van het jaar. 

Friso van Daalen

Het jaar 2014 was een schitterend jaar voor mijzelf. Mijn favoriete bands brachten ongeveer allemaal schitterende albums uit: Sólstafir kwam met een dijk van een plaat, Ghost Brigade bracht een zeer mooi album uit en Insomnium wist ook zeer te overtuigen. Ik vergelijk het maken van jaarlijsten, of wat voor lijst dan ook, altijd met hoe ik kleding koop: ik kijk of ik het mooi vind, ik kijk naar de prijs en als ik het wil kan ik er een minuut over nadenken of een eeuw… Ik wil het! Noem het ‘mannen-denken’, het maakt het voor mij gewoon heel gemakkelijk. Ik verwacht binnenkort een lintje uit het hoge Noorden, aangezien ongeveer al mijn favoriete uit die regio afkomstig zijn. Dit jaar was een heerlijk jaar voor de metalmuziek en gelukkig staan er ook weer een hele hoop prachtige albums klaar in het volgende jaar waar ik reikhalzend naar uitkijk!

1. Sólstafir – Ótta
Hoewel het een drastische verandering is qua sound weten deze IJslandse zweefcowboys mij al sinds hun album Köld uit 2008 te boeien. Daar kwam in 2011 het doorslaggevende Svartir Sandar bij, waar je in twee albums wordt meegenomen naar IJslandse landschappen. De intrigerende zweefrock met prachtige vocalen en uitgebreide gitaarpassages hebben op het nieuwste album ruimte gemaakt voor nóg meer emotie. De piano met strijkers hebben hun intrede gedaan. Velen kijken met argusogen naar het nieuwe werk, maar ik krijg er geen genoeg van. Mijn favoriet van 2014!

2. Ghost Brigade – IV One With The Storm
Mensen die mij kennen weten dat ik deze band enorm hoog heb zitten. Deze Finnen maken muziek die mij raakt. Vooral het album Isolation Songs was geweldig. Diens opvolger viel wat tegen, maar One With The Storm klinkt fris en geïnspireerd. Ik heb niet snel dat ik omver wordt geblazen, vooral niet als baas van een grote Nederlandse metal community als Ragherrie, maar toch weet One With The Storm mij bij mijn strot te grijpen. De verschillende liedjes laveren van pure doom naar melodic death metal en weer zo nu en dan kan ik helemaal tot rust komen bij de wat rustigere progressieve stukken. Petje af voor Ghost Brigade.

3. Insomnium – Shadows Of The Dying Sun
Goh, word ik voorspelbaar? Misschien wel een beetje. Voor Insomnium gaat bij mij een beetje hetzelfde verhaal op als bij Ghost Brigade. Het liefst zie ik ze dan ook samen op de planken en gelukkig heb ik dit jaar deze Finnen een paar keer aan het werk mogen zien. Met plezier. Wat is Shadows Of The Dying Sun een schitterend album geworden. De heren hebben de perfecte balans gevonden en klinken lekker eigen. Vooral de moddervette productie en de wat agressievere aanpak gaat er bij mij in als zoete koek. Blij met dit album!

4. The Vintage Caravan – Voyage
Deze IJslandse heren kende ik voor 2014 nog niet. Voyage is een heruitgave uit 2012, maar hij viel bij mij meteen goed. De 70’s rock die zwaar grooved met prachtige zang smaakte vanaf de eerste noot. Toch moet ik zeggen dat de rustigere nummers Remember en Winterland favoriet zijn, hoewel de breakdown op het eind van Expand Your Mind ook altijd iets in mij losmaakt. Toen ik veel te laat hoorde dat ze op Roadburn stonden kon ik het niet verkroppen dat ze slechts 5 minuten lopen van mijn woning uit hun pan stonden te gaan. Afin, dit heb ik gelukkig in Doornroosje in Nijmegen ruimschoots goedgemaakt. Gelukkig komen ze volgend jaar met nieuw werk. Benieuwd of ze daarmee weer mijn jaarlijstje halen…

5. Legion Of The Damned – Ravenous Plague
Huh? Ja, deze kwam helemaal in het begin van dit jaar uit. De Nederlanders thrashen de boel kapot en de snerpende stem van Maurice Swinkels pakt me. Ik ben geen groot thrash metal fan, maar ik heb een band of tien waar ik enorm blij van kan worden. Daar is Legion Of The Damned er één van, zowel live als op plaat ga ik uit mijn dak. Is deze plaat iets nieuws? Nee, dat niet. Is het lekker? Ja! Volmondig, omdat ze weer lekker furieus klinken, zoals altijd. Om mijn vingers bij af te likken.

