Symfonisch operageweld in 013 met Therion

Bloemlezing uit het rijke symfonische oeuvre

Therion weet zich na bijna vijf jaar afwezigheid in een keer weer in the picture te plaatsen door een heavy metal opera van drie uur uit te brengen. De band is een graag geziene gast op de Nederlandse podia, en stond afgelopen jaar in de Maassilo in Rotterdam. Daar waren wij helaas niet bij, maar gelukkig hoefden we niet al te lang te wachten om de band weer aan het werk te zien, want vanavond staan ze in het Tilburgse 013. Imperial Age begint nu wel de vaste support act te worden en als vaste opener is het Duitse Null Positiv mee. De vierde plek wordt ingevuld door verscheidene bands Een paar weken voor de show wordt bekend gemaakt dat de Franse powermetallers van Galderia die honneurs in 013 waar mogen nemen. Het wordt een lange avond.

Doordat na afloop nog het Singlefeestje in 013 plaatsvindt, en er maar liefst vier bands op het podium verschijnen, én Therion een extra lange set (van 100 minuten) speelt, begint het concert al om 17.50u. Gezien dat uw nederige reporter tot zes uur andere verplichtingen had, missen we Galderia compleet, en dankzij een boel vervoers- en administratieve problemen aan de boxoffice staan we pas in de zaal bij het laatste nummer van Null Positiv, wat meteen een van twee nieuwe nummers op de setlist is. Meteen is duidelijk dat het hier de hardste band van de avond betreft. Een mix van lompe Duitse Rammstein-riffs met dito drums en radiogevoelige rockrefreinen worden vakkundig de zaal in geslingerd, en even merken we ook wat metalcore te bespeuren. Middelpunt is zangeres Elli Berlin, die zowel Amy Lee-achtige cleane zang kan, maar ook beestachtige grunt eruit perst die we even niet hadden zien aankomen. De zaal lijkt het dan ook te bevallen, want dit is natuurlijk spekkie voor het bekkie voor de gemiddelde bezoeker vanavond.

Null Positiv

Als de banieren van Null Positiv zijn opgeruimd maken die plaats voor de regenboogkleurige backdrop en vlaggen van Imperial Age; nog zo’n band die intens veel aandacht aan hun podiumoutfit besteedt. Ditmaal wat klassieker en meer fantasy (hoewel die kartonnen scheenbeschermers niet echt overtuigend zijn), wat ook bij de muziek past. Twee opera’s op het programma vanavond: deze heet The Legacy Of Atlantis. Maar niet helemaal op volgorde, want The Escape wordt wat naar voren gehaald. De set kent een wat mak begin, met The Awakening en de titeltrack, en de gitaar lijkt gedurende de show helemaal op nul te staan. Alleen bij solo’s is hij te horen. De aandacht wordt opgeëist door drie vocalisten, twee vrouwelijk, waarvan één puur opera, één mannelijk. Deze drie nemen afwisselend de rol van leadzang over, en dat werkt verfrissend, aangezien ze geen van drieën een diverse stem hebben. Daardoor kom je alsnog aan diversiteit. De balans is wel wat scheef, en Jane Odintsova, de schaarst geklede van de zangers, valt regelmatig wat weg.

Op Domini Canes (The March Of The Holy Inquisition) komt Thomas Vikström zijn lijnen meezingen. Hij moet wel even spieken op zijn tekstblaadje, maar doet het goed. Het tempo ligt wat laag, tot de beuker Anthem Of Valour, van het vorige album Warrior Race. Ook Death Guard gaat er hard op, maar de gitaar ontbreekt hier wel heel erg. De saaie ballade Aryavarta had dan weer achterwege gelaten kunnen worden. Uiteindelijk komt er met And I Shall Find My Home een eind aan de set, en moeten we stellen dat Imperial Age er wel degelijk weer in geslaagd is. Toegegeven, voor ondergetekende is het net iets té symfonisch (lees: backingtrack) gedreven, maar het moge duidelijk zijn dat de zaal dat totaal niet vindt.

Over naar het hoofdgerecht, Therion. Vergeleken met de voorgaande acts heeft Therion een sobere podiumpresentatie, met slechts een backdrop en twee verhogingen. Meer blijkt ook niet nodig, want bij Therion holt er zeven man heen en weer over de planken. Ook drie, ook twee vrouwelijk, waarvan één puur opera, en eentje mannelijk. Dus waar Imperial Age de mosterd haalt weten we ook weer (alsof die To Mega Therion cover het niet verklapte). We vrezen bij het zien van de lange speeltijd even dat we de halve Beloved Antichrist voor onze kiezen krijgen. Gelukkig valt dat mee, en krijgen we na de roll call in opener Theme Of Antichrist meteen de kraker The Blood Of Kingu. Uw reporter is weer zestien en gelukkig. Het siert Christofer Johnsson en zijn orkestleden dat van ieder album sinds Theli er iets op het programma staat, en dus ook voor ieder wat wils. Zoals Din van Sitra Ahra, waarbij Elli van Null Positiv de grunts voor haar rekening neemt en dat uitermate verdienstelijk doet. Dit is de laatste show van een ruim twee maanden durende tour, en hoewel vooral Thomas Vikström er moe uitziet, zingt iedereen geweldig goed. Het geluid staat dit keer perfect, voor een uitstekende balans van orkest, en riffs, want Therion is behoorlijk gitaargedreven. De band sprint heen en weer in de tijd, van 2018, helemaal naar 2002 voor Helheim en Ginnugagap, en dan weer naar 2004 voor Typhon, weer naar 2018, en huppekee, twintig jaar terug om Wine Of Aluqah van Vovin te spelen (uit 1998!). Zo krijgen we een bloemlezing uit het volledige oeuvre. De band is beweeglijk en er is voldoende actie te bespeuren. Vooral bassist Nalle Påhlsson stuitert heen en weer. 

Therion

Na een rustiger moment met de ballade Lemuria, perfect gezongen door Vikström, krijgen we Cults Of The Shadow, en hier valt op dat er andere mensen harder juichen voor specifieke periodes. De nummers van Lemuria/Sirius B. krijgen applaus van anderen dan die van Theli en Vovin. Grappig om dat te zien. My Voyage Carries On is het laatste recente nummer, en vanaf dan gaan we helemaal terug in de tijd met The Invincible, Der Mitternachtslöwe, en de klassieke afsluiter Son Of The Staves Of Time, waarbij het publiek al geheel wilder gaat dan ze de hele avond hebben gedaan. Daarna verlaat de band het podium, maar de kenner weet wat er nog moet komen. Natuurlijk starten we de toegift met Rise Of Sodom And Gomorrah, dat intro is immers perfect. En wat blijft dat toch een geweldig nummer, ook na 20 jaar. Therion weet de beperkingen van koren op plaat prima om te buigen naar een live-situatie. Ja, het visuele aspect is er sinds het vertrek van Snowy Shaw en Mats Levèn wat vanaf, maar dat laat de muziek weer meer spreken.

Na het dankwoord van Johnsson, alsmede een test hoe hard Tilburg kan gillen, komt er met het onvermijdelijke To Mega Therion een eind aan 100 minuten operageweld. Velen hebben geen goed woord meer over voor Therion, maar wat je ook van de albums vindt, live is deze band nog altijd onoverwinnelijk. Dat de status er nog is laat deze praktisch uitverkochte show wel zien. We zien ze ongetwijfeld snel terug.

Datum: 07-04-2018 | Locatie: 013, Tilburg | Line-up: Therion, Imperial Age, Null Positiv, Galderia | Setlist Therion

 

 

FacebookTwitter