Winterfylleth akoestisch in Cloud Nine van TivoliVredenburg, Utrecht

Intiem en enerverend

Onder de nok van de Utrechtse muziektempel TivoliVredenburg ligt een charmant zaaltje verscholen dat luistert naar de naam Cloud Nine. We raken al snel de tel kwijt met betrekking tot het aantal (rol)trappen dat we dienen te bestijgen om in de zaal te geraken; eenmaal binnen gaan wij er eens goed voor zitten – we zijn immers bij een bijzonder ‘seated’ concert van de Britste band Winterfylleth. Normaal staat die groep garant voor sfeervolle (pagan) black metal maar vandaag gooien de heren uit Manchester het over een compleet andere boeg voor een (semi-)akoestische set.

Maar voor het zover is, dienen zich eerst nog twee voorprogramma-acts aan. Eigenlijk is de hele avond één grote showcase van het muzikale talent van de leden van Winterfylleth. Dat begint al met Dan Capp en zijn Wolcensmen. Het neofolk-project is bezwerend, contemplatief en gevoelvol. Capp wordt live bijgestaan door een aantal van zijn Winterfylleth-bandmaats, terwijl de muziek ons meevoert op een reis langs debuutplaat Songs From the Fyrgen (2016) én de in 2013 in gelimiteerd oplage verspreidde demo-cd. De songs zitten goed in elkaar en ook over de teksten is duidelijk nagedacht. Capp praat de set aan elkaar en duidt de thematiek van zijn composities, die volgens zijn eigen woorden eigenlijk nooit bedoeld waren om live ten gehore te worden gebracht. De opkomst is – met een man of veertig – verre van denderend; voordeel is dat je een speld kunt horen vallen tijdens de meer breekbare momenten van Wolcensmen. Voor Ragherrie-begrippen misschien wat soft? Zeker. Maar niet minder indrukwekkend wat Capp en co. laten horen.

Winterfylleth-toetsenist Mark Deeks (sinds 2016 deel van die formatie en eveneens musicerend onder de nieuwe noemer Árd) mag daarna zijn eerste show met solowerk spelen buiten het Verenigd Koninkrijk. De minimalistische en breekbare toetsencomposities, af en toe ondersteund door cello, worden even ademloos aangehoord als de set van Wolcensmen zojuist. Wel beschikt Deeks tijdens zijn praatjes tussendoor over meer humor dan Capp, wat de spanning tussen podium en zaal een beetje breekt. Ook Deeks produceert weldoordachte en betekenisvolle muziek en hoewel de set instrumentaal is, vervelen we ons geen moment. De soms soundtrack-achtige allure van de songs is wonderschoon en vormt een mooi eerbetoon aan Deeks’ thuisregio Northumbria, al is ook deze muziek waarschijnlijk niet aan de gemiddelde metalhead besteed. Deeks bracht tot op heden al drie solo-platen uit, waarvan de meest recente (Left by the Sail Road, 2017) vandaag voor het gros van het songmateriaal zorgt.

Na een korte pauze is dan eindelijk de beurt aan Winterfylleth. De band bracht met The Hallowing of Heirdoom kortgeleden een volledig akoestisch album uit. De muziek op deze plaat staat enerzijds natuurlijk in schril contrast met het “normale” atmoblack-geluid, al is het verschil kleiner dan je misschien op voorhand zou verwachten: de sfeer die ook de akoestische passages op de ‘reguliere’ albums van Winterfylleth kenschetst, krijgt op het nieuwe album simpelweg alle ruimte om te shinen. Zo ook vanavond tijdens dit intieme (semi-)akoestische optreden, waardoor de show in Cloud Nine niet te vergelijken is met – bijvoorbeeld – het optreden van de band in Dynamo afgelopen jaar. De harsh vocals zijn ingeruild voor meerstemmige diepe zang, de percussie is ingetogen en ondergeschikt en viool en cello zijn extra smaken op het muzikale pallet.

Het zorgt voor een set vol kippenvelmomenten. Latch to a Grave en Elder Mother zijn wat ons betreft de meest indrukwekkende performances van de avond. Ook nu wordt er veel aandacht besteed aan het uitleggen van de concepten achter de muziek. Winterfylleth grijpt de kans aan om – naast nieuw werk – ook een paar oudere akoestische composities aan ons voor te schotelen – songs die op hun respectievelijke albums veelal als rustpuntjes fungeerden tussen al het black metal-geweld. The Mercian Sphere (2010) wordt vandaag vertegenwoordigd door het onder luid applaus onthaalde Children of the Stones, even later gevolgd door When the Woods Were Young. Van The Divination of Antiquity (2014) krijgen we een paar songs voor het einde ook nog The World Ahead; ook deze uitvoering maakt indruk. Met The Hallowing of Heirdom – de titeltrack van het akoestische album – komt deze enerverende en bijzonder intieme muzikale avond uiteindelijk ten einde.

De opkomst was vanavond – u las het al – verre van denderend, toch was dit een bijzonder geslaagd concert. Cloud Nine is een erg toffe zaal voor dit soort kleinschalige evenementen en het informele karakter van de hele avond was erg aangenaam. Winterfylleth heeft in elk geval laten zien méér te zijn dan een simpele herrieband, voor zover iemand dat al zou denken na het beluisteren van sfeervolle werkjes als The Dark Hereafter uit 2016. Hoewel we Winterfylleth natuurlijk toch het liefst in volle black metal-glorie beluisteren, is dit akoestische uitstapje zeer zeker voor herhaling vatbaar!

Datum: 25-09-2018 | Locatie: TivoliVredenburg, Utrecht | Line-up: Wolcensmen, Mark Deeks, Winterfylleth
Setlist Winterfylleth

FacebookTwitter