Ook noemenswaardig

Andreas Smulders

2014 was op metalgebied een interessant jaar, met menig goed album. Helaas waren er ook voldoende albums die hun verwachtingen niet helemaal wisten waar te maken, of onbekende bands die ons bestookten met bakken geluidsbagger waar je naar van wordt. Het samenstellen van een top 20 zou al lastig zijn, en nu wordt er van de redactieleden verwacht dat wij ons beperken tot een top 10, waarbij we de top 5 nader mogen toelichten. Natuurlijk liggen platen uit november verser in het geheugen dan een album dat in januari uitkwam. En sommige platen die pas net uit zijn, hebben nog geen tijd gehad om fatsoenlijk te bezinken. Aan dergelijke vormen van oneerlijke concurrentie valt helaas weinig te doen. Smaken verschillen en lijstjes zoals dit zijn altijd een momentopname. Deal with it.

Mijn favorieten:

1. Agalloch – The Serpent & The Sphere
Duister. Bezwerend. Sfeervol. Het nieuwste werkstuk van Agalloch is dan misschien niet zo baanbrekend als delen van het oudere werk van de Amerikanen, maar oh wat smaakt dit weer goed. Dit album moet je rustig ervaren en de tijd geven, het liefst met een lekker alcoholisch drankje erbij. Ook na vele maanden en vele luisterbeurten blijft deze plaat nog boeien. The Serpent & The Sphere is gewoon goed. Heel goed.

2. At The Gates – At War With Reality
Zouden de Zweedse grootmeesters uit Gothenburg het na al die jaren nog in de vingers hebben? Het antwoord luidt volmondig: JA. Met At War With Reality is At The Gates in één klap weer terug op de troon die de band bij het uiteenvallen in 1996 afstond. Genre- en generatiegenoten hebben allen zonder uitzondering het nakijken: At The Gates staat voor de perfecte balans tussen melodie en agressie. De koning is terug – lang leve de koning!

3. Mors Principium Est – Dawn Of The 5th Era
Jarenlang dreigde een bestaan in de marges van de internationale metalwereld. Mors Principium Est krijgt anno 2014 eindelijk loon naar werken. Wat een band en wat een geweldig nieuw album. Dawn Of The 5th Era is pure bevlogenheid, geperst op een glimmend schijfje. Nu deze Finnen heel snel op tour sturen om de hele Benelux een keer of vier, vijf plat te walsen a.u.b.! Dan zijn wij van Ragherrie zeker van de partij.

4. Insomnium – Shadows Of The Dying Sun
Nog nooit bracht deze band één noot slechte muziek uit; ook op het nieuwste werkstuk ligt de kwaliteit onverminderd hoog. Ook op Shadows Of The Dying Sun wordt weer precies de juiste snaar geraakt. Misschien niet de meest toegankelijke muziek, maar wel heel erg sterk. De treurwilgen van Insomnium komen daarnaast ook live langzaam tot bloei. 2015 zou dan ook zomaar eens het jaar van Insomnium kunnen worden.

5. Posthum – The Black Northern Ritual
De groeibriljant van 2014 was zonder twijfel The Black Northern Ritual van het Noorse Posthum. Dit is black metal zoals dat anno 2014 hoort te klinken. Rauw, met één been in het verleden en met een frisse blik gericht op de toekomst. Toegegeven: het duurt even om deze plaat op waarde te kunnen schatten, wat de reden is dat het punt bij de oorspronkelijke review echt te laag uitviel. Maar geef deze plaat even de tijd, je zult er geen spijt van krijgen.

Ook noemenswaardig:

Mitchell Scheerder

Ik kan nooit kiezen. Er is altijd zoveel lekkers om van te snoepen en ik, hebberig als ik ben, wil het allemaal. Ik had zo nog twintig albums kunnen toevoegen in dit lijstje, van Whitechapel tot Trollfest en Hammerfall tot Sabaton. Helaas zal ik me naar de norm moeten schikken. Belangrijker nog dan de muzikale kwaliteit vind ik ‘replaywaarde’; een album moet vaak geluisterd kunnen worden zonder saai te zijn, en vandaar dit enigszins unieke lijstje.

