Graspop Metal Meeting 2018: het verslag

XL-feestje in Dessel

Eens per jaar verandert het rustige Vlaamse plaatsje Dessel in een waar walhalla voor metalfans in allerlei soorten en maten tijdens de Graspop Metal Meeting. In 2018 is het festival voor de eerste keer helemaal uitverkocht en met meer dan honderd bands uit alle substromingen van ons lievelingsgenre op het affiche – gekoppeld aan redelijk gunstige weerberichten – begeven wij ons op donderdag 21 juni vol goede moed richting het camping- en festivalterrein.

Deze 23e jaargang van Graspop duurt voor één keer vier dagen en wordt om die reden aangeduid als ‘XL-editie’. Door de gigantische hoeveelheid overlap in het speelschema hebben we helaas een aantal moeilijke keuzes moeten maken; er staan zoveel toffe acts op het programma dat we ons hoe dan ook geen seconde hoeven te vervelen. Check hieronder het verslag per dag, inclusief een algehele conclusie op de zondag. En als je toch lekker aan het lezen bent, vind je hier de verslagen van Graspop 2015, Graspop 2016 en Graspop 2017. Veel plezier!

Index | Donderdag | Vrijdag | Zaterdag | Zondag

Datum: 21 t/m 24 juni 2018 | Locatie: Festivalterrein Dessel, België | Setlists

Ragherrie wil Ton Dekkers bedanken voor zijn sfeerfoto’s.

Index | Donderdag | Vrijdag | Zaterdag | Zondag

De Graspop-donderdag is dit jaar eenmalig een volwaardige festivaldag, met een programma wat ’s middags om 14:00 uur al begint. Het festival (dus tevens deze donderdag) is ook voor de allereerste keer stijf uitverkocht. Naar wij later vernemen, zorgt deze combinatie van factoren voor gigantische rijen bij de ingang, met wachttijden van meer dan drie uur tot gevolg. Zelf hebben we er gelukkig weinig van meegekregen, waarschijnlijk omdat we de piekdrukte net voor zijn. Daardoor zijn we ook al gesetteld op het moment dat het muzikale programma begint.

Aan Follow The Cipher de eer om het startschot van GMM ’18 te geven op de Jupiler Stage. Druk is het op dat moment overigens nog niet voor het kleinste podium van Graspop. De Zweden hebben er ogenschijnlijk zin in en zijn voor de gelegenheid flink uitgedost, inclusief een piratenkostuum, maar de ietwat drukke symfonische female fronted metal blijft niet echt hangen. Hoogtepunt van het optreden van de band rond gitarist Ken Kängström is de uitvoering van het mede door hem geschreven Sabaton-nummer Carolus Rex.

We duiken snel de Metal Dome in, waar de allereerste Belgische band van dit jaar klaarstaat. Signs Of Algorithm (u aangeboden door Red Bull Music) maakt gelikte metalcore en kan op eigen bodem op redelijk wat bijval rekenen. De band mist nog een beetje een eigen smoelwerk, maar dat zal mettertijd vanzelf wel komen, zo verwachten we. Qua energie zit het optreden prima in elkaar; ondanks het vroege uur is er links en rechts al wat beweging te bespeuren. Missie voltooid voor de jonge muzikanten!

En weer terug naar buiten, voor een puik optreden van de Canadezen van Cancer Bats. De lekker gruizige hardcore-meets-Southern-rock valt zichtbaar in de smaak bij het publiek voor de Jupiler Stage, al is wat ons betreft Beastie Boys-kraker Sabotage één van de meest memorabele momenten van de hele set (én van het hele nog prille festival tot op dat moment). Het is nog altijd relatief vroeg maar langzaam maar zeker wordt het steeds drukker op de festivalweide en komt de sfeer er ook steeds beter in.

Ondertussen trappen The Pink Slips het programma op de Main Stage af. De band, aangevoerd door zangeres GRAVE (Grace McKagan) heeft de uitnodiging voor GMM waarschijnlijk meer aan de naam en faam van papa (Guns N’ Roses-bassist Duff McKagan) te danken dan aan hun eigen muzikale prestaties, want de poppy rock voelt op dit festival een beetje misplaatst en kan ons – ruimdenkend als wij toch wel zijn – niet bepaald bekoren. Heel even leeft de hoop dat GRAVE met haar rauwe stem een beetje de Nirvana-kant op dwarrelt, maar dat blijkt ijdele hoop. Ach, ze kan in elk geval carpoolen met haar vader, aangezien Guns N’ Roses op ditzelfde podium vanavond laat het licht mag uitdoen. Next please!

Dan pakken we veel liever nog een Belgische band mee in de Metal Dome: Moments dit keer. Ook deze heren liefhebberen in de metalcore en klinken stukken volwassener dan hun landgenoten eerder op de donderdag. Ook dit gezelschap wordt ons aangeboden door Red Bull Music in de sfeervol aangeklede metalkerk die de Metal Dome dit jaar is. Moments preekt in Dessel voor eigen parochie en doet dat prima. Tof optreden.

Ook Doro Pesch, kortweg Doro, is dit jaar weer van de partij. Met haar ‘The Voice of Warlock’ set biedt de sympathieke Duitse ons een lekker heavy metal-optreden, opgebouwd rondom materiaal van het laatste Warlock-album Triumph and Agony, dat dateert uit 1987. Uw reporter van dienst was toen nog niet geboren maar desalniettemin heeft de aanstekelijke heavy metal van Warlock de tand des tijds prima weten te doorstaan. De immer vrolijke zangeres is vandaag goed bij stem en het optreden – voor de oudere garde een regelrechte nostalgie-trip – blijft de volle 45 minuten lang erg vermakelijk, ook voor jongere toeschouwers.

Tijd voor metalcore! Bury Tomorrow liet in 2016 een erg positieve indruk achter op het zondagse publiek, niet raar dat we dan ook om 17.20 present zijn als deze heren uit Southampton hun opwachting maken op de Jupiler Stage. De Britten maakten de afgelopen jaren een fikse groei door (met o.a. goede albums als Ruines en Earthbound), hopelijk zal het op 13 juli verschijnende Black Flame deze lijn voortzetten. Deze donderdag geen gigantische circle pits, maar wel een vermakelijk en energiek optreden van het vijftal. Dat de cleane zang zo nu en dan wegwaait is geen raar gegeven gezien de stevige wind, dus we zijn dan ook tevreden na 45 minuten oerdegelijke metalcore met afwisselend grunts, clean vocals en pakkende breakdowns. Knife Gold en Black Flame zijn twee kakelverse nummers die zich alvast goed thuis voelen tussen tracks als Man On FireEarthboundLast Light en Lionheart. Wij zien de weersverwachting voor hen zeer zonnig in!

De derde Belgische band die vandaag het podium van de Metal Dome mag betreden, Toxic Shock, legt direct na Bury Tomorrow ontzettend veel energie in hun show. Vooral frontman Wally vliegt over het podium, beklimt alles wat los en vast zit en laat geen mogelijkheid onbenut om het publiek op te zwepen.  De thrashy crossover mag er wezen en als we nog niet wakker waren, zijn we het na het optrede van Toxic Shock zeer zeker wel.

Op Main Stage 2 is ‘good old’ Iced Earth ondertussen begonnen. De band van gitarist Jon Schaffer mag vandaag vijftig minuten lang lekkere heavy metal op ons afvuren, waarbij het vorig jaar verschenen Incorruptible hofleverancier op de setlist blijkt. Het geluid waait soms een beetje weg – een euvel waar meer bands op de Main Stages én Jupiler Stage vandaag last van hebben – maar dat mag de pret zeker niet drukken. Iced Earth geeft een meer dan degelijke show weg en het publiek weet wel raad met de stevige power metal van deze Amerikanen. Zeker niet hun allerbeste show ooit, maar ontegenzeggelijk smakelijk!

