Graspop Metal Meeting 2018: het verslag

XL-feestje in Dessel

Index | Donderdag | Vrijdag | Zaterdag | Zondag

Deze Graspop-zondag begint voor ons rond het middaguur met Vandenberg’s MoonKings. De Nederlandse gitarist Adrian ‘Adje’ Vandenberg (ex-Whitesnake) en zijn band krijgen – ondersteunt door een fikse dosis zonnestralen – de handjes op elkaar met een set vol classic hard rock. Naast materiaal van het self-titled debuutalbum uit 2014 komen ook een aantal covers voorbij, waaronder Whitesnake-nummers Judgement Day en Here I Go Again. Het lekkerste hapje is voor het laatst bewaard: Rock and Roll (Led Zeppelin) wordt luidkeels meegezonden door het inmiddels (toch deels) ontwaakte publiek. De laatste dag van Graspop 2018 is begonnen!

Veel -core en crossover op het programma vandaag, te beginnen met de hardcore van Pro-Pain op Main Stage 2. De Amerikanen rammen zich in ongeveer drie kwartier door meer dan een dozijn puntige songs heen. Gezien het feit dat de frontman nog niet zo heel lang geleden finaal in elkaar werd getrimd in Brussel kunnen we hier niets minder dan heel veel respect voor hebben. De lekkere groove en het fijne weer maken dat het goed toeven is op het gras rond de hoofdpodia, al zorgen beide aspecten ook voor een wat gezapige respons vanaf de wei. Links en rechts doen zelfs flink wat mensen een schoonheidsslaapje, al is hetgeen bassist/vocalist Gary Messkill en zijn kornuiten laten horen verre van saai. De vlam slaat evenwel nooit helemaal in de pan.

Het Duitse duo Mantar geeft onderwijl een bijna exacte kopie van hun optreden op FortaRock kortgeleden. Rauwe en ruige sludgy metal, recht uit het hart in een niet alledaagse opstelling: drummer Erinc en gitarist/vocalist Hanno kijken elkaar namelijk recht aan tijdens het spelen, en het publiek ziet hen dus vooral en profil. Er is een nieuw album in de maak, waarvan u de recensie waarschijnlijk spoedig op Ragherrie kunt lezen. Het optreden van vandaag smaakt in ieder geval naar meer!

Liefhebbers van Neue Deutsche Härte (lees: Rammstein en/of Oomph!) kunnen daarna hun hart ophalen met Eisbrecher. Onder aanvoering van de non-stop babbelende zanger Alexx Wesselsky krijgen we een geinige show voor de kiezen, vol Duitstalige songs en zo links en rechts ook het nodige theater. Zo goed als hun beroemdere genre- en landgenoten is deze band niet maar dat neemt niet weg dat de stampende ritmes de voetjes links en rechts al aardig van de vloer krijgen, ondanks het nog altijd vroegere middaguur waarop het optreden plaatsvindt.

Vandaag wordt ook veelvuldig de korte route tussen de Jupiler Stage en Metaldome afgelegd, aangezien hier vandaag de line-up lijkt te zijn afgestemd op de core-knapen en progressieve metalfanaten die het Graspoppubliek rijk is. Onze oosterburen van Eskimo Callboy staan om 14.00 uur paraat om hun Graspop-ontmaagding in te luiden! De met elektro -en synthesizers gevoede metal van de Duitsers is warempel een alleraardigste manier om wakker te worden: de breakdowns knallen bijna de recent genuttigde knakworsten in een retourvlucht weer naar buiten! Er wordt naar hartenlust gesprongen door het reeds aanwezige publiek en hoe hard je ook probeert de muziek te verafschuwen, toch tovert het bij velen een glimlach op het gezicht. Zo ook bij ons, maar wij zijn dan ook niet allergisch voor bands als We Butter The Bread With Butter! De grappige clips op de achtergrond, zoals die van Mc Thunder, doen wat dat betreft ook een duit in het zakje. See you next time! 