1. Freedom Call – Beyond
Collega Maarten zei het al: Freedom Call is fissa. Een blije fissa waar iedereen rondstuitert en vrolijk is. Beyond is een terugkeer naar het werk van Eternity en Crystal Empire, zonder daarbij de dubieuze hardrock periode te zijn vergeten. 2014 was het jaar van de ‘return to form’. Hammerfall, Sabaton, Bloodbound en Exodus deden het, Sonata Arctica probeerde het en faalde. Beyond is een reis door de wondere wereld van power metal en verplichte kost voor fans van het genre.

2. Allegaeon – Elements Of The Infinite
Dat serieuze metal en humor goed samengaan bewijst Allegaeon. Hun derde album staat bomvol übertechnische doch melodische death metal, ze schuwen niet weg van wetenschappelijke teksten en ook orkestratie is nu geen vreemde meer. Haaks daarop staan hun melige Facebookstatussen, hun grappen en grollen (Dyson Sphere gaan kennelijk over stofzuigers) en het feit dat ze een kreeftpak voor hun merchman gekocht hebben zodat hij kan crabcore’en tijdens hun optredens. Een band die zijn sound gevonden heeft.

3. Isole – The Calm Hunter
De grote namen uit de doom waren verrassend rustig dit jaar. Er was niet veel lekker, maar wat er was ging goed naar binnen. The Calm Hunter is een meesterwerkje, een melancholisch epos dat niet bang is om extreem uit de hoek te komen of om het genre te vergeten en botte death metal te integreren. Zoals goede doom betaamt pakt het je bij je keel en laat niet los tot je zwelgt in je eigen tranen. Huilen van geluk.

4. Twilight Force – Tales Of Ancient Prophecies
Ik hou van meligheid en Twilight Force delivers it. Alles is zo knullig, nerdy en overgoten met kaas dat je ervan houdt of je haat het. Ik ben duidelijk uit de eerste categorie. Geen album heb ik zo vaak geluisterd als dit en nog steeds is het niet vervelend. Het enige dat hem van de nummer 1 weghoudt is de korte duur. De volgende moet minstens 80 minuten duren!

05. The Project Hate MCMXCIX – There Is No Earth I Will Leave Unscorched 
Ok, ik heb er nog maar twee seconden van gehoord, maar nu al komt hij in mijn lijst, puur door de torenhoge verwachtingen. Elke stap van opname en mix kon nauwkeurig worden gevolgd via Facebook en dat doen niet veel artiesten. Ik ken weinig bands die zo dicht bij hun fans staan als TPH. Een aanrader, ook al is hij alleen voor fans.

Ook noemenswaardig

Maarten Mies

Het nieuwe jaar brengt natuurlijk een hoop moois met zich mee en een hoop kuts. Toch viel er veel plezier te beleven het afgelopen jaar. Er zijn een aantal prachtige platen uitgekomen van bands waarvan de meesten eerder nog nooit hadden gehoord. Hieronder de vijf beste albums volgens onze favoriete junk raver; Maarten.

Mijn favorieten

1. The Vintage Caravan – Voyage
Het album van het jaar was al in de eerste maand van 2014 vrijgegeven. De eerder genoemde 70’s revival is met dit album linea recta gepromoveerd van sergeant tot generaal. Het beste van dit allemaal is dat The Vintage Caravan fuckin’ broekies zijn. Not even kidding. We hebben het hier over gasten die bij mij op school zouden kunnen zitten. Afgezien van de (soms) tergende lyrics klopt alles aan het album. De flow. De fuzz. De breakdowns (nee, geen ‘core. Loser.). De hele sfeer. Fuck, mijn vader vindt het zelfs vet en die luistert tegenwoordig naar Adèle. Beste album sinds tijden, beste album van het jaar, beste live-show van het jaar. Damn.