We blijven daarna bij het hoofdpodium staan voor de set van Jonathan Davis op Main Stage 1. De zanger – die we allemaal natuurlijk kennen van zijn hoofdband KoRn – biedt ons vandaag zijn solo-werk, wat stiekem toch wel heel erg klinkt als ‘KoRn light’. De toevoeging van strijkers maakt het geheel wat breekbaarder maar de intense beleving en het typische stemgeluid zijn precies wat we mogen verwachten van ‘JD’, ondanks het wel erg mellow karakter van het optreden. Het vorige maand verschenen album Black Labyrinth (waar Davis tien jaar aan gewerkt schijnt te hebben!) levert de songs en op basis van deze show gaan we dat album toch eens nader bestuderen. De live-vertolking van de Queen Of The Damned-track Forsaken zorgt wat ons betreft voor bonuspunten!

Het Zweedse Ghost domineert aansluitend op Main Stage 2. Voor degenen die vandaag niet van de partij kunnen zijn: check that shit out op Dynamo Metal Fest in juli! Het optreden is namelijk, ondanks de twijfelachtige techniek aan het begin, om van te smullen. Het satanische en occulte imago van Ghost is inmiddels ingeruild voor een meer op seks gerichte variant, waarbij het karakter van Cardinal Copia (natuurlijk gewoon Tobias Forge, dezelfde zanger die zich eerder voordeed als Papa Emeritus I t/m III) beter aansluit dan de gevallen Pausen uit het verleden. We krijgen een handvol songs van het nieuwste wapenfeit Prequelle te horen en opvallend genoeg maar één song (Ritual) van het onvolprezen debuut Opus Eponymous uit 2007. Vaste afsluiter Monstrance Clock én een fiks aantal crowdsurfers maken het plaatje af. Een verdomd lekkere show!

Eenmaal aangekomen in de Metal Dome is het live-ritueel van Heilung net begonnen. De Duits/Deense band maakt zeer zeker geen metal, maar toch is de performance even intrigerend als intens, met bezwerende ritmes die de ‘amplified history’ (‘versterkte geschiedenis’) van het album Ofnir (2015, onze recensie is van de heruitgave) op schitterende wijze tot leven wekken. Er kleeft echter één hele grote ‘maar’ aan dit optreden: de PA trekt het totaal niet, waardoor het geluid een aantal malen compleet wegvalt. De band musiceert stug door (prijzenswaardig!) maar de falende techniek zet wel een gigantische domper op de amusementswaarde; Heilung is immers voor een groot deel beleving. Net wanneer we ons weer overgeven aan de sfeervolle neofolk, valt het geluid wederom weg. Dikke zonde, al maakt het optreden toch meer dan voldoende indruk om ons al te doen watertanden wanneer we denken aan de show op Roadburn 2019.

Niet tijd maar geld heelt alle wonden, zo bewijst Guns N’ Roses op Main Stage 1. Het is ontzettend fijn om Axl Rose en Slash samen op één podium te mogen aanschouwen, al was het maar vanwege de gezonde dosis nostalgie die zich ook van ons meester maakt bij het beluisteren van hun oude hits. Het optreden is verder een tikkeltje vlakjes, wat ook gezegd mag worden van het geluid wat verder achteraan op het veld. Een set van 210 minuten (u leest het goed: drie en een half uur) is misschien ook wel wat veel van het goede; GN’R neemt flink wat covers op in de setlist van ruim dertig nummers, en dan niet alleen de ‘usual suspects’ Live and Let Die (Wings) of Knockin’ on Heaven’s Door (Bob Dylan) maar ook Black Hole Sun (Soundgarden) passeert de revue. Het is enorm voorspelbaar maar daardoor niet minder lekker dat Paradise City voor het slotakkoord tekent op deze enerverende eerste Graspop-dag, al is het technisch gezien al meer dan een uur vrijdag.

Wie na al dit muzikale geweld nog altijd niet moe is, kan nog tot uiterlijk kwart voor vijf in de morgen doorfeesten, met complimenten voor de heerlijk foute huisdraaier DJ Carl én de in Vlaanderen wereldberoemde heren van Goe Vur In Den Otto. Wij zijn echter – na een korte terugblik – wel toe aan wat slaap. Deze donderdag zal voor veel GMM-bezoekers de boeken in gaan als ‘de dag van het lange wachten’. Het is te hopen dat alle negativiteit niet de sfeer gedurende de rest van het weekend zal bepalen. Ghost en Heilung maakten allebei enorm veel indruk, ondanks de toch behoorlijk haperende techniek. Laten we er maar vooral vanuit gaan dat dat laatste geen voorbode is voor de komende drie dagen.

Welterusten!

Index | Donderdag | Vrijdag | Zaterdag | Zondag

Index | Donderdag | Vrijdag | Zaterdag | Zondag

Een paar uurtjes later (zo voelt het althans) vinden we onszelf alweer terug op de festivalweide. De eerste band die op deze GMM-vrijdag het podium van de Metal Dome zal beklimmen heet Savage Messiah. Het is nog verdomd vroeg (11:15 uur) als de Britten uit de startblokken knallen. Logischerwijs laat de opkomst nog behoorlijk te wensen over, al weerhoudt dat de heavy metalfans/thrashers er niet van het feest langzaam maar zeker weer in gang te zetten, met dank aan het fijne songmateriaal van het nieuwste album Hands of Fate uit 2017.

De Marquee bleef gisteren gesloten, maar wordt vandaag geopend. Het eerste optreden aldaar is van Galactic Empire. Instrumentale proggy metal met personages én muziek uit Star Wars? Count us in! De show tovert een dikke glimlach op ons gezicht, zeker omdat we alle bekende filmmuziek (en variaties daarop) voorbij horen komen, van The Imperial March tot Cantina Band. De toneelstukjes tussen de songs door (onder leiding van Darth Vader) zijn ontzettend slecht, maar dat maakt de camp-waarde van Galactic Empire alleen maar groter. De nerd in ons kan er na deze performance weer even tegenaan!

Snel door naar Main Stage 1 voor Avatar. De Zweedse band maakt vandaag een betere indruk dan eerder deze maand tijdens FortaRock en het publiek smult van begin tot einde. De cleane zang van Johannes Eckerström kan ons live echter nog steeds niet overtuigen, al wordt dat gecompenseerd met de fikse dosis energie die hun muziek losmaakt. De stampende songs zijn zonder uitzondering licht verteerbaar, maar daardoor uitermate geschikt voor de feestende massa op een festival. Avatar zaagt – zoals altijd – van dik hout planken, waarbij alles aan de band voelt als één grote gimmick, toch blijkt het verdomd lastig om niet mee te deinen op songs als Smells Like a Freakshow. En hoe je het ook wendt of keert: dan doe je iets erg goed!

Aansluitend is het tijd voor iets compleet anders. De Marquee is de plaats van handeling en de groep op het podium luistert naar de naam Akercocke. Deze eigenwijze Londenaren liefhebberen in een behoorlijk intrigerende kakofonie, bestaande uit black, death en prog – en dat doen de heren verre van onverdienstelijk. Goed, deze band komt ’s avonds rond een uurtje of negen waarschijnlijk beter tot z’n recht dan op de vroege middag (aanvang vandaag: 13:15 uur) maar desalniettemin is het indrukwekkend wat de band van Jason Mendonça (zang, gitaar) en David Gray (drums) ons vandaag voorschotelt. Nieuwsgierig geworden? Reden genoeg om de nieuwste – en lekker uitdagende – plaat Renaissance in Extremis (2017) eens te checken.

De Metal Dome puilt uit als Zeal & Ardor begint met spelen. De band rond Manuel Gagneux is momenteel hot en al snel blijkt waarom. De unieke mix van Afro-Amerikaanse slavenhymnes en black metal is even sfeervol als bevreemdend. Op papier lijkt de combi vreemd, maar Devil is Fine (2017) en het splinternieuwe Stranger Fruit bewezen al dat de formule werkt. Het publiek zingt de refreinen van de nummers luidkeels mee en hoewel Zeal & Ardor zeer zeker een vreemde eend in de bijt is, ontvangt de band op Graspop niets dan liefde. En met zo’n sterk optreden is lof ook zeer zeker op zijn plaats. Gaat dat zien in de Tilburgse 013 later dit jaar (27 november om precies te zijn)!