In de Marquee bouwt de Faeröerse band Týr ondertussen een compleet andersoortig (maar daardoor niet minder smakelijk) feestje. Het lekkere gitaarwerk, de heidense thematiek en de diepe zang van Heri Joensen zijn (net als op FortaRock) om van te smullen. De laatste drie album van deze Vikingen (By the Light of the Northern Star uit 2009, The Lay of Thrym uit 2011 en Valkyrja uit 2013) komen in de 45 minuten speeltijd die Týr krijgt aan bod. Vanwege technische problemen (daar gaan we weer…) ligt het optreden tussendoor even stil en frontman Heri verklapt ons tijdens die pauze dat hij, opmerkelijk genoeg, helemaal niet van bier houdt. Die vlieger gaat duidelijk niet op voor zijn toehoorders; de plastic bekers met gerstenat gaan meermaals goedkeurend de lucht in. Zeker het blokje met By the Sword in My Hand en Hold the Heathern Hammer High gaat er in als zoete koek bij het folk metal-minnende publiek. Met Shadow of the Swastika, een muzikale aanklacht tegen het direct spelen van de nazi-kaart richting alles wat riekt naar het (door de nationaalsocialisten zwaar misbruikte) Germaanse erfgoed, iets waar veel pagan metalbands last van hebben, komt de show onder luid applaus ten einde.

Snel terug naar Main Stage 2 voor het optreden van Powerflo, een crossovergroep met leden van o.a. Biohazard en Cypress Hill in de gelederen. De hiphop-invloeden zijn naar onze smaak soms een beetje oververtegenwoordigd, maar toch is het optreden niet onverdienstelijk. Zeker de fanbase van de volgende band op ditzelfde podium (Body Count) lijkt wel raad te weten met de muziek van dit internationale gezelschap. Biohazard-cover How it Is vormt tussendoor een leuke toevoeging aan de set.

De Canadezen van Billy Talent zijn misschien wat soft voor Graspop; desondanks kan de pakkende punky rock op veel goedkeuring rekenen tijdens hun professionele show op Main Stage 1. Het is dan ook meeblèren geblazen met opener Devil in a Midnight Mass, via Try Honesty en Red Flag tot en met afsluiter Fallen Leaves. Dan vergeten we nog een dikke handvol minstens even pakkende songs te noemen, waarvan er slechts twee afkomstig zijn van het nieuwste album Afraid of Heights uit 2016. Zanger Benjamin Kowalewicz gaat voortdurend de interactie aan met het publiek, terwijl zijn samenzang met gitarist-annex-vetkuifspecialist Ian D’Sa een belangrijk wapen in het arsenaal van Billy Talent is. Eem tikkeltje te zacht voor een deel van het publiek, maar ondertussen wel steengoed en lekker energiek!

In de Metaldome staat het djenty The Contortionist vervolgens ook klaar om ons een voortreffelijk potje progressieve metal voor te schotelen. Met Clairvoyant (2017) op zak en Language nog in het geheugen, zijn we toch wel benieuwd naar de live-uitwerking van de nummers. Graspop weet op hun site zowaar de spijker op zijn kop te slaan: ”Dit zou weleens dé ontdekking van GMM 2018 kunnen worden. U bent gewaarschuwd!” En geloof ons: wij waren niet gewaarschuwd. De atmosferische deuntjes lijken op het podium (wat ons betreft) nóg beter uit de verf te komen dan op plaat. Dromerige soundscapes worden afgewisseld met nachtmerriaanse grunts, wat een fijne afwisseling oplevert. Het laat daarnaast de muzikale groei (van techdeath/deathcore naar progressieve metal) van de Amerikaanse band zien. Wij waanden ons in een andere wereld, de 45 minuten zijn dan ook voorbij gevlogen!  

Rapper/acteur Ice-T is ‘in the building’ met zijn Body Count – en dat zullen we weten ook! De frontman lijkt ook nu weer geen zin uit te kunnen spreken zonder er een ‘motherfucking’ hier of een ‘motherfucker’ daar in te verwerken en de achtergrondzangers hadden wat ons betreft ook nu weer thuis mogen blijven, maar met zijn boodschappen tegen de Amerikaanse president Trump en tegen racisme en discriminatie scoort hij punten bij het Belgische publiek. De hiphop-presentatie is soms een beetje tenenkrommend, muzikaal bevalt de pissige crossover ons vandaag stukken beter dan in Nijmegen. Net als op FortaRock trapt de band nog wel af met een behoorlijk matige Slayer-cover (Raining Blood/Postmortem, wáárom in hemelsnaam?) maar door opgefokte en overtuigende uitvoeringen van Manslaughter, Drive By en natuurlijk Cop Killer (met hulp van de leden van Powerflo) vergeven wij dat T (wiens echte naam overigens Tracy Lauren Marrow luidt) en zijn bandmaats grif. Erg benieuwd naar de beelden die Ice-T vandaag tijdens het optreden gemaakt heeft met zijn ‘Body Count Body Cam’.

