Helldorado 2018: het verslag

Het is feest in het Eindhovense Klokgebouw. Twee weken geleden waren het hardcore en punk die de dienst uitmaakten, deze zaterdag krijgen de internationale rock en heavy metal ruimschoots de mogelijkheid om hun kunstjes te vertonen. Wij zijn er (opnieuw) bij, om verslag te doen van een dag vol muziek en ander entertainment. Stonden we twee weken nog mee te deinen op het beste dat zowel de hardcore als de punk de wereld te bieden hebben tijdens The Sound of Revolution, deze zaterdag 17 november zijn het rock ’n roll en (heavy) metal die de klok slaan. Net zoals vorig jaar staat Helldorado niet alleen in het teken van muziek, maar zijn er (heel Amerikaans) ook de nodige andere acts ingepland. Freakshows, worstelwedstrijden, messengooiers: de organisatie pakte opnieuw flink uit om het (ruimschoots) aanwezige publiek opnieuw veel waar voor hun geld te geven. 

Zelf betreden we het Klokgebouw ten tijde van The Death Do Us Part Danger Show, zo rond de klok van half vier. Beetje messen gooien, beetje tieten zwaaien: niet vervelend, maar ook niet bijzonder enerverend.

The Death Do Us Part Danger Show

Dit in tegenstelling tot Vurro, die met een koeienschedel op zijn kop bij alle aanwezigen rond de boksring waarin hij zijn kunstje moet vertonen de handen op elkaar krijgt. Hij drumt met zijn handen en hoorns én speelt synths: het komt ietwat carnavalesk over, maar dit maakt niet dat met een minder grote glimlach op je gezicht het geheel gadeslaat. Het hoeft allemaal niet bijzonder ingewikkeld te zijn om het publiek uitstekend te kunnen vermaken, zo blijkt maar weer.

Op het kleinere Tarantula-podium staan de heren van The Dahmers iets verderop hun punkrock tentoon te spreiden. Het Zweedse gezelschap gaat al de nodige jaartjes mee, maar heeft nooit echt het grote publiek weten te bereiken. Misschien maar goed ook: hierdoor klinken ze nog steeds als die nijdige tieners die aanhoudend boos zijn op de wereld, in plaats van als een vercommercialiseerde Green Day-reproductie. De hoge vocalen benadrukken het ‘boze tiener’-idee dat past bij de muziekstijl die ze voortbrengen. Het is allemaal niet bepaald spraakmakend, maar tegelijkertijd is het geen straf hier een half uur van je tijd al luisterend aan te besteden.

Eigenlijk is Death Alley de eerste echte ‘grote’ band op de planning. Het is niet de eerste keer dat we elkaar treffen: eerder zagen we het Amsterdamse gezelschap al o.a. op Nirwana Tuinfeest 2017 en als voorprogramma van Ghost in 013. Het is andermaal een strakke set, inclusief goede porno-snorren en een zanger die zijn microfoon bijna  een neukbeurt geeft. Hun op punk georiënteerde metal doet het goed vandaag op Helldorado.

Death Alley

The Vintage Caravan kennen we ook al een tijdje (we zagen ze o.a. in Den Bosch en Graspop 2018) en we kunnen ons eigenlijk niet heugen dat dit ooit tegenviel. Zo ook vandaag niet: de heren brengen hun 70’s rock uitmuntend en vol overgave. Verbazingwekkend om te zien hoe deze (nog steeds jonge) gasten zo overtuigend een muzikaal heel ander decennium weten te vertegenwoordigen. Midnight Meditation blijft toch één van de favorieten, ondersteund met een puike lichtshow en dito gitaargeweld. 

Op zijn beurt laat ook Greenleaf een uitstekende indruk achter. De set van de Zweedse band is lekker afwisselend en het doet je verwonderen dat dit ooit als een veredeld hobbyproject voor de deelnemende muzikanten diende, zó lekker klinkt het. Een beetje als Clutch, maar dan net wat anders. Vocaal én instrumentaal mag Greenleaf zich tot één van de hoogtepunten van Helldorado 2018 kronen. 

Zeke had niet misstaan op The Sound of Revolution, want het is allemaal niets meer en niets minder dan rechttoe rechtaan. Wat woordgrapjes daargelaten (“deze band is echt ‘zeke’ nice”) is dit niet iets waar wij vandaag voor naar het Klokgebouw zijn gekomen. Na, voor ons gevoel, één lange track van vijftig minuten gaan we ons nog maar even verder bedruipen aan de bar.

Nou zijn we bij Ragherrie niet direct uitgesproken fans van DeWolff, maar wat het Limburgse drietal (waaronder de gebroeders Van de Poel) vandaag laten horen is niets minder dan ronduit indrukwekkend. En dat we niet alleen staan in deze mening bewijst het feit dat iedereen die voor de Lion Stage staat zich mee laat slepen. De angst van frontman Pablo van der Poel – bang als hij was dat zijn band te soft zou zijn voor Helldorado – blijkt achteraf nergens voor nodig, want iedereen vindt het ‘allright right’, zoals de beste zanger zelf ook meermaals als verbaal stokpaardje gebruikt. On-Nederlands goed klonken ze vanavond.

DeWolff

Ook Kadavar is geen onbekende voor ons: onder meer als voorprogramma van Blues Pills wist de band ons al eerder te imponeren. De baard van de drummer is nog steeds immens en danst bijna zelfstandig over het podium, terwijl de muzikant achter de baard zich achter een bescheiden drumkit terugvindt. Zijn drumsolo’s zijn echter groots en de Berlijnse formatie blijkt andermaal een rockmachine in optima forma.

Met Danko Jones heeft de organisatie een grote naam binnen weten te halen. Hoewel de muzikale en vocale kwaliteiten van de beste man buiten kuif staan is zijn ego helaas net zo groot als zijn naam. Toegegeven: Jones wint bonuspunten door Peter Pan Speedrock aan te halen en het respect waarmee hij over hen praat klinkt oprecht, maar na geweldige shows van o.a. Greenleaf, Kadavar en The Vintage Caravan – allemaal collectieven – komt de set van giga-ego Danko Jones helaas totaal niet over.

De Turbojugend-patches zijn weer legio aanwezig vandaag: een heuse commune blijkt te zijn afgereisd om Turbonegro te zien spelen. De witte matrozenhoedjes, de patches, de uiteenlopende outfits op het podium (o.a. een hilly billy en de frontman in kekke korte broek en strak rood T-shirt): het maakt van de deathpunkers van Turbonegro wel een gave laatste band om gade te slaan (Helloweeners slaan we inderdaad over). Nog eenmaal zingen de aanwezigen (die de songs kennen dan) luidkeels mee, zeker wanneer All My Friends Are Dead (wie kent die track niet?) wordt aangezwengeld.

De vlag mag uit tijdens de encore: hiermee houdt Helldorado er voor ons op. Wat een geweldig (muzikaal) festijn; wat fijn als dit volgend jaar een vervolg krijgt. Hopelijk tot dan!

Datum: 17-11-2018 | Locatie: Klokgebouw, Eindhoven

Ragherrie wil Andre Schroder bedanken voor zijn foto’s

 

FacebookTwitter