We keren terug naar de Marquee voor de Russische folk metal van Arkona. De band wedt vandaag op de overtuigingskracht van het nieuwe album Khram, dat in januari van dit jaar verscheen. De stuiterende partyfolk is grotendeels ingeruild voor een serieuzer black/pagan-geluid en hoewel Arkona daarmee ongetwijfeld een deel van hun oorspronkelijke fanbase van zich heeft vervreemd, vinden wij het verfrissend om te horen dat een band ervoor kiest extremer te worden in plaats van softer/commerciëler. De nieuwe songs zijn lange, uitgesponnen epossen en een nummer als Goi, Rode Goi! zorgt dan weer voor een (relatief) lichte feestnoot. ‘Arkona 2.0’ bevalt ons – op basis van dit optreden – bijzonder goed.

De eerste band die dit jaar de Nederlandse eer op Graspop mag verdedigen, is Carach Angren. In de Marquee geeft de Limburgse symfonische black metalband vijftig minuten lang gas. Hun symfonische black metal, inclusief horror-elementen, zoals een paspop waarvan de strot na verloop van tijd wordt doorgesneden en wiens bloed (jawel, she has it all) wordt gedronken, kan rekenen op veel goedkeuring. De Limburgse tongval bij uitspraken als “godverdomme” werkt dan weer heel erg op de lachspieren, maar goed: met zo’n show is dat eerder toe- dan uitlachen. Het nieuwste album Dance and Laugh Amongst the Rotten (2017) levert het grootste deel van het songmateriaal, al zijn wij heel blij dat ook Carriage Wheel Murder én afsluiter Bloodstains on the Captain’s Log nog even hun opwachting maken.

Vervolgens pakken we een stukje mee van Hollywood Undead. De Amerikaanse band incorporeert flink wat hiphop in hun meezingbare en dik aangezette rock, wat vooral bij het jongere deel van het publiek in de smaak lijkt te vallen. Toegegeven, wij kunnen wat nu-metal op zijn tijd gerust waarderen, maar wat Hollywood Undead presteert, gaat wel erg ver en met ‘metal’ heeft het hoegenaamd niets van doen: het is voornamelijk een aaneenschakeling van “fucks”. Dat het optreden menigeen in Dessel de wenkbrauwen doet fronsen kunnen we dus niet als een verrassing beschouwen. You either love it or hate it – een polariserend optreden, zullen we maar zeggen.

Doe ons dan toch maar liever SepticFlesh. Eenmaal teruggekeerd in de Marquee geven de Grieken hun publiek een show om van te smullen. Codex Omega (2017) tekent daarbij voor ongeveer de helft van de songs. We hebben deze band eigenlijk nooit op een slecht optreden kunnen betrappen en ook vandaag stellen de heren niet teleur. De lekker lompe maar desalniettemin symfonisch aangeklede death metal staat ook vandaag als een huis. Brulbassist Spiros Antoniou heeft zijn arm in een soort mitella, omdat zijn schouder recentelijk uit te kom schoot, maar het weerhoudt hem er niet van om stug door te spelen, alsof er niets aan de hand is. Respect!

Het Amerikaanse Killswitch Engage bouwt ondertussen een lekker feestje op het hoofdpodium. De metalcore-songs, vol meezingbare cleane zangpassages, worden luidkeels meegebruld en de crowdsurfers vliegen ons om de oren.  Gitarist en beroepsmafketel Adam Dutkiewicz. heeft speciaal voor ons zijn star-spangled banner-zwembroek aangetrokken en zijn podiumpresentatie is even uniek als komisch. Ondertussen schallen puike nummers als A Bid Farewell, My Last Serenade, Rose of Sharyn en My Curse over de festivalweide. Het lekkerst is voor het laatst bewaard: Dio-cover Holy Diver wordt uit volle borst meegezongen door het publiek. Erg toffe show van Killswitch Engage, zo op de altijd nog vroege avond.

We draaien een kwartslag naar rechts om het optreden van Avenged Sevenfold goed te kunnen bekijken. De Graspop-show van deze Amerikanen is degelijk, zonder echt geweldig te worden, en natuurlijk staat de band ook vandaag even stil bij hun overleden bandmaat Jimmy ‘The Rev’ Sullivan, die in 2009 overleed. Verder is het vooral een show uit het boekje, totdat het optreden abrupt wordt stilgelegd tijdens Bat Country, wanneer een fan in de pit KO gaat en niet meer opstaat. Hulpverleners voeren hem af – er moet backstage ook een ambulance aan te pas komen – en de band lost een korte pauze in om de schrik te verwerken en de gemoederen wat te laten bedaren. De flow is daarna helaas compleet verdwenen. Tijdens het slot van de show hangt er een beetje een rare sfeer en na Shepherd of Fire en Unholy Confessions houdt A7X het voor gezien. We hopen dat de fan in kwestie het inmiddels weer goed maakt!

Eerder op de dag vloeide er al nepbloed in de Marquee bij Carach Angren en nu bij Watain gebeurt hetzelfde (zoals altijd bij hen eigenlijk). Het gaat er bij deze Zweden allemaal wel veel serieuzer aan toe dan bij onze landgenoten. Het optreden vertoont veel overeenkomsten met de show op FortaRock kortgeleden, al lijkt er vanavond nog meer vuur aan te pas te komen. De set is een mooie showcase voor het in januari verschenen album Trident Wolf Eclipse. Watain maakt prima black metal met voldoende sfeer om te blijven boeien, al laat de opkomst te wensen over omdat er een tegelijkertijd ook een ander bandje begint met spelen… 

Op Main Stage 1 is de onbetwiste headliner van vandaag namelijk ook begonnen met hun twee uur durende show. Iron Maiden behoeft natuurlijk geen introductie meer. De carrière van deze Britten omspant meer dan veertig jaar waarin de band uitgroeide tot één van de allergrootste metalbands ooit. Toeters en bellen maken al sinds jaar en dag deel uit van de Maiden-experience, zo ook vandaag. Een setlist vol klassiekers doet de rest. Iedere zichzelf respecterende metalhead zal het gros van de songs die vanavond de revue passeren kennen. Opener Aces High, 2 Minutes to Midnight, The Trooper, Fear of the Dark – we kunnen zo nog wel even doorgaan met het opsommen van de krakers die de band op ons afvuurt, onder de immer bezielende leiding van zanger Bruce Dickinson. Hoewel het geluid achter op het veld om te janken zo schel is, bouwt de band een ouderwets goed feestje. Om een lang verhaal kort te maken: van alle oudgedienden deze Graspop maakt Iron Maiden op ons veruit de beste indruk.

Het is een ondankbare taak om tijdens een headliner van dat kaliber te moeten spelen in de Metal Dome. Toch is het drukker dan verwacht bij het optreden van Wolves in the Throne Room. De Amerikaanse band rond de gebroeders Weaver heeft vorig jaar met Thrice Woven een heerlijk nieuw album uitgebracht en betovert haar toehoorders deze avond met een uurtje sfeervolle black metal. Less is niet altijd more: de rookmachines draaien op volle toeren en een zoete wierookgeur vult de ‘Dome, wat de beleving alleen maar intenser maakt. De aankleding van dit podium (met nissen en bogen, als in een kerk) kwam niet eerder zo mooi samen met de optredende act als nu. Maar helaas! Ook nu is het geluid verre van super, met opnieuw dank aan de falende PA, wat een kleine domper zet op deze – verder geweldige – show.

Misschien wel het meest bijzondere optreden van heel Graspop 2018, is dat van het Nederlandse progressieve metalproject Ayreon. Nadat we eerder al verslag deden van de unieke The Theater Equation én de Ayreon Universe-show, weten we ongeveer wel wat we kunnen verwachten vanavond. De show, met wederom een heel scala aan gastvocalisten, wordt daardoor echter niet minder indrukwekkend. Usual suspects als Marcela Bovio en Anneke van Giersbergen worden vandaag geflankeerd door o.a. Simone Simons en Mark Jansen (Epica) en Tommy Karevik (Kamelot). Hierdoor zijn sommige zang-arrangementen flink op de schop gegaan, maar de oplossingen pakken goed uit. Ook leuk is het gastoptreden van Barry Hay (Golden Earring) op Sail Away to Avalon, waarna we zelfs een stukje Radar Love te horen krijgen. Ook nu doet meesterbrein Arjen A. Lucassen zelf een kleine bijdrage, hij zingt zelfs op Day Eleven: Love. Het absolute hoogtepunt is en blijft afsluiter The Eye of Ra, waarin alle vocalisten en muzikanten nog één keer het podium betreden. Kippenvel!