Misschien dat de organisatie van Graspop Limp Bizkit volgende keer beter maar meteen in het classic rock café kan laten optreden, tussen alle andere coverbands? De show van de Amerikaanse nu-metalgroep valt behoorlijk tegen en er komt nauwelijks eigen werk voorbij. De covers zijn ook niet eens geweldig, al kunnen wij bijvoorbeeld Killing in the Name Of (Rage Against The Machine) en de korte stukjes Pantera en Metallica nog wel waarderen. Ook nu weer een gastoptreden van Sen Dog (Cypress Hill, vandaag ook al op het podium met ‘zijn’ Powerflo én net nog bij Body Count) en meteen ook maar een stuk Insane In The Brain, nu de beste man er toch is. Gitarist Wes Borland had deze show beter schriftelijk af kunnen doen; hij is nauwelijks hoorbaar. Zanger en beroeps-excentriekeling Fred Durst verbreekt en passant nog even het scheldwoordenrecord van Ice-T: een prestatie op zich. Rollin’ (Air Raid Vehicle) en My Way zorgen nog voor een kleine nostalgische trip, maar het moge duidelijk zijn: de show van Limp Bizkit gaat zeer zeker niet de annalen in als het beste optreden van Graspop 2018, in tegendeel zelfs. Next!

Terwijl oude tijden herleven op het hoofdpodium, mag het Britse TesseracT de door genregenoot The Contortionist gezette toon verder voortzetten. Zij het een tikkeltje minder dromerig en ambient, weet het vijftal juist wel meer te djenten! Het laatste wapenfeit Sonder heeft overal hoge ogen te gooien, dus de verwachtingen zijn (toch wel) wat hooggespannen. En dat deze, net als in 2016, worden ingewilligd stelt ons progressieve hartje gerust. Met gesloten ogen worden we verwend met oude(re) knarren als Concealing Fate, Part 2: Deception en (hoe kan het ook anders) Concealing Fate, Part 3The Impossible. welke worden afgewisseld met nieuwe materiaal als LuminarySmile en het bijna zeven minuten durende King. Wat ons betreft had Periphery óók op de Desselse bühne moeten staan vandaag, dan was het plaatje zowaar compleet geweest. We klagen niet hoor (maar zeuren wel)!

We verkiezen Lacuna Coil in de Marquee vervolgens boven het exact tegelijkertijd plaatsvindende optreden van Bullet For My Valentine op Main Stain 2. Als doekje voor het bloeden hier de link naar het foto-verslag van BFMV in de Melkweg kortgeleden (met support van nog wat andere GMM-bands). Dan kan nu de focus op Lacuna Coil komen te liggen. We hebben geen spijt van deze keuze, want de Italianen maken er een toffe show van. Aangevoerd door frontman Andrea Ferro en zijn vrouwelijke tegenhangster Cristina Scabbia krijgt de alternatieve rocksound van de laatste paar albums alle ruimte om te shinen. Het resultaat mag er zijn, tot het moment dat (diepe zucht) de techniek het wéér laat afweten. Dat wordt zo onderhand toch echt een dingetje tijdens deze editie van Graspop. Enfin, Lacuna Coil slaagt erin om dit negatieve punt om te buigen tot iets positiefs. Cristina redt namelijk de dag door het publiek mee te laten zingen met een a capella-uitvoering van het overbekende Highway to Hell (AC/DC) alvorens de show kan worden hervat. Ook vaste cover Enjoy the Silence (Depeche Mode) wordt luidkeels meegezongen, terwijl het eigen werk een prima indruk achterlaat. Our Truth en Heaven’s A Lie zorgen voor kippenvelmomentjes, alvorens rock-anthem Nothing Stands in Our Way (wederom inclusief luide bijval van de toeschouwers) het licht bij deze show mag uitdoen. De theatrale podiumoutfits en schmink zijn misschien wat campy, het optreden zelfs was verder meer dan prima.