2. Blues Pills – Blues Pills
Yep. Yep. Yep. So much yep. En dan nog niet eens voor de spectaculaire zang. Als er de afgelopen jaren sprake mag zijn van een 70’s revival en het bands als Blues Pills oplevert, dan heb ik geen enkel probleem om op de hypetrein te springen. Van de zanglijnen die haren overeind doen laten staan in hun pracht, tot de meesterlijke gitaarpassages die emotie als geen ander uit zes snaren weten te trekken… Mijn god, wat is dit album perfect voor de late avond, concerten, festivals, seks, LSD, you name it. Het had niet veel gescheeld of dit was de #1 van het jaar. Ieder jaar.

3. Bloody Hammers – Under Satan’s Sun
Occulte goth ontmoet desertrock. De zestienjarige Maarten binnenin mij kickt op de sfeer, de volwassen Maarten (lol nee – red.) binnenin mij omarmt de fuzz die dit album ademt. Het is niet een album dat voor iedereen is, de één vindt het te overdreven, de ander juist te oppervlakkig. Dat is oké. Ik vond het een fantastisch album. Soit.

4. Dwellers – Pagan Fruit
Lounge is een lastig iets. Stoner daarentegen is, at face-value, een simpel iets. Hoe combineer je die twee? Dwellers doet dat gewoon even. Hotseflots. Dit album kwam vanuit het niets in één keer in m’n gezicht gevlogen en negen maanden later is het nog steeds wekelijkse kost voor de late avonduren. Sereen, doch rauw. Rustig, doch opzwepend. Pagan Fruit is chill-muziek op een andere manier.

5. Freedom Call – Beyond
Het is lastig om als fan van power metal niet lyrisch te zijn over Freedom Call zonder te klinken als een fangirl van One Direction. De up-tempo happy shit werkt na decennia nog altijd als een tierelier en ik denk dat elke power metal-fan zich er goed aan doet om dit album minimaal drie keer te luisteren. Variërend genoeg om een half jaar na dato nog interessant te blijven, goed genoeg om ook nog mooi te blijven. Een kekke productie en een kloothoop aan nummers (14!) verzegelen dit album op de vijfde plek van mijn jaarlijstje.

Ook noemenswaardig:

Jil Bos

Ook in 2014 zijn er weer een heleboel goede albums uitgekomen van zowel bij mij bekende bands als nieuwkomers. Verrassende albums, bands die enorm gegroeid zijn of bands die juist de bekende paden voortzetten, maakt niet uit wat en hoe, áls het maar overtuigt. Zoals velen hier, houd ook ik van lijstjes; mijn meest beluisterde bands-lijstjes, concert-lijstjes, cd’s-in-mijn- bezit-lijstjes; noem het maar op. Speciaal voor Ragherrie hebben alle reporters voor jullie hun top 5 beste albums van dit jaar samengesteld. Bij deze mijn, toch wel diverse lijstje met beste albums van 2014:

1. Ne Obliviscaris – Citadel
In Australië weten ze van aanpakken op het gebied van melodic death metal. Naast de geweldige band Be’Lakor komt ook Ne Obliviscaris hiervandaan. De band laat zich het beste omschrijven als melodic black metal, maar eigenlijk is het onmogelijk om een label te plakken op het laatste wapenfeit Citadel. Ik ontdekte deze band jammer genoeg pas aan het eind van 2014, maar werd gelijk omver geblazen door dit album. Snoeiharde grunts, prachtige vocalen, bombastische gitaren, symfonische toetsen, veel ruige double bass drums en een klassieke viool. Deze band heeft alles in huis om het ver te gaan schoppen. Voor mij was Citadel dan ook absoluut ‘liefde op het eerste gehoor’.

2. Whispered – Shogunate Macabre
De Finse melodic death metal band Whispered is vooral bekend vanwege  hun Japanse samoerai invloeden. Deze hoor je duidelijk terug in hun muziek. Ook op het podium komt het thema terug in de traditionele samoerai kleding van de bandleden en de teksten die over deze oosterse strijders verhalen. Het album Shogunate Macabre heeft van al mijn recensies voor Ragherrie de beste score gekregen. De reden daarvoor is de originaliteit van de band, de extreem catchy melodielijnen en de prachtige traditionele instrumenten die enorm goed zitten verweven in de toch typische Finse melodeath sound. Deze band blijft verrassen en heeft een uniek geluid.