Het is inmiddels bijna half één ’s nachts en we zijn net op tijd de Marquee uit om de laatste minuten van Parkway Drive te aanschouwen. De Australische metalcore-meesters doen hun geweldige show op FortaRock nog even dunnetjes over, met een hele rits aan bekende tracks als Crushed, Wishing Wells, Wild Eyes en Prey. Regelmatig vergezeld door vuurwerk en een verzengende hitte, realiseer je je dat het beste bijzonder is wat deze Australische band uiteindelijk voor elkaar heeft gekregen: een festivaldag als deze afsluiten is niet iedere groep gegeven en zeker niet vanuit de core-kant van het metalspectrum. Tien minuten eerder dan gepland breit de band met Bottom Feeder een einde aan de show. Een tikkeltje opmerkelijk, maar PwD was hoe dan ook opnieuw vermakelijk as fuck.

En zo zit de tweede dag van Graspop Metal Meeting 2018 er alweer op. Hoogtepunten waren de shows van Zeal & Ardor, Wolves in the Throne Room en Ayreon, terwijl we van Iron Maiden natuurlijk niet anders gewend zijn dan dat ze topkwaliteit leveren. Het is en blijft jammer dat er zoveel overlap zit in het speelschema, waardoor we ook vandaag weer een aantal moeilijke beslissingen moesten nemen. Het besluit om niet door te feesten met de coverbands Present Danger en AC/DC UK valt ons echter heel wat makkelijker: we hebben ouderwets slaap. Welterusten en tot morgen!

Index | Donderdag | Vrijdag | Zaterdag | Zondag

Index | Donderdag | Vrijdag | Zaterdag | Zondag

Goedemorgen! Daar zijn we weer! Het is inmiddels zaterdag – Graspop zit er alweer zo’n beetje half op – en het muzikale programma begint vandaag om 11:30 uur bij Main Stage 2 met Stray from the Path. De pittige hardcore, inclusief ietwat dunne vocals – al kan dat ook aan de geluidstechniek liggen – blijkt een prima opwarmertje deze morgen, al is aan in het publiek nog wel te merken dat de meesten pas kortgeleden uit zoete dromen zijn ontwaakt. Het is echter goed toeven in het zonnetje.

Het duo dat luistert naar de naam Bölzer walst vervolgens met stroperige en überlogge black/death de Marquee plat. De Zwitsers HzR en KzR doen dat prima, al merken we ook aan onszelf dat het nog wat vroeg is om intens te kunnen genieten van deze muziek. Uitdagend, anders en moddervet is de performance zeer zeker, al hadden we de band liever wat later op de dag gezien en gehoord.

De omslag naar de rock van Seether is vervolgens best groot. Evenals de beleving, want het oogt wat gezapig wat frontman Shaun Morgen en consorten op het podium doen. Gevalletje jet lag? Op de uitvoering valt overigens weinig aan te merken en de songs van de Zuid-Afrikanen worden er niet minder fijn door. De nummers van het meest recente plaatwerk (Poison the Parish, 2016) worden al als oude bekenden begroet door het publiek. ‘Oudjes’ als Gasoline, Fake it en afsluiter Remedy zorgen tussendoor voor een bescheiden feestje voor het tweede Main Stage, al verdient ook de uitvoering van het breekbare Fine Again lof. Het optreden eindigt helaas wat abrupt en we missen überhit Broken ook wel een beetje..

Girl power met Vixen op Main Stage 1. De dames spelen een vermakelijke glam metal-show, waarvan Deep Purple-cover Perfect Stangers ons toch het best bijblijft. Het eigen werk mag er overigens ook best wezen. De muziek van Vixen ligt fijn in het gehoor en de band heeft er vandaag zichtbaar zin. Voor we er erg in hebben, zitten de drie kwartier speeltijd er al weer bijna op. Met Edge of a Broken Heart komt het optreden op fijne wijze ten einde.

Uit de categorie ‘verrukkelijke rock uit de jaren 60 en/of 70’: The Vintage Caravan dames en heren!! Helemaal uit het koude, verre (en dure) IJsland trekken de jonge honden de muzikale caravan voort waarin invloeden van Led Zeppelin en Deep Purple meereizen. Door het toegestroomde publiek wordt flink meegeklapt en geswingd en we zien dat de band en diens op riffs gebaseerde muziek een succesvolle eerste Graspop-editie kennen. Wij moesten weer even terugdenken aan Speedfest 2015, toen de band de (naar later zou blijken laatste) editie mocht afsluiten. En hoezeer we het album Arrival (2015) ook waarderen: we zijn hongerig naar nieuw materiaal en kijken dan ook uit naar het nieuwe album Gatewaysm, dat op 31 augustus zal uitkomen via Nuclear Blast. Noteer ‘m maar alvast in de agenda!

De Nederlandse trots wat betreft death metal, Asphyx, ramt en beukt ondertussen de Marquee aan gort. Frontbeest Martin van Drunen lijkt daarbij ook bijzonder geïnteresseerd in de uitslag van het Belgische nationale voetbalelftal, dat op ditzelfde moment met 5-2 van Tunesië aan het winnen is. Dat kunnen de Belgen om ons heen duidelijk waarderen, evenals de performance van zijn band. Asphyx geeft een strakke show met veel songs van het in 2016 verschenen Incoming Death. De snoeiharde death metal met doomy passages hakt er lekker in; zeker omdat het geluid zich netjes houdt tijdens dit optreden wordt het een show om van te smullen. De hoge verwachtingen worden volkomen waargemaakt!

We zijn toe aan wat meer melodie, en dat krijgen we op hoofdpodium nummer 1 met het optreden van de (christelijke) rockband Skillet. Strijkers (viool én cello) kleuren de alternatieve rocksongs van het echtpaar John en Korey Cooper verder in. De speeltijd wordt netjes verdeeld, met materiaal van de vier nieuwste albums; van Comatose (2006) via Awake (2009) en Rise (2013) tot aan Unleashed uit 2016. De muziek van Skillet is niet onaangenaam, al is dit zeker geen optreden dat ons tot in lengte van jaren zal bijblijven. Daarvoor klinkt het allemaal iets te safe en te zoetjes, al is dat ongetwijfeld een kwestie van smaak. De publieksrespons op het optreden van deze Amerikanen is namelijk bijzonder hartelijk – en dan doe je dus iets goed.

En weer terug de Marquee in, voor Amaranthe. Het optreden van de Zweden is ontzettend gelikt en daardoor weinig spontaan; toch is het lastig om onberoerd te blijven door de catchy songs vol toetsen en bliepjes. Vrijwel iedere song is een duet tussen zangeres Elize Ryd en één van haar twee mannelijke tegenhangers. In dat opzicht is er één noviteit: Nils Molin (cleane zang) mag sinds een jaartje de rol van de vertrokken Jake E vervullen en hij doet dat goed, al is de verandering in stemgeluid even wennen. We vinden een flink aantal songs van Massive Adictive (2014) en Maximalism (2016) terug op de setlist, waarbij opvalt dat de songs live toch meer indruk maken dan op plaat. Simpel en voorspelbaar? Jep. Doeltreffend? Zeer zeker.

Het Desselse publiek is het smakelijke optreden van Crossfaith een aantal jaar geleden duidelijk niet vergeten. De ruimte voor de Jupiler Stage puilt namelijk uit tijdens de show van deze Japanners. Melodeath, metalcore, electro en zeer dansbare ritmes worden tot een smakelijk en samenhangend geheel geweven, alsof het allemaal doodsimpel is. Crossfaith moet het echter wel in de eerste plaats hebben van de aanstekelijke energie die de stuiterende muzikanten aan de dag leggen. Het is daardoor lastig om niet vrolijk te worden van de muziek en shows van deze band, zeker met een lekker zonnetje en een boel enthousiaste mede-liefhebbers om ons heen.