Met gezwinde spoed wordt vervolgens doorgestapt naar Skindred, want het feestje van 2016 staat nog positief in ons geheugen gegrift! Eén album (alweer het achtste) en twee jaar verder staat knuffelrapper en lolbroek Benji Webbe weer op het podium om (ditmaal) de Metaldome op zijn grondvesten te laten schudden. Toegegeven, het duurde wel even voordat de vonk oversloeg, maar na Sound The Siren en de nieuwe meezinger That’s My Jam heeft de partypopper officieel geknald! Je wordt door het springende publiek gewoonweg gelanceerd, dus niet willen meedoen is op een gegeven moment geen keuze meer! Na de populair beklijvende tracks Kill The Power en Nobody (”NOBODY GETS OUT ALIVE”) en het Newport Helicopteren op Warning begint Graspop na vijftig minuten rasta-metal meer en meer op zijn einde te lopen.

De hele weide staat vervolgens lekker vol voor misschien wel het meestbesproken optreden van heel deze GMM-jaargang: Hollywood Vampires, op hoofdpodium nummer één, is een regelrechte supergroep. Zanger Alice Cooper (Vincent Furnier) wordt geflankeerd door niemand minder dan Joe Perry (gitaar, Aerosmith) en het derde kernlid Johnny Depp (u weet wel: die acteur van ‘Pirates of the Caribbean’ en nog een stuk of honderd andere succesvolle films). Vandaag speelt Depp zijn rol (slaggitarist) ook weer met verve; hij zingt zelfs een mopje mee en lijkt het stevig naar zijn zin te hebben. Hollywood Vampires – een eerbetoon aan de beroemde groep drinkbuddies van Alice Cooper, waarvan een flink aantal inmiddels is overleden – speelt vooral classic rockcovers. Ace of Spades (Motörhead), Baba O’Reiley (The Who), Heroes (David Bowie) en natuurlijk ook werk van Alice Cooper en Aerosmith zelf komen voorbij. Afsluiter (en Alice Cooper-kraker) School’s Out wordt verder opgeleukt met een stukje van Another Brick in the Wall (Pink Floyd) en ook Ice-T mag nog heel even het podium op (als Cooper hem zogenaamd aanziet voor Johnny Depp) en na dit alles kunnen wij concluderen dat Hollywood Vampires de meest luxe coverband is die wij ooit aan het werk zagen. Al is er op het eigen materiaal weinig aan te merken, de overbekende klassiekers doen het Desselse publiek zichtbaar meer tijdens dit vermakelijke optreden.

Thy Art Is Murder is inmiddels een erg graag geziene gast op Graspop, getuige hun (recente) verschijningen in 2013, 2014 en 2016. En hoewel de Jupiler Stage het kleinste podium van het festival betreft, is het natuurlijk bij lange na niet zo intiem als hun vertoning op het Theater Stage op Fortarock, een paar weken geleden. Dat de setlist nagenoeg hetzelfde is moge dan ook geen verrassing heten, hoewel deze vandaag toch wel wat gehavender is vanwege de (Graspop 2018 kenmerkende) technische mankementen. Een aantal keer proberen de Australiërs de Rammstein-cover Du Hast in te zetten, om (naar verwachting) via Reign Of Darkness er een punt achter te zetten. Aan de fans zal het echter niet gelegen hebben, gezien deze vakkundig een circle pit om de geluidstoren weten te bouwen en frontman CJ McMahon tevens een crowdsurf-lift naar diezelfde grijze tent weten te bezorgen. Het harde werken wordt echter niet beloond: de band moet de twee laatste nummers skippen. Zowel de band als de fans druipen daardoor vandaag toch wat teleurgesteld af. Erg jammer! Laten we hopen op een spoedige revival, want nieuwe knallers als Puppet Master, Dear Desolation, The Son Of Misery en Slaves Beyond Death smaken naar meer!