3. Mayan – Antagonise
Het tweede album van Mark Jansens’ Mayan, Antagonise, laat een duidelijke groei van de band horen sinds het debuut. Mark Jansen overtreft zichzelf op dit album met vette grunts en sterke, aan de politiek gerelateerde teksten die je aan het denken zetten. In combinatie met zeer bombastische, bijna 0ver-the-top symfonische arrangementen, snelle double bass drums en wisseling van zangers blies ook deze plaat mij omver. Juist door het gebruik van een operazangeres, een -in metal toch wel wat ongebruikelijke- tenor die de clean vocals verzorgt en de harde grunts van Mark Jansen, blijft dit overtuigen en verrassen. Gelukkig is Mayan van side project inmiddels uitgegroeid tot een heuse band met vaste leden.

4. Evergrey – Hymns For The Broken
Toegegeven, dat Evergrey in mijn jaarlijstje staat is een wat voorspelbare keuze, aangezien het mijn favoriete band is. Toch is deze plek welverdiend, want de sombere progressive metal van deze Zweden klinkt weer als vanouds. De band is na wat zwakkere albums van de laatste jaren helemaal terug met Hymns for the Broken. Wederom een conceptalbum met sterkte teksten en pakkende songs. Gezongen met veel emotie door zanger Tom Englund. Tevens is er veel ruimte voor melodieuze toetsen en zware gitaarpartijen. Oudgedienden Jonas Ekdahl op de drums en Henrik Danhage op leadgitaar keren terug in de band en met dit album bewijzen ze dat ze alle shit kunnen overwinnen en gewoon verder rocken.

5. Mors Principium Est – Dawn of the 5th Era
Een sterk album van deze melodic death metal band uit Finland. Ook deze band heeft die typische, toch wat sombere, Finse sound waar ik zo van hou. Er is veel ruimte voor het snelle shredding en tapping werk van de gitaristen, die verdomd goed zijn in wat ze doen. De twin gitaar solo’s en grunts vallen heel goed samen tot een best ruig, maar toch pakkend geheel. Dit alles is heerlijk melodisch en catchy en zo nu en dan maken ze zelfs gebruik van electro-achtige synthesizers (zij het op een bandje, de band heeft namelijk geen toetsenist). Voor mijn vijfde plaats was er nog even de twijfel tussen genregenoten MPE en Insomnium. MPE wint het, omdat ik de band hoor groeien, waar Insomnium toch altijd redelijk hetzelfde blijft klinken. Neemt niet weg dat ook Shadows of the Dying Sun een geweldig album is voor de liefhebber van Finse melodeath.

Marjolein Veldman

Ook 2014 was weer een mooi jaar voor de metal. Met wat wikken en wegen heb ik toch weer een leuke lijst samen kunnen stellen:

1. The Moon and the Nightspirit – Holdrejtek
The Moon and the Nightspirit heb ik enkele jaren geleden leren kennen door Marieke en ik raakte meteen verslaafd. Ik heb het genoegen gehad ze live te zien op Castlefest, waar ik met volle teugen van ze heb genoten. Ze weten met ieder album weer een perfecte sfeer neer te zetten en met Holdrejtek was dat zeker niet anders. Ook dit album was weer een juweel waar ik met veel plezier naar heb geluisterd en nog vaak zal doen. The Moon and the Nightspirit is een welkome afwisseling met al het geweld wat ik normaal luister en ik ben werkelijk nog nooit een plaat tegengekomen die me tegenstond. Zodra ik Holdrejtek de eerste keer hoorde, werd ik gelijk enthousiast en sinds die tijd heb ik hem vaak geluisterd. De muzikaliteit van dit duo zal me altijd verbazen en ik mag hopen dat ze dit nog lang mogen doen!

2. Exordium Mors – The Apotheosis of Death
Soms heb ik van die dagen dat ik nieuwe muziek ga zoeken, Exordium Mors was een van de uitkomsten van mijn meest recente zoektocht. The Apotheosis of Death is een geweldig muzikaal hapje gebleken wat ik niet kan stoppen te luisteren. Heel symfonisch, de drums zijn subliem, de gitaren fantastisch en over de vocalist ook niets dan lof. Ik heb al veel black metal albums gehoord in mijn leven en deze steekt er met kop en schouders bovenuit voor mij. Veel meer weet ik er helaas niet over te zeggen omdat ik de band nog niet goed ken. Maar als dit de standaard is van de band, zal het niet lang meer duren voor dat hun hele oeuvre op mijn plank prijkt.