Het Zweedse Arch Enemy – aangevoerd door de charismatische schreeuwdame Alissa White-Gluz – neemt daarna keihard revanche voor het optreden tijdens FortaRock, waar wegvallend geluid flink wat roet in het eten gooide. Nu is de techniek op Graspop 2018 tot op dit moment ook niet bepaald van onbesproken gedrag, bij AE hebben we in dat opzicht niets te klagen. Vanaf de allereerste seconde zit de vaart er lekker in tijdens dit goedgevulde optreden vol fijne vuistpompende melodeath en heerlijk gitaargeweld. De songs van Will to Power (2017) worden warm onthaald, en ook oude bekenden als Ravenous en My Apocalypse kunnen op veel bijval rekenen. Het zorgt voor flink wat beweging voor het podium, met Nemesis als logische climax-annex-afsluiter. Arch Enemy geeft vandaag een optreden om vrolijk van te worden.

Vervolgens vinden we ons bij nóg een band wier naam het affiche van FortaRock 2018 sierde: Kreator. Deze Teutoonse thrashers zijn live altijd zeer de moeite van het aanschouwen waard en ook vandaag is het optreden weer prima. Het herkenbare stemgeluid van Mille Petrozza is een belangrijke factor in de sound van de band, die vandaag weer lekker op dreef blijkt te zijn. Vanaf opener Phantom Antichrist tot aan afsluiter Pleasure to Kill (in dat opzicht geen verrassingen) zit de schwung er lekker in bij onze Duitse vrienden. Het nieuwste album Gods of Violence (2017) wordt logischerwijs extra ‘in het zonnetje gezet’: gezien het weer een toepasselijke uitdrukking.

Tijd om daarna even wat schaduw (lees: duisternis) op te zoeken. De nietsontziende pantserdivisie die Marduk heet, walst op dat moment namelijk al de Marquee plat met hun vuige en ietwat droog (in de goede zin van het woord) klinkende black metal. De Zweden hebben gisteren (22 juni) hun nieuwe album Viktoria gelanceerd, al passeren vandaag slechts twee nieuwe songs de revue. De ‘oudjes’ trekken de kar met verve – zeker afsluiter Wolves bevalt ons zeer – en de show laat als geheel een prima indruk achter. Ons zwarte hart kan er weer even tegen!

We waren bijzonder te spreken over To Drink From the Night Itself, het nieuwste album van At The Gates.Tijdens een magistraal optreden maken de nieuwe songs, aangevuld met een fiks aantal klassiekers van Slaughter of the Soul (1995) én een hele lading songs van At War With Reality uit 2014, onze hooggespannen verwachtingen helemaal waar. Haren wapperen lustig in het rond in de Marquee en zanger Tomas Lindberg grijnst van oor tot oor bij het zien van de hoeveelheid vuisten die de lucht in gaan bij de fijne en bij vlagen lekker opgefokte melodeath van At the Gates. Gaandeweg stijgt de temperatuur naar subtropische waardes en ook nu wordt er weer flink gecrowdsurfed. Nausea, Suicide Nation en even later überknaller Blinded By Fear vormen de onbetwiste hoogtepunten, waarna The Night Eternal een passend slot vormt voor dit enerverende optreden.

Terwijl At The Gates met het tweede deel van de show bezig is, begint Baroness (net zoals in 2017) in de Metaldome aan een ijzersterke show. Op Fortarock 2018 stond de band eveneens te shinen, hoewel baas Baizley toen wat vermoeid overkwam, maar vandaag is dat allesbehalve het geval. Een echt hyperactief podiumbeest zal het nooit worden, maar deze zaterdag lacht hij in ieder geval veelvuldig zijn tanden bloot. We zijn in het bijzonder onder de indruk van gitariste Gina Gleasen (de opvolgster van Peter Adams) die stevig op haar benen staat en aantoont in alle opzichten te matchen met de heren. Gleasen en haar bandleden geven het publiek wat het wil: hits als Chlorine and Wine, Take My Bones Away en als een waar encore – ook niet geheel gebruikelijk op een festival – Kerosine! Baroness wint nog steeds zieltjes en kan er na deze show weer een behoorlijk aantal bijschrijven. 

De headliner van vandaag is Volbeat. De Deense band rond Michael Poulsen is de laatste jaren behoorlijk hot en op basis van de prima live-shows (zoals die op Strijp-S in Eindhoven afgelopen jaar) snappen wij dat wel. In rap tempo werkt Volbeat zich deze avond door een flink aantal songs heen, waarbij er natuurlijk even wordt stilgestaan bij het overlijden van Pantera-drummer Vinnie Paul (Goodbye Forever) en ook Johnny Cash even wat credits krijgt toegewuift tijdens Ring of Fire/Sad Man’s Tongue. De groovende sound van Volbeat is ontzettend aanstekelijk, ondanks de veelgehoorde klacht (ook vandaag) dat alle songs wel erg veel op elkaar lijken. Het mag de pret niet drukken; vrijwel elk nummer wordt luidkeels meegezongen door de mensenmassa voor het podium. Daar waar wij (letterlijk) flink wat vuurwerk hadden verwacht, blijft dat soort opsmuk achterwege. De band doet het vanavond met een sterke lichtshow en verder opvallend weinig toeters en bellen. Heel belangrijk is wel dat het geluid zich braaf houdt, waardoor we maximaal kunnen genieten van de lekkere muziek. Oudje Pool of Booze, Booze, Booza is terug op de setlist (yay!) en ook songs als opener The Devil’s Bleeding Crown en het erg pakkende 16 Dollars dragen hun steentje bij aan de feestvreugde. Ook komt er met The Everlasting een niewe track voorbij, die naadloos aansluit op de alombekende stijl van Volbeat. Met Still Counting komt er, rond middernacht, een einde aan de zegetocht van Volbeat én het muzikale programma van vandaag op Main Stage 1.

Tsjah, na al dat geweld en al die aanstekelijke energie gaat deze Graspop-dag vervolgens uit als een nachtkaars. Daar is Marilyn Manson (artiestennaam van Brian Warner) zelf toch echt wel debet aan, al staat de Amerikaanse shockrocker wel direct met 0-2 achter omdat hij pas na middernacht begint én hij direct na de sterke show van Volbeat gepland staat. Zijn eigenzinnige en excentrieke (ietwat ongeïnteresseerde) houding helpen hem echter niet bepaald om de score gelijk te trekken. De show is leuk om even wat jeugdsentiment op te snuiven met mOBSCENE, The Beautiful People en This Is The New Shit, verder is het optreden helaas weinig memorabel.

We hebben vandaag weer veel toffe shows mogen aanschouwen, waarvan At the Gates en Volbeat ons het meest bij zullen blijven. Desondanks hebben we ook weer een aantal lastige keuzes moeten maken; er speelt gewoon zo ontzettend veel dat je altijd wel iets mist. ‘First world metalhead problem’, zullen we maar zeggen. Het weer was vandaag heerlijk en de wind hield zich gedeisd. Kortom: een meer dan geslaagde Graspop-zaterdag. Three days down, one to go!

Index | Donderdag | Vrijdag | Zaterdag | Zondag

Index | Donderdag | Vrijdag | Zaterdag | Zondag

Deze Graspop-zondag begint voor ons rond het middaguur met Vandenberg’s MoonKings. De Nederlandse gitarist Adrian ‘Adje’ Vandenberg (ex-Whitesnake) en zijn band krijgen – ondersteunt door een fikse dosis zonnestralen – de handjes op elkaar met een set vol classic hard rock. Naast materiaal van het self-titled debuutalbum uit 2014 komen ook een aantal covers voorbij, waaronder Whitesnake-nummers Judgement Day en Here I Go Again. Het lekkerste hapje is voor het laatst bewaard: Rock and Roll (Led Zeppelin) wordt luidkeels meegezonden door het inmiddels (toch deels) ontwaakte publiek. De laatste dag van Graspop 2018 is begonnen!

