Graspop Metal Meeting 2018: het verslag

XL-feestje in Dessel

Index | Donderdag | Vrijdag | Zaterdag | Zondag

Een paar uurtjes later (zo voelt het althans) vinden we onszelf alweer terug op de festivalweide. De eerste band die op deze GMM-vrijdag het podium van de Metal Dome zal beklimmen heet Savage Messiah. Het is nog verdomd vroeg (11:15 uur) als de Britten uit de startblokken knallen. Logischerwijs laat de opkomst nog behoorlijk te wensen over, al weerhoudt dat de heavy metalfans/thrashers er niet van het feest langzaam maar zeker weer in gang te zetten, met dank aan het fijne songmateriaal van het nieuwste album Hands of Fate uit 2017.

De Marquee bleef gisteren gesloten, maar wordt vandaag geopend. Het eerste optreden aldaar is van Galactic Empire. Instrumentale proggy metal met personages én muziek uit Star Wars? Count us in! De show tovert een dikke glimlach op ons gezicht, zeker omdat we alle bekende filmmuziek (en variaties daarop) voorbij horen komen, van The Imperial March tot Cantina Band. De toneelstukjes tussen de songs door (onder leiding van Darth Vader) zijn ontzettend slecht, maar dat maakt de camp-waarde van Galactic Empire alleen maar groter. De nerd in ons kan er na deze performance weer even tegenaan!

Snel door naar Main Stage 1 voor Avatar. De Zweedse band maakt vandaag een betere indruk dan eerder deze maand tijdens FortaRock en het publiek smult van begin tot einde. De cleane zang van Johannes Eckerström kan ons live echter nog steeds niet overtuigen, al wordt dat gecompenseerd met de fikse dosis energie die hun muziek losmaakt. De stampende songs zijn zonder uitzondering licht verteerbaar, maar daardoor uitermate geschikt voor de feestende massa op een festival. Avatar zaagt – zoals altijd – van dik hout planken, waarbij alles aan de band voelt als één grote gimmick, toch blijkt het verdomd lastig om niet mee te deinen op songs als Smells Like a Freakshow. En hoe je het ook wendt of keert: dan doe je iets erg goed!

Aansluitend is het tijd voor iets compleet anders. De Marquee is de plaats van handeling en de groep op het podium luistert naar de naam Akercocke. Deze eigenwijze Londenaren liefhebberen in een behoorlijk intrigerende kakofonie, bestaande uit black, death en prog – en dat doen de heren verre van onverdienstelijk. Goed, deze band komt ’s avonds rond een uurtje of negen waarschijnlijk beter tot z’n recht dan op de vroege middag (aanvang vandaag: 13:15 uur) maar desalniettemin is het indrukwekkend wat de band van Jason Mendonça (zang, gitaar) en David Gray (drums) ons vandaag voorschotelt. Nieuwsgierig geworden? Reden genoeg om de nieuwste – en lekker uitdagende – plaat Renaissance in Extremis (2017) eens te checken.

De Metal Dome puilt uit als Zeal & Ardor begint met spelen. De band rond Manuel Gagneux is momenteel hot en al snel blijkt waarom. De unieke mix van Afro-Amerikaanse slavenhymnes en black metal is even sfeervol als bevreemdend. Op papier lijkt de combi vreemd, maar Devil is Fine (2017) en het splinternieuwe Stranger Fruit bewezen al dat de formule werkt. Het publiek zingt de refreinen van de nummers luidkeels mee en hoewel Zeal & Ardor zeer zeker een vreemde eend in de bijt is, ontvangt de band op Graspop niets dan liefde. En met zo’n sterk optreden is lof ook zeer zeker op zijn plaats. Gaat dat zien in de Tilburgse 013 later dit jaar (27 november om precies te zijn)!

We keren terug naar de Marquee voor de Russische folk metal van Arkona. De band wedt vandaag op de overtuigingskracht van het nieuwe album Khram, dat in januari van dit jaar verscheen. De stuiterende partyfolk is grotendeels ingeruild voor een serieuzer black/pagan-geluid en hoewel Arkona daarmee ongetwijfeld een deel van hun oorspronkelijke fanbase van zich heeft vervreemd, vinden wij het verfrissend om te horen dat een band ervoor kiest extremer te worden in plaats van softer/commerciëler. De nieuwe songs zijn lange, uitgesponnen epossen en een nummer als Goi, Rode Goi! zorgt dan weer voor een (relatief) lichte feestnoot. ‘Arkona 2.0’ bevalt ons – op basis van dit optreden – bijzonder goed.

De eerste band die dit jaar de Nederlandse eer op Graspop mag verdedigen, is Carach Angren. In de Marquee geeft de Limburgse symfonische black metalband vijftig minuten lang gas. Hun symfonische black metal, inclusief horror-elementen, zoals een paspop waarvan de strot na verloop van tijd wordt doorgesneden en wiens bloed (jawel, she has it all) wordt gedronken, kan rekenen op veel goedkeuring. De Limburgse tongval bij uitspraken als “godverdomme” werkt dan weer heel erg op de lachspieren, maar goed: met zo’n show is dat eerder toe- dan uitlachen. Het nieuwste album Dance and Laugh Amongst the Rotten (2017) levert het grootste deel van het songmateriaal, al zijn wij heel blij dat ook Carriage Wheel Murder én afsluiter Bloodstains on the Captain’s Log nog even hun opwachting maken.