3. Skálmöld – Með vættum
Ik ben Skálmöld per toeval tegengekomen toen Baldur net was uitgekomen. De muziek was heerlijk om naar te luisteren, de sfeer die ze erin stopten geweldig en daar zijn ze met Born Loka en Með vættum mee doorgegaan. Ieder album worden ze weer beter, wat ik erg aangenaam vind. Með vættum is weer een mooi staaltje Skálmöldmagie waar ik van hoop dat dit nog lang door zal gaan, want voorlopig mogen deze heren echt nog niet stoppen met hun briljante muziek.

4. Saille – Eldritch
Een paar maanden geleden ben ik weer in de black metal gerold en weer begonnen met luisteren naar ‘blekkie’ die ik nog niet kende. Saille was één van die bands. Dat dit album compleet is gebaseerd op de Cthulhu Mythos (fictief universum, red.) van Lovecraft werkt ook heel erg mee voor deze goth, want alles wat dit labeltje draagt vind ik (bijna) automatisch leuk. Er is genoeg black en death metal die erop is gebaseerd, maar niet half zo goed als dit album. Saille bestaat uit een band vol met muzikale talenten en dat werd met Eldritch al heel erg snel merkbaar.

5. Northern Oak – Of Flesh And Roots
Een goed voorbeeld waarom ik van folk metal hou. Northern Oak heb ik vier jaar geleden leren kennen en sinds die tijd zijn ze alleen maar vooruit gegaan. Of Roots and Flesh is een heerlijk album waar ze weer veelvuldig gebruik maken van de dwarsfluit. Op het moment dat ik dit schrijf, luister ik zelfs weer naar het album. Alles is absoluut ‘spot on’ bij dit album en ik heb geen enkel nummer kunnen ontdekken wat ik minder vind dan de rest. Heerlijk om naar te luisteren en hopelijk kan ik ze snel eens live gaan bekijken! Iets wat ik al jaren wil, maar waar het nog nooit van is gekomen.

Marieke van Harselaar

2014 Was een mooi jaar. Hier mijn favorieten:

1. Empyrium – The Turning of the Tide
Ik heb tijden halsreikend uitgekeken naar de nieuwe Empyrium en dit album stelt niet teleur. Het is een emotioneel beladen album waardoor weer als paal boven water staat dat Empyrium bij de absolute top hoort als het aankomt op sfeervolle muziek. Het is niet alleen een terugkeer naar vorm, het is een optelsom van álles wat de band door diens carrière heen heeft gedaan, en meer. Zo veel meer. Ongelofelijk, The Turning of the Tide is één van de beste albums die ik heb mogen beluisteren in de afgelopen jaren.

2. Lantlôs – Melting Sun
Waar Alcest mij bijzonder teleurstelde met hun stijlprogressie, wist Lantlôs me dit jaar wél te pakken. Agape, de voorganger, geldt als één van mijn favoriete post-black metal albums en Melting Sun is, hoewel de muziek een heel stuk lichter en opbeurender is dan wat we gewend zijn van Lantlôs, een logische voortgang hierop. Het brede spectrum aan kleuren en emoties wat langskomt op dit album is ronduit fantastisch.

3. Agalloch – The Serpent & The Sphere
De vorige Agalloch langspeler stelde mij bijzonder teleur, laat ik daar maar gewoon eerlijk over zijn. Met het uitbrengen van de EP Faustian Echoes beloofde Agalloch echter meer richting de black metal te gaan en dat hebben ze met dit album absoluut waargemaakt. Hoewel het niet de beste plaat is in hun oeuvre (die plek wordt voor mij nog altijd ingenomen door Pale Folklore), is het in mijn optiek zeker de beste atmospheric black plaat die dit jaar is uitgekomen.

4. The Moon and the Nightspirit – Holdrejtek
Mijn liefdesverhouding met The Moon and the Nightspirit, die begon met Of Dreams Forgotten and Fables Untold, werd dit jaar voortgezet met de release van Holdrejtek. The Moons sprookjesachtig mooie en dromerige geluid is inmiddels een bekende formule, maar verveelt nog altijd niet.