Veel -core en crossover op het programma vandaag, te beginnen met de hardcore van Pro-Pain op Main Stage 2. De Amerikanen rammen zich in ongeveer drie kwartier door meer dan een dozijn puntige songs heen. Gezien het feit dat de frontman nog niet zo heel lang geleden finaal in elkaar werd getrimd in Brussel kunnen we hier niets minder dan heel veel respect voor hebben. De lekkere groove en het fijne weer maken dat het goed toeven is op het gras rond de hoofdpodia, al zorgen beide aspecten ook voor een wat gezapige respons vanaf de wei. Links en rechts doen zelfs flink wat mensen een schoonheidsslaapje, al is hetgeen bassist/vocalist Gary Messkill en zijn kornuiten laten horen verre van saai. De vlam slaat evenwel nooit helemaal in de pan.

Het Duitse duo Mantar geeft onderwijl een bijna exacte kopie van hun optreden op FortaRock kortgeleden. Rauwe en ruige sludgy metal, recht uit het hart in een niet alledaagse opstelling: drummer Erinc en gitarist/vocalist Hanno kijken elkaar namelijk recht aan tijdens het spelen, en het publiek ziet hen dus vooral en profil. Er is een nieuw album in de maak, waarvan u de recensie waarschijnlijk spoedig op Ragherrie kunt lezen. Het optreden van vandaag smaakt in ieder geval naar meer!

Liefhebbers van Neue Deutsche Härte (lees: Rammstein en/of Oomph!) kunnen daarna hun hart ophalen met Eisbrecher. Onder aanvoering van de non-stop babbelende zanger Alexx Wesselsky krijgen we een geinige show voor de kiezen, vol Duitstalige songs en zo links en rechts ook het nodige theater. Zo goed als hun beroemdere genre- en landgenoten is deze band niet maar dat neemt niet weg dat de stampende ritmes de voetjes links en rechts al aardig van de vloer krijgen, ondanks het nog altijd vroegere middaguur waarop het optreden plaatsvindt.

Vandaag wordt ook veelvuldig de korte route tussen de Jupiler Stage en Metaldome afgelegd, aangezien hier vandaag de line-up lijkt te zijn afgestemd op de core-knapen en progressieve metalfanaten die het Graspoppubliek rijk is. Onze oosterburen van Eskimo Callboy staan om 14.00 uur paraat om hun Graspop-ontmaagding in te luiden! De met elektro -en synthesizers gevoede metal van de Duitsers is warempel een alleraardigste manier om wakker te worden: de breakdowns knallen bijna de recent genuttigde knakworsten in een retourvlucht weer naar buiten! Er wordt naar hartenlust gesprongen door het reeds aanwezige publiek en hoe hard je ook probeert de muziek te verafschuwen, toch tovert het bij velen een glimlach op het gezicht. Zo ook bij ons, maar wij zijn dan ook niet allergisch voor bands als We Butter The Bread With Butter! De grappige clips op de achtergrond, zoals die van Mc Thunder, doen wat dat betreft ook een duit in het zakje. See you next time! 

In de Marquee bouwt de Faeröerse band Týr ondertussen een compleet andersoortig (maar daardoor niet minder smakelijk) feestje. Het lekkere gitaarwerk, de heidense thematiek en de diepe zang van Heri Joensen zijn (net als op FortaRock) om van te smullen. De laatste drie album van deze Vikingen (By the Light of the Northern Star uit 2009, The Lay of Thrym uit 2011 en Valkyrja uit 2013) komen in de 45 minuten speeltijd die Týr krijgt aan bod. Vanwege technische problemen (daar gaan we weer…) ligt het optreden tussendoor even stil en frontman Heri verklapt ons tijdens die pauze dat hij, opmerkelijk genoeg, helemaal niet van bier houdt. Die vlieger gaat duidelijk niet op voor zijn toehoorders; de plastic bekers met gerstenat gaan meermaals goedkeurend de lucht in. Zeker het blokje met By the Sword in My Hand en Hold the Heathern Hammer High gaat er in als zoete koek bij het folk metal-minnende publiek. Met Shadow of the Swastika, een muzikale aanklacht tegen het direct spelen van de nazi-kaart richting alles wat riekt naar het (door de nationaalsocialisten zwaar misbruikte) Germaanse erfgoed, iets waar veel pagan metalbands last van hebben, komt de show onder luid applaus ten einde.

Snel terug naar Main Stage 2 voor het optreden van Powerflo, een crossovergroep met leden van o.a. Biohazard en Cypress Hill in de gelederen. De hiphop-invloeden zijn naar onze smaak soms een beetje oververtegenwoordigd, maar toch is het optreden niet onverdienstelijk. Zeker de fanbase van de volgende band op ditzelfde podium (Body Count) lijkt wel raad te weten met de muziek van dit internationale gezelschap. Biohazard-cover How it Is vormt tussendoor een leuke toevoeging aan de set.

De Canadezen van Billy Talent zijn misschien wat soft voor Graspop; desondanks kan de pakkende punky rock op veel goedkeuring rekenen tijdens hun professionele show op Main Stage 1. Het is dan ook meeblèren geblazen met opener Devil in a Midnight Mass, via Try Honesty en Red Flag tot en met afsluiter Fallen Leaves. Dan vergeten we nog een dikke handvol minstens even pakkende songs te noemen, waarvan er slechts twee afkomstig zijn van het nieuwste album Afraid of Heights uit 2016. Zanger Benjamin Kowalewicz gaat voortdurend de interactie aan met het publiek, terwijl zijn samenzang met gitarist-annex-vetkuifspecialist Ian D’Sa een belangrijk wapen in het arsenaal van Billy Talent is. Eem tikkeltje te zacht voor een deel van het publiek, maar ondertussen wel steengoed en lekker energiek!

In de Metaldome staat het djenty The Contortionist vervolgens ook klaar om ons een voortreffelijk potje progressieve metal voor te schotelen. Met Clairvoyant (2017) op zak en Language nog in het geheugen, zijn we toch wel benieuwd naar de live-uitwerking van de nummers. Graspop weet op hun site zowaar de spijker op zijn kop te slaan: ”Dit zou weleens dé ontdekking van GMM 2018 kunnen worden. U bent gewaarschuwd!” En geloof ons: wij waren niet gewaarschuwd. De atmosferische deuntjes lijken op het podium (wat ons betreft) nóg beter uit de verf te komen dan op plaat. Dromerige soundscapes worden afgewisseld met nachtmerriaanse grunts, wat een fijne afwisseling oplevert. Het laat daarnaast de muzikale groei (van techdeath/deathcore naar progressieve metal) van de Amerikaanse band zien. Wij waanden ons in een andere wereld, de 45 minuten zijn dan ook voorbij gevlogen!  

Rapper/acteur Ice-T is ‘in the building’ met zijn Body Count – en dat zullen we weten ook! De frontman lijkt ook nu weer geen zin uit te kunnen spreken zonder er een ‘motherfucking’ hier of een ‘motherfucker’ daar in te verwerken en de achtergrondzangers hadden wat ons betreft ook nu weer thuis mogen blijven, maar met zijn boodschappen tegen de Amerikaanse president Trump en tegen racisme en discriminatie scoort hij punten bij het Belgische publiek. De hiphop-presentatie is soms een beetje tenenkrommend, muzikaal bevalt de pissige crossover ons vandaag stukken beter dan in Nijmegen. Net als op FortaRock trapt de band nog wel af met een behoorlijk matige Slayer-cover (Raining Blood/Postmortem, wáárom in hemelsnaam?) maar door opgefokte en overtuigende uitvoeringen van Manslaughter, Drive By en natuurlijk Cop Killer (met hulp van de leden van Powerflo) vergeven wij dat T (wiens echte naam overigens Tracy Lauren Marrow luidt) en zijn bandmaats grif. Erg benieuwd naar de beelden die Ice-T vandaag tijdens het optreden gemaakt heeft met zijn ‘Body Count Body Cam’.

