Graspop Metal Meeting 2018: het verslag

XL-feestje in Dessel

Index | Donderdag | Vrijdag | Zaterdag | Zondag

Goedemorgen! Daar zijn we weer! Het is inmiddels zaterdag – Graspop zit er alweer zo’n beetje half op – en het muzikale programma begint vandaag om 11:30 uur bij Main Stage 2 met Stray from the Path. De pittige hardcore, inclusief ietwat dunne vocals – al kan dat ook aan de geluidstechniek liggen – blijkt een prima opwarmertje deze morgen, al is aan in het publiek nog wel te merken dat de meesten pas kortgeleden uit zoete dromen zijn ontwaakt. Het is echter goed toeven in het zonnetje.

Het duo dat luistert naar de naam Bölzer walst vervolgens met stroperige en überlogge black/death de Marquee plat. De Zwitsers HzR en KzR doen dat prima, al merken we ook aan onszelf dat het nog wat vroeg is om intens te kunnen genieten van deze muziek. Uitdagend, anders en moddervet is de performance zeer zeker, al hadden we de band liever wat later op de dag gezien en gehoord.

De omslag naar de rock van Seether is vervolgens best groot. Evenals de beleving, want het oogt wat gezapig wat frontman Shaun Morgen en consorten op het podium doen. Gevalletje jet lag? Op de uitvoering valt overigens weinig aan te merken en de songs van de Zuid-Afrikanen worden er niet minder fijn door. De nummers van het meest recente plaatwerk (Poison the Parish, 2016) worden al als oude bekenden begroet door het publiek. ‘Oudjes’ als Gasoline, Fake it en afsluiter Remedy zorgen tussendoor voor een bescheiden feestje voor het tweede Main Stage, al verdient ook de uitvoering van het breekbare Fine Again lof. Het optreden eindigt helaas wat abrupt en we missen überhit Broken ook wel een beetje..

Girl power met Vixen op Main Stage 1. De dames spelen een vermakelijke glam metal-show, waarvan Deep Purple-cover Perfect Stangers ons toch het best bijblijft. Het eigen werk mag er overigens ook best wezen. De muziek van Vixen ligt fijn in het gehoor en de band heeft er vandaag zichtbaar zin. Voor we er erg in hebben, zitten de drie kwartier speeltijd er al weer bijna op. Met Edge of a Broken Heart komt het optreden op fijne wijze ten einde.

Uit de categorie ‘verrukkelijke rock uit de jaren 60 en/of 70’: The Vintage Caravan dames en heren!! Helemaal uit het koude, verre (en dure) IJsland trekken de jonge honden de muzikale caravan voort waarin invloeden van Led Zeppelin en Deep Purple meereizen. Door het toegestroomde publiek wordt flink meegeklapt en geswingd en we zien dat de band en diens op riffs gebaseerde muziek een succesvolle eerste Graspop-editie kennen. Wij moesten weer even terugdenken aan Speedfest 2015, toen de band de (naar later zou blijken laatste) editie mocht afsluiten. En hoezeer we het album Arrival (2015) ook waarderen: we zijn hongerig naar nieuw materiaal en kijken dan ook uit naar het nieuwe album Gatewaysm, dat op 31 augustus zal uitkomen via Nuclear Blast. Noteer ‘m maar alvast in de agenda!

De Nederlandse trots wat betreft death metal, Asphyx, ramt en beukt ondertussen de Marquee aan gort. Frontbeest Martin van Drunen lijkt daarbij ook bijzonder geïnteresseerd in de uitslag van het Belgische nationale voetbalelftal, dat op ditzelfde moment met 5-2 van Tunesië aan het winnen is. Dat kunnen de Belgen om ons heen duidelijk waarderen, evenals de performance van zijn band. Asphyx geeft een strakke show met veel songs van het in 2016 verschenen Incoming Death. De snoeiharde death metal met doomy passages hakt er lekker in; zeker omdat het geluid zich netjes houdt tijdens dit optreden wordt het een show om van te smullen. De hoge verwachtingen worden volkomen waargemaakt!

We zijn toe aan wat meer melodie, en dat krijgen we op hoofdpodium nummer 1 met het optreden van de (christelijke) rockband Skillet. Strijkers (viool én cello) kleuren de alternatieve rocksongs van het echtpaar John en Korey Cooper verder in. De speeltijd wordt netjes verdeeld, met materiaal van de vier nieuwste albums; van Comatose (2006) via Awake (2009) en Rise (2013) tot aan Unleashed uit 2016. De muziek van Skillet is niet onaangenaam, al is dit zeker geen optreden dat ons tot in lengte van jaren zal bijblijven. Daarvoor klinkt het allemaal iets te safe en te zoetjes, al is dat ongetwijfeld een kwestie van smaak. De publieksrespons op het optreden van deze Amerikanen is namelijk bijzonder hartelijk – en dan doe je dus iets goed.

