Metal Over Malta 2018: het verslag

Als je op tijd boekt, is een retourtje Eindhoven – Malta maar net iets duurder dan een retourtje Eindhoven – Groningen. Van woensdag tot woensdag verblijven op een locatie van 20 graden in de plus – na dagen met tien graden in de min – is evenmin een straf. Dus maken we van Metal Over Malta maar een mooie traditie.

Datzelfde moet ook de organisatie van ‘MoM’ hebben gedacht. Daarnaast: wat goed is, hoef je natuurlijk niet te veranderen! De pre-party was daarom opnieuw in de The Funky Monkey, op vijf minuten lopen van het festivalhotel. Al snel waren verschillende vaste festivalgangers uit diverse landen aanwezig, evenals de leden van verschillende optredende bands. In zo’n relaxte omgeving blijken de bands iedere keer opnieuw erg aanspreekbaar, zeker later op de avond. Na een eerdere, verrassende, ontmoeting in het hotel met Timo Somers van Delain was hij ook in Funkey Monkey te vinden, net zoals Sirenia (eerder op FemME).

Een mooie gelegenheid om de banden verder te versterken dus. Later dan gepland kwam Emma Zoldan (Sirenia) alsnog aan, omdat haar koffer, naar wat later bleek, in Parijs was achtergebleven. Rond middernacht was het ‘curfew’, dus kwam er uiteindelijk al snel een einde aan een bijzonder plezierig gebeuren, maar niet getreurd: er waren nog twee volle avonden te gaan.

Omdat het busje naar de festivallocatie pas om 18:00 uur voor het hotel staat, kan de dag rustig worden doorgebracht. Voor de eerste keer kan Manoel Island worden bezocht. Dit leverde interessante ideeën op voor latere activiteiten tijdens het verblijf op Malta. Nog even een goede maaltijd en wat lokaal bier: een goede voorbereiding voor een lange avond!

Na een ritje door het filegevoelig Malta, geheel conform de inmiddels bekende ‘avontuurlijke’ rijstijl van de Maltese chauffeurs, arriveren we toch nog keurig op tijd bij Chateau Buskett, de heerlijke festivallocatie van Metal Over Malta. Helaas ‘serveren’ ze hier niet het lokale bier CISK, maar Budweiser. Gelukkig bestaat er een alternatief: Trooper, het bier van Iron Maiden. Bij de eerste inspectie blijkt het podium opnieuw wat groter dan het voorgaande jaar. Nadeel is wel dat de drums wat (te) ver naar achteren staan. Daarnaast is er geïnvesteerd in de lichtinstallatie, wat uiteindelijk resulteert in een mooier beeld voor de bezoekers. Voor de fotografen vormde deze technologische vervolgstap tegelijkertijd een kleine uitdaging.

In een nog niet zo best gevulde zaal trapt het lokale Align The Tide Metal Over Malta, een ‘Maltees kwartiertje’ te laat, af. De nu metal – met songs van het debuutalbum Dead Religion – wordt met de nodige energie gebracht en de aanwezige fans kunnen het wel waarderen.

De ombouw verloopt vervolgens soepel, zodat het schema uiteindelijk weer aardig klopt. Het is tijd voor de Zweedse death metalband Gravestone, die al vrij snel de al wat vollere zaal in beweging krijgt. Het nieuwe album Sickening – redelijk in lijn met andere Scandinavische death metal – komt vanavond ruim aan bod.

De naam ‘Timo Somers’ is dit verslag al eerder gevallen. Tijdens live optredens wordt hij, wanneer het programma het toelaat, aan de line-up van Carthagods toegevoegd. Deze band blijkt een heel plezierige verassing te zijn. De Tunesiërs brengen heerlijke melodic heavy metal, met veel ruimte voor gitaarwerk. Somers kan zich tijdens deze show geweldig uitleven. Mocht hij bij Delain maar méér van zijn geweldige talent laten zien! Het gelijknamige album Carthagods is trouwens een aanrader.

Inmiddels is Chateau Buskett al aardig gevuld en hangt er een heerlijke sfeer. Aan Eversin de taak het publiek voor te bereiden op de headliners. De Italianen draaien al enige tijd mee en met hun power/thrash metal is helemaal niets mis. Zanger Angelo Ferrante ziet er daarnaast behoorlijk indrukwekkend uit, met zijn lange leren jas, maar het voorgaande Carthagods heeft de lat erg hoog gelegd. Te hoog voor Eversin.

Vervolgens krijgt Ereb Altor de kans zich te laten zien. De Zweden maken dankbaar van de situatie gebruik en zetten een lekkere show neer. Uiteraard komt het nieuwste album Ulfven – opvolger van Blot · Ilt · Taut – ruim aan bod. De gevarieerde melodische metal, met veel trage momenten, en de samenzang (soms ook in Zweeds) krijgen de zaal eenvoudig mee. Eén van de favoriete shows van deze avond!