Misschien dat de organisatie van Graspop Limp Bizkit volgende keer beter maar meteen in het classic rock café kan laten optreden, tussen alle andere coverbands? De show van de Amerikaanse nu-metalgroep valt behoorlijk tegen en er komt nauwelijks eigen werk voorbij. De covers zijn ook niet eens geweldig, al kunnen wij bijvoorbeeld Killing in the Name Of (Rage Against The Machine) en de korte stukjes Pantera en Metallica nog wel waarderen. Ook nu weer een gastoptreden van Sen Dog (Cypress Hill, vandaag ook al op het podium met ‘zijn’ Powerflo én net nog bij Body Count) en meteen ook maar een stuk Insane In The Brain, nu de beste man er toch is. Gitarist Wes Borland had deze show beter schriftelijk af kunnen doen; hij is nauwelijks hoorbaar. Zanger en beroeps-excentriekeling Fred Durst verbreekt en passant nog even het scheldwoordenrecord van Ice-T: een prestatie op zich. Rollin’ (Air Raid Vehicle) en My Way zorgen nog voor een kleine nostalgische trip, maar het moge duidelijk zijn: de show van Limp Bizkit gaat zeer zeker niet de annalen in als het beste optreden van Graspop 2018, in tegendeel zelfs. Next!

Terwijl oude tijden herleven op het hoofdpodium, mag het Britse TesseracT de door genregenoot The Contortionist gezette toon verder voortzetten. Zij het een tikkeltje minder dromerig en ambient, weet het vijftal juist wel meer te djenten! Het laatste wapenfeit Sonder heeft overal hoge ogen te gooien, dus de verwachtingen zijn (toch wel) wat hooggespannen. En dat deze, net als in 2016, worden ingewilligd stelt ons progressieve hartje gerust. Met gesloten ogen worden we verwend met oude(re) knarren als Concealing Fate, Part 2: Deception en (hoe kan het ook anders) Concealing Fate, Part 3The Impossible. welke worden afgewisseld met nieuwe materiaal als LuminarySmile en het bijna zeven minuten durende King. Wat ons betreft had Periphery óók op de Desselse bühne moeten staan vandaag, dan was het plaatje zowaar compleet geweest. We klagen niet hoor (maar zeuren wel)!

We verkiezen Lacuna Coil in de Marquee vervolgens boven het exact tegelijkertijd plaatsvindende optreden van Bullet For My Valentine op Main Stain 2. Als doekje voor het bloeden hier de link naar het foto-verslag van BFMV in de Melkweg kortgeleden (met support van nog wat andere GMM-bands). Dan kan nu de focus op Lacuna Coil komen te liggen. We hebben geen spijt van deze keuze, want de Italianen maken er een toffe show van. Aangevoerd door frontman Andrea Ferro en zijn vrouwelijke tegenhangster Cristina Scabbia krijgt de alternatieve rocksound van de laatste paar albums alle ruimte om te shinen. Het resultaat mag er zijn, tot het moment dat (diepe zucht) de techniek het wéér laat afweten. Dat wordt zo onderhand toch echt een dingetje tijdens deze editie van Graspop. Enfin, Lacuna Coil slaagt erin om dit negatieve punt om te buigen tot iets positiefs. Cristina redt namelijk de dag door het publiek mee te laten zingen met een a capella-uitvoering van het overbekende Highway to Hell (AC/DC) alvorens de show kan worden hervat. Ook vaste cover Enjoy the Silence (Depeche Mode) wordt luidkeels meegezongen, terwijl het eigen werk een prima indruk achterlaat. Our Truth en Heaven’s A Lie zorgen voor kippenvelmomentjes, alvorens rock-anthem Nothing Stands in Our Way (wederom inclusief luide bijval van de toeschouwers) het licht bij deze show mag uitdoen. De theatrale podiumoutfits en schmink zijn misschien wat campy, het optreden zelfs was verder meer dan prima.

Met gezwinde spoed wordt vervolgens doorgestapt naar Skindred, want het feestje van 2016 staat nog positief in ons geheugen gegrift! Eén album (alweer het achtste) en twee jaar verder staat knuffelrapper en lolbroek Benji Webbe weer op het podium om (ditmaal) de Metaldome op zijn grondvesten te laten schudden. Toegegeven, het duurde wel even voordat de vonk oversloeg, maar na Sound The Siren en de nieuwe meezinger That’s My Jam heeft de partypopper officieel geknald! Je wordt door het springende publiek gewoonweg gelanceerd, dus niet willen meedoen is op een gegeven moment geen keuze meer! Na de populair beklijvende tracks Kill The Power en Nobody (”NOBODY GETS OUT ALIVE”) en het Newport Helicopteren op Warning begint Graspop na vijftig minuten rasta-metal meer en meer op zijn einde te lopen.

De hele weide staat vervolgens lekker vol voor misschien wel het meestbesproken optreden van heel deze GMM-jaargang: Hollywood Vampires, op hoofdpodium nummer één, is een regelrechte supergroep. Zanger Alice Cooper (Vincent Furnier) wordt geflankeerd door niemand minder dan Joe Perry (gitaar, Aerosmith) en het derde kernlid Johnny Depp (u weet wel: die acteur van ‘Pirates of the Caribbean’ en nog een stuk of honderd andere succesvolle films). Vandaag speelt Depp zijn rol (slaggitarist) ook weer met verve; hij zingt zelfs een mopje mee en lijkt het stevig naar zijn zin te hebben. Hollywood Vampires – een eerbetoon aan de beroemde groep drinkbuddies van Alice Cooper, waarvan een flink aantal inmiddels is overleden – speelt vooral classic rockcovers. Ace of Spades (Motörhead), Baba O’Reiley (The Who), Heroes (David Bowie) en natuurlijk ook werk van Alice Cooper en Aerosmith zelf komen voorbij. Afsluiter (en Alice Cooper-kraker) School’s Out wordt verder opgeleukt met een stukje van Another Brick in the Wall (Pink Floyd) en ook Ice-T mag nog heel even het podium op (als Cooper hem zogenaamd aanziet voor Johnny Depp) en na dit alles kunnen wij concluderen dat Hollywood Vampires de meest luxe coverband is die wij ooit aan het werk zagen. Al is er op het eigen materiaal weinig aan te merken, de overbekende klassiekers doen het Desselse publiek zichtbaar meer tijdens dit vermakelijke optreden.

Thy Art Is Murder is inmiddels een erg graag geziene gast op Graspop, getuige hun (recente) verschijningen in 2013, 2014 en 2016. En hoewel de Jupiler Stage het kleinste podium van het festival betreft, is het natuurlijk bij lange na niet zo intiem als hun vertoning op het Theater Stage op Fortarock, een paar weken geleden. Dat de setlist nagenoeg hetzelfde is moge dan ook geen verrassing heten, hoewel deze vandaag toch wel wat gehavender is vanwege de (Graspop 2018 kenmerkende) technische mankementen. Een aantal keer proberen de Australiërs de Rammstein-cover Du Hast in te zetten, om (naar verwachting) via Reign Of Darkness er een punt achter te zetten. Aan de fans zal het echter niet gelegen hebben, gezien deze vakkundig een circle pit om de geluidstoren weten te bouwen en frontman CJ McMahon tevens een crowdsurf-lift naar diezelfde grijze tent weten te bezorgen. Het harde werken wordt echter niet beloond: de band moet de twee laatste nummers skippen. Zowel de band als de fans druipen daardoor vandaag toch wat teleurgesteld af. Erg jammer! Laten we hopen op een spoedige revival, want nieuwe knallers als Puppet Master, Dear Desolation, The Son Of Misery en Slaves Beyond Death smaken naar meer!

Aan grote namen en oudgedienden geen gebrek op Graspop dit jaar. Ook de heren van Judas Priest (opgericht in 1970) mogen vandaag opdraven om een show vol hitjes ten gehore te brengen. Dat doet de band rond zanger Rob Halford overigens meer dan prima. De set is wel een beetje uit balans: in het begin krijgen we veel nieuwer materiaal, waaronder een paar songs van het splinternieuwe album Firepower. Alle ‘must see’ songs blijken tot het laatst te zijn bewaard; achtereenvolgens Hell Bent for Leather, Painkiller, Metal Gods, Breaking the Law en Living After Midnight vormen het slot van de show. Heugelijk feit: op de laatste paar nummers doet de aan Parkinson leidende gitarist Glenn Tipton “gewoon” mee, terwijl Andy Sneap hem tijdens het eerste deel van de show prima vervangt. Oerdegelijk, vermakelijk en niets dan respect voor Tipton!

