Korpiklaani, Heidevolk, Arkona en TrollfesT in Melkweg Amsterdam

Fantastische folky fuif in de hoofdstad

Laten we eerlijk zijn: de échte folk metalliefhebber mist Heidenfest en Paganfest ontzettend. Wij van Ragherrie waren dan ook verrukt toen we deze line-up zagen verschijnen: eindelijk is het weer tijd voor een folky feestje! Ditmaal niet in Eindhoven of Tilburg, maar in onze eigen hoofdstad én ook nog eens op een zondagavond. Dat mag allemaal de pret niet drukken, aangezien zowel Arkona als Trollfest als Heidevolk vorig jaar of in 2018 een nieuw album op de markt wisten te brengen. We hebben er zin in!

We staan net bij de garderobe wanneer TrollfesT het nummer Brumlebassen, van hun tweede en gelijknamige ep uit 2012 inzet. Het is meteen evident dat de Noren er ontzettend veel zin in hebben: de bandleden stuiteren stuk voor stuk over het podium. Vocalist Trollmannen is echter van mening dat het publiek wat tam is en roept de fans dan ook op om los te breken en zich over te geven aan de ‘Kaos’. Hij wijst naar een willekeurig groepje in de massa toeschouwers en vraagt hen om een moshpit te beginnen en gekke dansjes te doen terwijl hij een ander groepje opdraagt om compleet stil te blijven staan en niets te doen. Reeds bij Steel Sarah en publieksfavoriet Kaptain Kaos worden er chaotische polonaises gevormd door een groot aantal enthousiastelingen uit het publiek, terwijl de mannen van TrollfesT de avond van hun leven lijken te hebben en als een groep losgeslagen kleuters over de bühne rennen.

Hun lichtgevende (!) gitaren en saxofonen zijn bijzonder over the top, maar we zijn ook niet anders gewend van deze Noren: deze band staat nu eenmaal garant voor een buitensporige fuif. De interactie met het publiek is authentiek en levendig en vele lekkere meezingers/meeschreeuwers passeren de revue. Die Grosse Echen, ofwel het ‘dinosauruslied’, zoals gitarist Mr. Seidel het nummer aankondigt, wordt óók gespeeld, maar niet voordat de band er zeker van is dat het publiek op de maat door de knieën zakt en de gehele Melkweg in een opgefokt humpa-feest verandert. Tijdens Solskinnsmedisin roept Trollmannen op om ‘de langste congaline in de geschiedenis van de folk metal te vormen’, en zijn opdracht wordt hartstochtelijk opgevolgd. Een paar seconden later beweegt er een op-en-neer-hossende slang van aangeschoten toeschouwers door de gehele venue en mensen die geen gehoor geven aan de polonaise worden zonder pardon meegesleept. Helvetes Hunde is alweer de afsluiter van de setlist en er wordt uitgelaten meegeblaft, zowel door het publiek als door TrollfesT zelf. De kop is eraf, en hoe: het feest is in volle gang!

Er wordt een korte ombouwpauze ingelast, tot Masha in een lang gewaad met en een capuchon ten tonele verschijnt. De frontvrouw van Arkona zet met haar mysterieuze vocalen in haar eentje al een imponerende performance neer, maar wanneer de andere leden van Arkona zich bij haar voegen, worden de toeschouwers compleet weggeblazen. De band opent de set met het nummer Shtorm van het nieuwe album Khram. Hoewel het duidelijk is dat Arkona met de laatste plaat meer richting de minder commerciële tak (in hoeverre die bestaat) van de folk metal uitwijkt, valt de song door zijn heftigheid prima bij de fans.

De Russen hebben er deze avond voor gekozen om hun setlist in tweeën te splitsen: het eerste deel van de set is gewijd aan minder populaire ‘luisterliedjes’ en we horen nummers als Tseluya Zhizn en V Pogonye Za Beloy Tenyu voorbijkomen. Het tweede deel van de set focust zich daarentegen op de bekendere hits. Wanneer Arkaim wordt ingezet (een persoonlijke favoriet door de prachtige tekst over de gelijknamige archeologische vindplaats), zijn de toeschouwers dan ook blij verrast. Goi, Rode, Goi! wordt door enkele omstanders woord voor woord meegezongen en -geschreeuwd, terwijl de rest van de fans zich in het moshgeweld stort. Masha is de enige die zeer sporadisch een praatje maakt met het publiek, in ietwat gebroken Engels, maar de rest van de band houdt zich vooral bezig met de muziek. Dit maakt het optreden echter niet minder dynamisch: de band is prima in vorm en draait als een geoliede machine. Zowel Masha’s clean vocals als haar rauwe screams zijn machtig en het optreden staat als een huis. Arkona sluit af met Stenka Na Stenku, waarop wild wordt gedanst, en de vrolijke hit Yarilo.

Om half acht is het tijd voor wat pagan metal van eigen bodem. Neerlandsch’ trots Heidevolk presenteerde midden januari dit jaar hun zesde full-length Vuur Van Verzet en brengt vanavond een aantal nummers van dit album voor het eerst ten gehore. De plaat heeft echter geen prominente en dominante rol binnen de setlist en vanaf opener Ontwaakt viert Heidevolk een feest der herkenning: gouwe ouwe tracks als Ostara en Het Wilde Heer komen voorbij en worden zo mogelijk met nog meer enthousiasme gespeeld dan de nieuwe songs. De moshpits die tijdens Heidevolk door het gedreven publiek worden gecreëerd, zijn veruit de heftigste en meest enthousiaste van de avond: bier vliegt door de lucht, vrienden trekken elkaar mee in de circlepit en drinkhoorns worden geheven.