Ereb Altor

Zoals de meeste mensen wel weten past Sirenia meer in mijn straatje. Hele andere koek dan Ereb Altor, maar zeer zeker niet minder, hoewel het wel weer tijd wordt voor een nieuwe plaat. Om eerlijk te zijn is Sirenia, naast Weeping Silence (op de zaterdag), de enige bekende band op de bill. De samenwerking op het podium is, ten opzichte van het eerste optreden met Emma Zoldan op FemME 2016, aanzienlijk verbeterd. Toch verrassend dat op zuidelijke Malta de Scandinaviërs de dienst uitmaken.

De afsluiting wordt verzorgd door het Duitse Steel Engraved. Het was inmiddels al na enen. Aan hen de uitermate ondankbare taak, na al een lange avond. Hun ongekende enthousiasme ten spijt, hadden de meesten het wel gehad vandaag.

Na een wederom enerverende busrit zijn we rond 03.00 uur terug in het hotel. Niemand had meer behoefte aan een afterparty. Na een geslaagde avond met drie hoogtepunten is het tijd om te gaan slapen. Op naar de toch wel emotionele zaterdag.

Het ontbijt in het hotel wordt gemist, maar gelukkig biedt de Black Gold Saloon een goed alternatief: een English breakfast plate met een CISK. Na een rondje Sliema is het tijd voor het busje richting Chateau Buskett. Al voor 17.00 uur zit het busje helemaal vol. Zij die niet meer meekunnen zijn door een snel opgeroepen voertuig alsnog op tijd op de locatie.

Opener van de zaterdag is Insurgence uit Marsaskala (Malta). Het blijft jammer voor de openers dat veel bezoekers pas op komen dagen als de bekende namen optreden. Het is natuurlijk een kwestie van smaak, maar het is mij al meer dan eens overkomen dat de opener beter blijkt dan de headliner. In dit geval doet Insurgence zijn best, maar het blijft niet echt hangen.

Ondanks dat het Italiaanse Invernoir pas één ep (Mourn) heeft uitgebracht, zet deze Romeinse doom metalband een zeer nette show neer. Blijkbaar bevalt de tragere metal mij wel dit jaar.

Al eerder is gerefereerd naar de emotionele zaterdag: Weeping Silence heeft recent aangekondigd in deze samenstelling niet verder te gaan. Deze show was de laatste in de huidige line-up. Dat geeft toch een fikse extra lading aan het gebeuren op het podium. De band geniet van het optreden, waar niets op valt aan te merken. Het was één van de hoogtepunten van deze dag. Het blijft jammer, maar bij nieuwe projecten komen ook weer nieuwe kansen kijken!

Het Oostenrijkse Vinegar Hill mag uiteindelijk het stokje overnemen. Over uitdagingen gesproken: na het afscheidsconcert van Weeping Silence, wat ook nog eens de organisator van MoM is, wordt het ‘stelen’ van de show wel héél erg lastig. Het blijkt dat een groot deel van het publiek toch wel wat tijd nodig heeft om het gebeuren met Weeping Silence te verwerken. Pas tegen het einde van de show is er weer écht aandacht voor de melodische death metal van Vinegar Hill.

De Belgen van Off The Cross brengen metalcore die aan mij nog een beetje voorbijgaat, maar wanneer de Scandinaviërs op dit zaterdagprogramma het podium overnemen gaat de knop weer om. Isole is de eerste en hoewel het minder druk is gaat iedereen helemaal mee op de trip, met hun epic doom. Velen kennen de nummers. De uitgesponnen songs, met harmonieuze vocalen, zorgen voor een lekkere setting, waarbij het publiek weer lekker op stoom komt. Kritiekpuntje: het laatste album The Calm Hunter dateert alweer uit 2014!

Afsluiter van MoM is Moonsorrow. De pagan metal van deze bebloed uitziende Finnen laat de bezoekers uit hun dak gaan. Ook voor hen geldt dat hun laatste album, Jumalten Aika uit 2016, niet echt recent is. Een concert in Zuid-Europa kent toch een andere beleving dan het ‘nuchtere’ Nederland. Ondanks songs in het Fins gaat het er als zoete koek in. Ondanks het late uur (aanvang 01:00 uur) blijft de zaal goed vol, wat aangeeft dat ze de aandacht uitstekend vast weten te houden.

Moonsorrow

Ondanks dat ik vooraf slechts twee bands van de line-up kende, kan ik zonder enige twijfel terugkijken op een geslaagde editie. Positieve verrassingen voor mij waren Carthagods, Ereb Altor en Isole en, in ietsje mindere mate, ook Moonsorrow. Het kennismaken met bands buiten mijn comfortzone én Malta maken dat ik nu alweer uitkijk naar een (hopelijk!) volgende editie.

Datum: 9 en 10 maart 2018 | Locatie: Chateau Buskett, Malta | Setlists Metal Over Malta 2018

Ragherrie wil Ton Dekkers bedanken voor zijn tekst en foto’s!

FacebookTwitter