Aan grote namen en oudgedienden geen gebrek op Graspop dit jaar. Ook de heren van Judas Priest (opgericht in 1970) mogen vandaag opdraven om een show vol hitjes ten gehore te brengen. Dat doet de band rond zanger Rob Halford overigens meer dan prima. De set is wel een beetje uit balans: in het begin krijgen we veel nieuwer materiaal, waaronder een paar songs van het splinternieuwe album Firepower. Alle ‘must see’ songs blijken tot het laatst te zijn bewaard; achtereenvolgens Hell Bent for Leather, Painkiller, Metal Gods, Breaking the Law en Living After Midnight vormen het slot van de show. Heugelijk feit: op de laatste paar nummers doet de aan Parkinson leidende gitarist Glenn Tipton “gewoon” mee, terwijl Andy Sneap hem tijdens het eerste deel van de show prima vervangt. Oerdegelijk, vermakelijk en niets dan respect voor Tipton!

Dead Cross is de nieuwe band rond zanger Mike Patton (Faith No More) en ex-Slayer drummer Dave Lombardo. Hoe zou die combinatie klinken? Nou, ‘freaky, thrashy en punky stuitermetal met effectjes’ blijkt een goede omschrijving van hetgeen de heren ons laten horen. Patton is even charismatisch als gestoord apart en onberekenbaar; vandaag blijkt hij een fascinatie voor koeien en anale sex met Johnny Depp te hebben. Waarvan akte. Zullen we het maar weer over de muziek hebben? Naast materiaal van het selftitled album én de ep van Dead Cross, krijgen we ook nu weer wat (onnavolgbaar getweakte) covers. I Want You (She’s So Heavy) van The Beatles, Dirt van The Stooges en Bela Lugosi’s Dead van Bauhaus zijn nauwelijks herkenbaar, maar toch tof uitgevoerd – het maakt de toch al eclectische van-de-hak-op-de-takkerige set er alleen maar wijdlopiger van. Het einde is trouwens wel übervet: Lombardo roffelt de bekende intro van Slayer-knaller Raining Blood bij elkaar (wat hij duizendmaal beter doet dan de drummer van Body Count eerder vandaag) waarna de hele band invalt. Net op het moment dat de haren lekker beginnen te wapperen, schakelt de band abrupt om naar het refrein van Epic van Faith No More: ‘You want it all, but you can’t have it’. Dat gaat zeker op voor de rest van Raining Blood maar toch kan dit geintje ons heel erg bekoren. Dead Cross is een maf bandje maar wij zijn na de show van vandaag fan!

Rare eend in de bijt is vandaag de synthwave/retrowave van Perturbator (uitspreken als ”purturburtur”), het geesteskind van Fransman James Kent. Onderling zijn we het er al tijden over eens dat Graspop zichzelf en ons met het uitnodigen van meer tech-gedreven muziekgroepen flink wat plezier zou doen. Het is een welkome afwisseling op het metalgeweld waaraan de geest de afgelopen dagen is blootgesteld. Oogjes toe en laat je lijf meebewegen op elektronische beats, welke natuurlijk wel veel raakvlakken hebben met ‘ons’ muziekwereldje, gezien de Fransman als gitarist onderdeel heeft uitgemaakt van verschillende black metalbands. Wellicht niet voor iedereen weggelegd én het feit dat Dead Cross en Judas Priest ook zijn geland op Belgisch grondgebied, zorgen er dan ook voor dat het behaaglijk druk is in de tent. Kekke bliepjes, vette dreuntjes en een schuimbek-opwekkende lichtshow: leuk initiatief Graspop! Wellicht volgend jaar Carpenter Brut?

Als er iemand niet kapot te krijgen is, dan is het Ozzy Osbourne wel. De beste man tikt dit jaar nog de zeventig aan, maar andermaal staat hij met een voorname plek op de bill. Weinig nieuws onder de zon: in diverse samenstellingen (solo en met Black Sabbath) stond hij al eerder op de Dessels wei, maar we zijn maar wát blij dat hij nog steeds onder ons is. Sterker nog: Ozzy maakt deze zondagavond een behoorlijk fitte indruk. Natuurlijk, het “I can’t fucking hear you” werkt na al die jaren inmiddels lichtelijk op de lachspieren, maar mr. Osbourne doet wat hij moet doen. Hij opent zijn set met megahit Bark at the Moon en geeft vervolgens de inmiddels redelijk vermoeide Graspopgangers wat ze willen: Mr Crowley, No More Tears, Crazy Train, Mama I’m Coming Home en nog een rits tracks die hem hebben gebracht tot waar hij nu staat. Op deze manier willen we Ozzy (en Zakk Wylde) nog veel vaker in België terugzien.