5. Iamthemorning – Belighted
Iamthemorning is een Russisch duo wat dromerige kamermuziek maakt. De prachtige, fragiele stem van Marjana Semkina raakte mij voor het eerst toen ik naar haar soloproject Sleepwalking Music luisterde, maar doet het op Iamthemorning ook ontzettend goed. Met hun tekenen bij Kscope en het uitbrengen van dit fantastische album geloof ik oprecht dat ze bezig zijn met een opmars wat betreft populariteit in Europa, en terecht ook.

Ook noemenswaardig:

Vincent Jurg

Het jaar 2014 was een mooi jaar voor mij. Ik ben dit jaar ook toegetreden tot de redactie wat mij alleen maar moois heeft opgeleverd. Vol trots presenteer ik mijn persoonlijke favoriete albums van 2014!

1. Behemoth – The Satanist
De mannen van Behemoth zijn een tijdje weggeweest en daar hadden ze zo hun redenen voor, frontman Nergal had immers leukemie, maar nu komen ze terug met The Satanist, een vernieuwend, donker album dat de extreme metal een nieuwe impuls geeft. De mannen van Behemoth zijn ronduit geniaal.

2. Ne Obliviscaris – Citadel
Mijn verrassing van het jaar is toch wel Ne Obliviscaris uit Melbourne, Australië. Ik kreeg de promo in mijn inbox en was meteen verkocht, alleen al door de rare maar wel geniale viool-intro. Het vereist misschien een bepaalde mindset, maar na een tijdje begin je de genialiteit van Ne Obliviscaris te zien. Deze band zou zomaar eens heel, heel groot kunnen worden!

3. Opeth – Pale Communion
Mijn verwachtingen waren na Heritage niet erg hooggespannen, maar Mikael Åkerfeldt en consorten kunnen nog steeds fantastische platen maken, ook als het geen death metal betreft. Åkerfeldt is een muzikaal genie en dat laat hij op Pale Communion maar weer eens zien.

4. Epica – The Quantum Enigma
De Limburgers van Epica weten na ruim elf jaar nog steeds dondersgoed waar ze mee bezig zijn, namelijk; het maken van relatief harde symfonische metal. Ook op The Quantum Enigma is het ze weer gelukt om boeiende en veelzijdige metal te maken. Het is heel knap dat de band al een jaar of elf consistent geweldige muziek maakt.

5. Sólstafir – Ótta
Erg mooie muziek! Friso neemt me, met zijn omschrijving bovenaan dit artikel, de woorden uit de mond. 

Ook noemenswaardig:

Rafael van der Sanden

Een mooi jaar voor de metal. Een nieuwe Machine Head, Audrey Horne en nog een hoop lekker spul. Ik heb genoten van de festivals en concerten. Op naar volgend jaar, met nog meer interviews, duorecensies en verslagen.

1. Machine Head – Bloodstone & Diamonds
Als groot Machine Head fan, was het niet moeilijk om mijn nummer één te vinden. Natuurlijk, het is geen The Blackening, maar het album stemt mij toch meer dan gelukkig. Now We Die, Killers & Kings en Game Over zijn alle drie nummers die Machine Head anno 2014 typeren. Melodische thrash om je vingers bij af te likken. Wanneer de vraag wordt gesteld ”Wat is je favoriete band Rafaël?” luidt dan ook standaard het antwoord: ”Machine Head”. 

2. Audrey Horne – Pure Heavy
Fortarock 2013, het jaar waarin ik Audrey Horne heb mogen leren kennen. Youngblood was toen al een tijdje uit en nam mij in zijn macht. Blij was ik dan ook toen de eerste stuiptrekking van Pure Heavy, in de vorm van Out Of The City, wereldkundig werd gemaakt. Wat een heerlijk nummer! De rest van de tracks op het album rocken net zo hard en herinneren je eraan dat er inderdaad meer is dan alleen metal. En dat is een flink compliment!

3. Caliban – Ghost Empire
Na ze tussen neus en lippen eens geluisterd en zowaar ook gezien te hebben, beving Caliban mij pas op Graspop 2013. Het album I Am Nemesis werd dan ook door mij stuk gedraaid. Toen mij I Am Ghost ter oren kwam, was ik dan ook zeer verbaasd dat er zowaar djent-invloeden te ontdekken waren in de (over het algemeen) rauwe metalcore van deze Duitsers. Ghost Empire staat voor verandering en laat daarmee ook durf zien. Het optreden van Caliban op Fortarock 2014 was de figuurlijke kers op de taart.