En weer terug de Marquee in, voor Amaranthe. Het optreden van de Zweden is ontzettend gelikt en daardoor weinig spontaan; toch is het lastig om onberoerd te blijven door de catchy songs vol toetsen en bliepjes. Vrijwel iedere song is een duet tussen zangeres Elize Ryd en één van haar twee mannelijke tegenhangers. In dat opzicht is er één noviteit: Nils Molin (cleane zang) mag sinds een jaartje de rol van de vertrokken Jake E vervullen en hij doet dat goed, al is de verandering in stemgeluid even wennen. We vinden een flink aantal songs van Massive Adictive (2014) en Maximalism (2016) terug op de setlist, waarbij opvalt dat de songs live toch meer indruk maken dan op plaat. Simpel en voorspelbaar? Jep. Doeltreffend? Zeer zeker.

Het Desselse publiek is het smakelijke optreden van Crossfaith een aantal jaar geleden duidelijk niet vergeten. De ruimte voor de Jupiler Stage puilt namelijk uit tijdens de show van deze Japanners. Melodeath, metalcore, electro en zeer dansbare ritmes worden tot een smakelijk en samenhangend geheel geweven, alsof het allemaal doodsimpel is. Crossfaith moet het echter wel in de eerste plaats hebben van de aanstekelijke energie die de stuiterende muzikanten aan de dag leggen. Het is daardoor lastig om niet vrolijk te worden van de muziek en shows van deze band, zeker met een lekker zonnetje en een boel enthousiaste mede-liefhebbers om ons heen.

Het Zweedse Arch Enemy – aangevoerd door de charismatische schreeuwdame Alissa White-Gluz – neemt daarna keihard revanche voor het optreden tijdens FortaRock, waar wegvallend geluid flink wat roet in het eten gooide. Nu is de techniek op Graspop 2018 tot op dit moment ook niet bepaald van onbesproken gedrag, bij AE hebben we in dat opzicht niets te klagen. Vanaf de allereerste seconde zit de vaart er lekker in tijdens dit goedgevulde optreden vol fijne vuistpompende melodeath en heerlijk gitaargeweld. De songs van Will to Power (2017) worden warm onthaald, en ook oude bekenden als Ravenous en My Apocalypse kunnen op veel bijval rekenen. Het zorgt voor flink wat beweging voor het podium, met Nemesis als logische climax-annex-afsluiter. Arch Enemy geeft vandaag een optreden om vrolijk van te worden.

Vervolgens vinden we ons bij nóg een band wier naam het affiche van FortaRock 2018 sierde: Kreator. Deze Teutoonse thrashers zijn live altijd zeer de moeite van het aanschouwen waard en ook vandaag is het optreden weer prima. Het herkenbare stemgeluid van Mille Petrozza is een belangrijke factor in de sound van de band, die vandaag weer lekker op dreef blijkt te zijn. Vanaf opener Phantom Antichrist tot aan afsluiter Pleasure to Kill (in dat opzicht geen verrassingen) zit de schwung er lekker in bij onze Duitse vrienden. Het nieuwste album Gods of Violence (2017) wordt logischerwijs extra ‘in het zonnetje gezet’: gezien het weer een toepasselijke uitdrukking.

Tijd om daarna even wat schaduw (lees: duisternis) op te zoeken. De nietsontziende pantserdivisie die Marduk heet, walst op dat moment namelijk al de Marquee plat met hun vuige en ietwat droog (in de goede zin van het woord) klinkende black metal. De Zweden hebben gisteren (22 juni) hun nieuwe album Viktoria gelanceerd, al passeren vandaag slechts twee nieuwe songs de revue. De ‘oudjes’ trekken de kar met verve – zeker afsluiter Wolves bevalt ons zeer – en de show laat als geheel een prima indruk achter. Ons zwarte hart kan er weer even tegen!