Aan Meshuggah de eer om drie dagen metal in de Marquee op gepaste wijze af te sluiten. De uitdagende ritmes, intense lichtshow en niet-aflatende heavyness maken dat wij nog één keer de allerlaatste restjes energie bij elkaar schrapen om te headbangen op de oude én nieuwe songs die deze Zweden op hun publiek loslaten.The Violent Sleep of Reason (2016), Koloss (2012) maar ook ObZen (2008) komen aan bod, met Bleed van dat laatstgenoemde album als absolute uitschieter, in positieve zin. Ook opener Clockworks en Lethargica zijn niet te versmaden. Vocalist Jens Kidman zweept het publiek verder en verder op en hoewel de band na zo ongeveer elk nummer een korte pauze inlast, blijft het sfeertje goed hangen. Voor we er erg in hebben, klinken de laatste klanken van afsluiter Demiurge en druipen wij – na meegedaan te hebben aan het welverdiende applaus dat de band ten deel valt – vermoeid af uit de Marquee. Het is inmiddels half één ’s nachts en dus technisch al geen zondag meer: er zijn veel slechtere manieren om je maandag mee te beginnen dan zo’n sterke show van Meshuggah.

En zo zijn we aangekomen bij de allerlaatste band van Graspop Metal Meeting 2018. Dat is overigens niet de minste: A Perfect Circle (vooral bekend als de andere band van Tool-frontman Maynard James Keenan en gitarist Billy Howerdel) begint even na middernacht aan een sterke set, wat vooral een showcase voor het recent verschenen album Eat the Elephant blijkt te zijn. De eigenzinnige Maynard verkiest een positie achter op het podium boven de logische ‘frontmanspot’ en daardoor wordt onze aandacht automatisch meer richting de prachtige lichteffecten die de songs figuurlijk verder inkleuren getrokken. De progressieve, sfeervolle rock staat als een huis, het geluid is prima en de ingetogen show past prima bij de muziek. De nieuwe songs blijken live buitengewoon sterk, vooral The Doomed is ronduit heerlijk. Het allerlaatste nummer van APC – en dus de afsluitende track van Graspop 2018 – is uiteindelijk een cover van AC/DC (Dog Eat Dog). Dat A Perfect Circle een kwartiertje vroeger stopt dan op het speelschema staat aangetekend, zorgt – samen met het vrij plotselinge einde van de show en het uitblijven van een toegift – voor wat verbaasde gezichten. Het zit er echter wel degelijk op.

Met een uitgebreide vuurwerkshow komt er daarna een definitief einde aan Graspop Metal Meeting 2018. Het terugblikken op het extended weekend kan beginnen!

Het was dit jaar ontzettend druk tijdens Graspop. Niet heel vreemd, aangezien het festival stijf uitverkocht was, met zo’n 200.000 bezoekers tot gevolg. Toch hopen we dat het volgend jaar ietsjes rustiger is; ellenlange wachtrijen bij de toiletten en food & drink-standjes zijn voor niemand leuk (en het terrein verder vergroten lijkt ons ook niet bevorderlijk voor de sfeer). Ook op de podia was het druk, met een bomvol tijdschema tot gevolg. Daardoor moesten we een aantal lastige keuzes maken en konden we niet alle bands (volledig) zien; erg jammer maar ook lastig te voorkomen op zo’n groot evenement. Zie het daarom maar als een compliment richting de booking agents. Het geluid was dit jaar lang niet altijd geweldig – en soms ronduit slecht – en dat euvel lijkt voor volgende edities wél op te lossen, dus we hopen dat de organisatie meeleest.

Het was hartverwarmend om te zien dat een flink aantal bands stilstond bij het overlijden van Pantera-drummer Vinnie Paul. Het aantal covers was opvallend hoog (*kuch* Limp Bizkit *kuch*), maar gelukkig wel grotendeels geslaagd. Ondanks de problemen met wachtrijen op de donderdag en de geluidstechniek links en rechts, kijken we met een bijzonder warm gevoel terug op GMM 2018. Noteer 21, 22 én 23 juni 2019 vast in uw agenda, dan strijkt het metalen circus wederom neer in Dessel voor Graspop Metal Meeting 2019. Graag tot dan!

Index | Donderdag | Vrijdag | Zaterdag | Zondag

FacebookTwitter

Bekijk het hele verslag