4. Whitechapel – Our Endless War
Caliban houdt er een een-tweetje op na met hun deathcore collega’s van Whitechapel. Ook zij bevaren een nieuwe koers, welke ik ten zeerste waardeer. Sterker nog The Saw Is The Law mag tot mijn favoriete nummer van 2014 worden bekroond. Natuurlijk is er niks mis met de oude recht-toe-recht-aan-deathcore van Whitechapel, maar de heren hebben een sterke nieuwe formule ontwikkeld. Laten we hopen dat Whitechapel in 2015 ‘Whitecancel’ af is en dit jaar wél op komt dagen, bijvoorbeeld op Groezrock.

5. Overkill – White Devil Armory
In 2012 vertrok ik voor een drietal maanden naar Cambodja. Overkill stond toen met Electric Rattlesnake kersvers op mijn iPod. Het was op slag liefde: dit album klopte in zijn totaliteit. Zouden ze dit kunnen evenaren in 2014?  Bij het horen van Armorist en Bitter Pill kon ik hier volmondig ‘ja’ op zeggen! Ook White Devil Armory thrasht als een malle! Het niveau van Electric Rattlesnake wordt  weliswaar niet gehaald, maar dit is slechts met een konijnenkeuteltje verschil. Het optreden in de Pul te Uden was, ondanks hun lange bestaan, mijn Overkill ontmaagding. Het was kortweg; zeiknat en bevredigend.

Ook noemenswaardig

Aäron van der Sanden

Voor mij als metalfan was 2014 een erg sterk jaar. Wovenwar, Suicide Silence en vele anderen kwamen met mooi spul. Hier mijn overzicht met de toppers van dit jaar, hoewel een keuze maken niet eenvoudig was.

1: Wovenwar – Wovenwar
Veel respect voor deze Amerikanen, die na een moeilijke periode onder een andere naam en met een nieuwe zanger een ongelofelijk puike plaat afleverden. Wovenwar staat vol met harde en tegelijkertijd toegankelijke tracks zoals All Rise en The Mason. Heerlijk om iedere dag even naar te luisteren. De clean zang van zowel Shane Blay als bassist Josh Gilbert is indrukwekkend. Ik kijk uit naar hun volgende release.

2: Audrey Horne – Pure Heavy
Deze Noren verrasten me op Fortarock XL 2013. En met Pure Heavy ben ik een nog grotere voorstander van stevige rock ’n roll geworden. De tracklist bevat enkele puike meezingers, zoals Out Of The City en Waiting For The Night. Dit gecombineerd met een onvergetelijk optreden in de Baroeg te Rotterdam, staat Audrey Horne zeer stevig bij mij op de tweede plek. Zilver met een gouden randje.

3: Machine Head – Bloodstone & Diamonds
Het was geduld hebben, maar Bloodstone & Diamonds is dit meer dan waard gebleken. Dit is Machine Head zoals ik ze graag hoor; hard en technisch, met een frontman die me als een verhalenverteller meeneemt naar lang vervlogen tijden. Night Of Long Knives steekt wat mij betreft boven de andere nummers uit. Het niveau van The Blackening halen ze niet, maar desalniettemin is deze plaat een top drie waardig.

4: Suicide Silence – You Can’t Stop Me
Nog zo’n band die het moeilijk heeft gehad, maar er uiteindelijk sterker uit is gekomen. Hermida heeft het gat dat Mitch Lucker achterliet prima opgevuld. Het bereik van zijn stem is imposant en komt op You Can’t Stop Me volledig tot zijn recht. Hoge screams worden moeiteloos opgevolgd door metersdiepe grunts. Cease To Exist is wat mij betreft de parel van de plaat. Chapeau.

Ook noemenswaardig

  • Rise Of The Northstar – Welcame
  • Sabaton – Heroes
  • Betraying The Martyrs – Phantom
  • Burden of Grief – Unchained
  • Steel Panther – All You Can Eat
  • Vanderbuyst – At The Crack Of Dawn
FacebookTwitter