We waren bijzonder te spreken over To Drink From the Night Itself, het nieuwste album van At The Gates.Tijdens een magistraal optreden maken de nieuwe songs, aangevuld met een fiks aantal klassiekers van Slaughter of the Soul (1995) én een hele lading songs van At War With Reality uit 2014, onze hooggespannen verwachtingen helemaal waar. Haren wapperen lustig in het rond in de Marquee en zanger Tomas Lindberg grijnst van oor tot oor bij het zien van de hoeveelheid vuisten die de lucht in gaan bij de fijne en bij vlagen lekker opgefokte melodeath van At the Gates. Gaandeweg stijgt de temperatuur naar subtropische waardes en ook nu wordt er weer flink gecrowdsurfed. Nausea, Suicide Nation en even later überknaller Blinded By Fear vormen de onbetwiste hoogtepunten, waarna The Night Eternal een passend slot vormt voor dit enerverende optreden.

Terwijl At The Gates met het tweede deel van de show bezig is, begint Baroness (net zoals in 2017) in de Metaldome aan een ijzersterke show. Op Fortarock 2018 stond de band eveneens te shinen, hoewel baas Baizley toen wat vermoeid overkwam, maar vandaag is dat allesbehalve het geval. Een echt hyperactief podiumbeest zal het nooit worden, maar deze zaterdag lacht hij in ieder geval veelvuldig zijn tanden bloot. We zijn in het bijzonder onder de indruk van gitariste Gina Gleasen (de opvolgster van Peter Adams) die stevig op haar benen staat en aantoont in alle opzichten te matchen met de heren. Gleasen en haar bandleden geven het publiek wat het wil: hits als Chlorine and Wine, Take My Bones Away en als een waar encore – ook niet geheel gebruikelijk op een festival – Kerosine! Baroness wint nog steeds zieltjes en kan er na deze show weer een behoorlijk aantal bijschrijven. 

De headliner van vandaag is Volbeat. De Deense band rond Michael Poulsen is de laatste jaren behoorlijk hot en op basis van de prima live-shows (zoals die op Strijp-S in Eindhoven afgelopen jaar) snappen wij dat wel. In rap tempo werkt Volbeat zich deze avond door een flink aantal songs heen, waarbij er natuurlijk even wordt stilgestaan bij het overlijden van Pantera-drummer Vinnie Paul (Goodbye Forever) en ook Johnny Cash even wat credits krijgt toegewuift tijdens Ring of Fire/Sad Man’s Tongue. De groovende sound van Volbeat is ontzettend aanstekelijk, ondanks de veelgehoorde klacht (ook vandaag) dat alle songs wel erg veel op elkaar lijken. Het mag de pret niet drukken; vrijwel elk nummer wordt luidkeels meegezongen door de mensenmassa voor het podium. Daar waar wij (letterlijk) flink wat vuurwerk hadden verwacht, blijft dat soort opsmuk achterwege. De band doet het vanavond met een sterke lichtshow en verder opvallend weinig toeters en bellen. Heel belangrijk is wel dat het geluid zich braaf houdt, waardoor we maximaal kunnen genieten van de lekkere muziek. Oudje Pool of Booze, Booze, Booza is terug op de setlist (yay!) en ook songs als opener The Devil’s Bleeding Crown en het erg pakkende 16 Dollars dragen hun steentje bij aan de feestvreugde. Ook komt er met The Everlasting een niewe track voorbij, die naadloos aansluit op de alombekende stijl van Volbeat. Met Still Counting komt er, rond middernacht, een einde aan de zegetocht van Volbeat én het muzikale programma van vandaag op Main Stage 1.

Tsjah, na al dat geweld en al die aanstekelijke energie gaat deze Graspop-dag vervolgens uit als een nachtkaars. Daar is Marilyn Manson (artiestennaam van Brian Warner) zelf toch echt wel debet aan, al staat de Amerikaanse shockrocker wel direct met 0-2 achter omdat hij pas na middernacht begint én hij direct na de sterke show van Volbeat gepland staat. Zijn eigenzinnige en excentrieke (ietwat ongeïnteresseerde) houding helpen hem echter niet bepaald om de score gelijk te trekken. De show is leuk om even wat jeugdsentiment op te snuiven met mOBSCENE, The Beautiful People en This Is The New Shit, verder is het optreden helaas weinig memorabel.

We hebben vandaag weer veel toffe shows mogen aanschouwen, waarvan At the Gates en Volbeat ons het meest bij zullen blijven. Desondanks hebben we ook weer een aantal lastige keuzes moeten maken; er speelt gewoon zo ontzettend veel dat je altijd wel iets mist. ‘First world metalhead problem’, zullen we maar zeggen. Het weer was vandaag heerlijk en de wind hield zich gedeisd. Kortom: een meer dan geslaagde Graspop-zaterdag. Three days down, one to go!

Index | Donderdag | Vrijdag | Zaterdag | Zondag

FacebookTwitter

Bekijk het hele verslag