Naar ons genoegen wordt A Wolf In My Heart in de Nederlandse versie uitgevoerd, waarbij alleen in het laatste refrein in het Engels wordt gezongen. Het publiek zingt zowel de oude als nieuwe nummers uit volle borst mee en de gehele set wordt goed ontvangen bij het fanatieke publiek. Wanneer de eerste tonen van Yngwaz’ Zonen wordt ingezet, gaat een groot deel van de toeschouwers op de grond zitten en ontstaat er een enorme zee met roeiende vikingen (hoewel af en toe wel wat uit de maat, maar dat ligt vast aan de liters bier). De diepe basstem van zanger Lars NachtBraecker komt prima tot zijn recht in dit a capella nummer en bassist Rowan Roodbaert filmt met een glimlach het roeiende publiek. Veel tijd om te herstellen van het heftige geroei is er niet wanneer Britannia losbarst en de fans razendsnel opkrabbelen om zich opnieuw in de pit te storten. Dit enthousiasme neemt nog sterker toe wanneer zanger Jacco de Wijs tijdens Tiwaz een bh in zijn gezicht geworpen krijgt. Gelukkig ligt het accent in deze song meer op de gitaren dan op de zang, aangezien zanger NachtBraecker niet meer bijkomt van het lachen. De bh wordt in de spotlights gezet bij Saksenland en wordt patriottisch heen en weer gezwaaid, alsof het de Nederlandse vlag is. Er is niemand in het publiek die nog stil staat en er wordt uit volle borst meegezongen met het oh zo bekende nummer.

Natuurlijk kan niet voorkomen worden dat er enkele schoonheidsfoutjes in de show kruipen. Door de relatief snelle en lange teksten zijn de vocalisten de lyrics soms kwijt. Ook blijft het ingesproken bandje, dat voor Gugnir wordt afgespeeld, hangen, waardoor het publiek twee keer hetzelfde verhaal te horen krijgt. Dit mag de pret echter niet drukken en de professionaliteit van de Nederlanders wint het dus van de onhandigheid. Er is plaats voor grapjes, fijne interactie met het publiek en veel geplaag onderling. Vulgaris Magistralis betekent alweer het einde van de setlist, waarbij de show van Heidevolk een levendig hoogtepunt bereikt en het publiek een douche van bier over zich heen krijgt. Helaas is er door de technische fout geen tijd meer om Nehalennia te spelen, maar afijn, dat nemen we de heren na zo’n spetterende show niet kwalijk.

Dan is het alweer tijd voor de laatste band van de avond, namelijk het zeskoppige Korpiklaani uit Finland. De Melkweg staat inmiddels propvol: de gehele vloer is gevuld en ook het balkon is afgeladen. Korpiklaani opent met publieksfavoriet Happy Little Boozer waarbij de inmiddels vrij vermoeide toeschouwers opnieuw verse pits openen en beginnen te dansen. Hoewel de mannen al sinds 2003 op de planken staan, is het duidelijk dat zij er nog steeds veel zin in hebben. Echter kan het contact met het publiek niet verhullen dat de Finnen ook alweer een dagje ouder worden: vooral zanger Jonne is vaker dan gemiddeld buiten adem, haalt de hogere noten niet meer en laat het zangklusje vaak aan de fans over (hoewel die geen woord Fins spreken). Ook accordeonist Sami laat af en toe wat partijen liggen. De andere bandleden zijn wat meer in vorm: het vioolwerk van Tuomas en het gitaarspel van Kalle zijn absoluut fenomenaal. Het merendeel van de fans lijkt echter geen last te hebben van de mindere kwaliteit en valt als een blok voor de charismatische manieren van Jonne, die om de haverklap highfives uitdeelt en het publiek ontzettend makkelijk bespeelt. Ook de onderlinge dynamiek zorgt ervoor dat veel fans Korpiklaani de onhandigheden ruimschoots vergeven.

Meedans- en meezinghits als Wooden Pints en A Man With A Plan gaan er prima in en het zweet en bier vliegt ons om de oren. Korpiklaani maakt veel goed met de uitvoering van Lempo, waarbij het publiek zichtbaar met de ogen dicht staat te genieten. Bij de relatief snellere nummers grijpen de crowdsurfers hun kans, tot groot ongenoegen van de tourmanager van de band, die welgeteld zeven keer ten tonele verschijnt om de crowdsurfers terug het publiek in te duwen. Korpiklaani zelf lijkt er geen last van te hebben en vindt het zelfs wel geinig, wat bijdraagt aan de irritatie van de tourmanager. Voor het publiek is dit kat-en-muis-spelletje een zeer amusant schouwspel. Rauta laat de Melkweg op zijn grondvesten schudden en hoewel niemand Fins spreekt, wordt “iske” meegeschreeuwd alsof het de moedertaal is.

Vanwege de lange terugreis met het openbaar vervoer zijn we helaas genoodzaakt om ons tijdens Lonkkaluut richting de garderobe te begeven en onze spullen te pakken. Het ijs ligt op het water van de Amsterdamse grachten wanneer we van top tot teen ingepakt in de tram stappen, maar de kou deert ons absoluut niet. Het was een geweldig feestje!

Datum: 18-02-2018 | Locatie: Melkweg Amsterdam | Line-up: Trollfest, Arkona, Heidevolk, Korpiklaani | Setlist Trollfest | Setlist Arkona | Setlist HeidevolkSetlist Korpiklaani

Was je erbij en wil je jouw foto’s hier terugzien? Stuur dan een mail naar promo@ragherrie.com!

FacebookTwitter