Dead Cross is de nieuwe band rond zanger Mike Patton (Faith No More) en ex-Slayer drummer Dave Lombardo. Hoe zou die combinatie klinken? Nou, ‘freaky, thrashy en punky stuitermetal met effectjes’ blijkt een goede omschrijving van hetgeen de heren ons laten horen. Patton is even charismatisch als gestoord apart en onberekenbaar; vandaag blijkt hij een fascinatie voor koeien en anale sex met Johnny Depp te hebben. Waarvan akte. Zullen we het maar weer over de muziek hebben? Naast materiaal van het selftitled album én de ep van Dead Cross, krijgen we ook nu weer wat (onnavolgbaar getweakte) covers. I Want You (She’s So Heavy) van The Beatles, Dirt van The Stooges en Bela Lugosi’s Dead van Bauhaus zijn nauwelijks herkenbaar, maar toch tof uitgevoerd – het maakt de toch al eclectische van-de-hak-op-de-takkerige set er alleen maar wijdlopiger van. Het einde is trouwens wel übervet: Lombardo roffelt de bekende intro van Slayer-knaller Raining Blood bij elkaar (wat hij duizendmaal beter doet dan de drummer van Body Count eerder vandaag) waarna de hele band invalt. Net op het moment dat de haren lekker beginnen te wapperen, schakelt de band abrupt om naar het refrein van Epic van Faith No More: ‘You want it all, but you can’t have it’. Dat gaat zeker op voor de rest van Raining Blood maar toch kan dit geintje ons heel erg bekoren. Dead Cross is een maf bandje maar wij zijn na de show van vandaag fan!

Rare eend in de bijt is vandaag de synthwave/retrowave van Perturbator (uitspreken als ”purturburtur”), het geesteskind van Fransman James Kent. Onderling zijn we het er al tijden over eens dat Graspop zichzelf en ons met het uitnodigen van meer tech-gedreven muziekgroepen flink wat plezier zou doen. Het is een welkome afwisseling op het metalgeweld waaraan de geest de afgelopen dagen is blootgesteld. Oogjes toe en laat je lijf meebewegen op elektronische beats, welke natuurlijk wel veel raakvlakken hebben met ‘ons’ muziekwereldje, gezien de Fransman als gitarist onderdeel heeft uitgemaakt van verschillende black metalbands. Wellicht niet voor iedereen weggelegd én het feit dat Dead Cross en Judas Priest ook zijn geland op Belgisch grondgebied, zorgen er dan ook voor dat het behaaglijk druk is in de tent. Kekke bliepjes, vette dreuntjes en een schuimbek-opwekkende lichtshow: leuk initiatief Graspop! Wellicht volgend jaar Carpenter Brut?

Als er iemand niet kapot te krijgen is, dan is het Ozzy Osbourne wel. De beste man tikt dit jaar nog de zeventig aan, maar andermaal staat hij met een voorname plek op de bill. Weinig nieuws onder de zon: in diverse samenstellingen (solo en met Black Sabbath) stond hij al eerder op de Dessels wei, maar we zijn maar wát blij dat hij nog steeds onder ons is. Sterker nog: Ozzy maakt deze zondagavond een behoorlijk fitte indruk. Natuurlijk, het “I can’t fucking hear you” werkt na al die jaren inmiddels lichtelijk op de lachspieren, maar mr. Osbourne doet wat hij moet doen. Hij opent zijn set met megahit Bark at the Moon en geeft vervolgens de inmiddels redelijk vermoeide Graspopgangers wat ze willen: Mr Crowley, No More Tears, Crazy Train, Mama I’m Coming Home en nog een rits tracks die hem hebben gebracht tot waar hij nu staat. Op deze manier willen we Ozzy (en Zakk Wylde) nog veel vaker in België terugzien.

Aan Meshuggah de eer om drie dagen metal in de Marquee op gepaste wijze af te sluiten. De uitdagende ritmes, intense lichtshow en niet-aflatende heavyness maken dat wij nog één keer de allerlaatste restjes energie bij elkaar schrapen om te headbangen op de oude én nieuwe songs die deze Zweden op hun publiek loslaten.The Violent Sleep of Reason (2016), Koloss (2012) maar ook ObZen (2008) komen aan bod, met Bleed van dat laatstgenoemde album als absolute uitschieter, in positieve zin. Ook opener Clockworks en Lethargica zijn niet te versmaden. Vocalist Jens Kidman zweept het publiek verder en verder op en hoewel de band na zo ongeveer elk nummer een korte pauze inlast, blijft het sfeertje goed hangen. Voor we er erg in hebben, klinken de laatste klanken van afsluiter Demiurge en druipen wij – na meegedaan te hebben aan het welverdiende applaus dat de band ten deel valt – vermoeid af uit de Marquee. Het is inmiddels half één ’s nachts en dus technisch al geen zondag meer: er zijn veel slechtere manieren om je maandag mee te beginnen dan zo’n sterke show van Meshuggah.

En zo zijn we aangekomen bij de allerlaatste band van Graspop Metal Meeting 2018. Dat is overigens niet de minste: A Perfect Circle (vooral bekend als de andere band van Tool-frontman Maynard James Keenan en gitarist Billy Howerdel) begint even na middernacht aan een sterke set, wat vooral een showcase voor het recent verschenen album Eat the Elephant blijkt te zijn. De eigenzinnige Maynard verkiest een positie achter op het podium boven de logische ‘frontmanspot’ en daardoor wordt onze aandacht automatisch meer richting de prachtige lichteffecten die de songs figuurlijk verder inkleuren getrokken. De progressieve, sfeervolle rock staat als een huis, het geluid is prima en de ingetogen show past prima bij de muziek. De nieuwe songs blijken live buitengewoon sterk, vooral The Doomed is ronduit heerlijk. Het allerlaatste nummer van APC – en dus de afsluitende track van Graspop 2018 – is uiteindelijk een cover van AC/DC (Dog Eat Dog). Dat A Perfect Circle een kwartiertje vroeger stopt dan op het speelschema staat aangetekend, zorgt – samen met het vrij plotselinge einde van de show en het uitblijven van een toegift – voor wat verbaasde gezichten. Het zit er echter wel degelijk op.

Met een uitgebreide vuurwerkshow komt er daarna een definitief einde aan Graspop Metal Meeting 2018. Het terugblikken op het extended weekend kan beginnen!

Het was dit jaar ontzettend druk tijdens Graspop. Niet heel vreemd, aangezien het festival stijf uitverkocht was, met zo’n 200.000 bezoekers tot gevolg. Toch hopen we dat het volgend jaar ietsjes rustiger is; ellenlange wachtrijen bij de toiletten en food & drink-standjes zijn voor niemand leuk (en het terrein verder vergroten lijkt ons ook niet bevorderlijk voor de sfeer). Ook op de podia was het druk, met een bomvol tijdschema tot gevolg. Daardoor moesten we een aantal lastige keuzes maken en konden we niet alle bands (volledig) zien; erg jammer maar ook lastig te voorkomen op zo’n groot evenement. Zie het daarom maar als een compliment richting de booking agents. Het geluid was dit jaar lang niet altijd geweldig – en soms ronduit slecht – en dat euvel lijkt voor volgende edities wél op te lossen, dus we hopen dat de organisatie meeleest.

Het was hartverwarmend om te zien dat een flink aantal bands stilstond bij het overlijden van Pantera-drummer Vinnie Paul. Het aantal covers was opvallend hoog (*kuch* Limp Bizkit *kuch*), maar gelukkig wel grotendeels geslaagd. Ondanks de problemen met wachtrijen op de donderdag en de geluidstechniek links en rechts, kijken we met een bijzonder warm gevoel terug op GMM 2018. Noteer 21, 22 én 23 juni 2019 vast in uw agenda, dan strijkt het metalen circus wederom neer in Dessel voor Graspop Metal Meeting 2019. Graag tot dan!

Index | Donderdag | Vrijdag | Zaterdag | Zondag

FacebookTwitter

Bekijk het hele verslag