Vervolgens pakken we een stukje mee van Hollywood Undead. De Amerikaanse band incorporeert flink wat hiphop in hun meezingbare en dik aangezette rock, wat vooral bij het jongere deel van het publiek in de smaak lijkt te vallen. Toegegeven, wij kunnen wat nu-metal op zijn tijd gerust waarderen, maar wat Hollywood Undead presteert, gaat wel erg ver en met ‘metal’ heeft het hoegenaamd niets van doen: het is voornamelijk een aaneenschakeling van “fucks”. Dat het optreden menigeen in Dessel de wenkbrauwen doet fronsen kunnen we dus niet als een verrassing beschouwen. You either love it or hate it – een polariserend optreden, zullen we maar zeggen.

Doe ons dan toch maar liever SepticFlesh. Eenmaal teruggekeerd in de Marquee geven de Grieken hun publiek een show om van te smullen. Codex Omega (2017) tekent daarbij voor ongeveer de helft van de songs. We hebben deze band eigenlijk nooit op een slecht optreden kunnen betrappen en ook vandaag stellen de heren niet teleur. De lekker lompe maar desalniettemin symfonisch aangeklede death metal staat ook vandaag als een huis. Brulbassist Spiros Antoniou heeft zijn arm in een soort mitella, omdat zijn schouder recentelijk uit te kom schoot, maar het weerhoudt hem er niet van om stug door te spelen, alsof er niets aan de hand is. Respect!

Het Amerikaanse Killswitch Engage bouwt ondertussen een lekker feestje op het hoofdpodium. De metalcore-songs, vol meezingbare cleane zangpassages, worden luidkeels meegebruld en de crowdsurfers vliegen ons om de oren.  Gitarist en beroepsmafketel Adam Dutkiewicz. heeft speciaal voor ons zijn star-spangled banner-zwembroek aangetrokken en zijn podiumpresentatie is even uniek als komisch. Ondertussen schallen puike nummers als A Bid Farewell, My Last Serenade, Rose of Sharyn en My Curse over de festivalweide. Het lekkerst is voor het laatst bewaard: Dio-cover Holy Diver wordt uit volle borst meegezongen door het publiek. Erg toffe show van Killswitch Engage, zo op de altijd nog vroege avond.

We draaien een kwartslag naar rechts om het optreden van Avenged Sevenfold goed te kunnen bekijken. De Graspop-show van deze Amerikanen is degelijk, zonder echt geweldig te worden, en natuurlijk staat de band ook vandaag even stil bij hun overleden bandmaat Jimmy ‘The Rev’ Sullivan, die in 2009 overleed. Verder is het vooral een show uit het boekje, totdat het optreden abrupt wordt stilgelegd tijdens Bat Country, wanneer een fan in de pit KO gaat en niet meer opstaat. Hulpverleners voeren hem af – er moet backstage ook een ambulance aan te pas komen – en de band lost een korte pauze in om de schrik te verwerken en de gemoederen wat te laten bedaren. De flow is daarna helaas compleet verdwenen. Tijdens het slot van de show hangt er een beetje een rare sfeer en na Shepherd of Fire en Unholy Confessions houdt A7X het voor gezien. We hopen dat de fan in kwestie het inmiddels weer goed maakt!

Eerder op de dag vloeide er al nepbloed in de Marquee bij Carach Angren en nu bij Watain gebeurt hetzelfde (zoals altijd bij hen eigenlijk). Het gaat er bij deze Zweden allemaal wel veel serieuzer aan toe dan bij onze landgenoten. Het optreden vertoont veel overeenkomsten met de show op FortaRock kortgeleden, al lijkt er vanavond nog meer vuur aan te pas te komen. De set is een mooie showcase voor het in januari verschenen album Trident Wolf Eclipse. Watain maakt prima black metal met voldoende sfeer om te blijven boeien, al laat de opkomst te wensen over omdat er een tegelijkertijd ook een ander bandje begint met spelen… 

Op Main Stage 1 is de onbetwiste headliner van vandaag namelijk ook begonnen met hun twee uur durende show. Iron Maiden behoeft natuurlijk geen introductie meer. De carrière van deze Britten omspant meer dan veertig jaar waarin de band uitgroeide tot één van de allergrootste metalbands ooit. Toeters en bellen maken al sinds jaar en dag deel uit van de Maiden-experience, zo ook vandaag. Een setlist vol klassiekers doet de rest. Iedere zichzelf respecterende metalhead zal het gros van de songs die vanavond de revue passeren kennen. Opener Aces High, 2 Minutes to Midnight, The Trooper, Fear of the Dark – we kunnen zo nog wel even doorgaan met het opsommen van de krakers die de band op ons afvuurt, onder de immer bezielende leiding van zanger Bruce Dickinson. Hoewel het geluid achter op het veld om te janken zo schel is, bouwt de band een ouderwets goed feestje. Om een lang verhaal kort te maken: van alle oudgedienden deze Graspop maakt Iron Maiden op ons veruit de beste indruk.

Het is een ondankbare taak om tijdens een headliner van dat kaliber te moeten spelen in de Metal Dome. Toch is het drukker dan verwacht bij het optreden van Wolves in the Throne Room. De Amerikaanse band rond de gebroeders Weaver heeft vorig jaar met Thrice Woven een heerlijk nieuw album uitgebracht en betovert haar toehoorders deze avond met een uurtje sfeervolle black metal. Less is niet altijd more: de rookmachines draaien op volle toeren en een zoete wierookgeur vult de ‘Dome, wat de beleving alleen maar intenser maakt. De aankleding van dit podium (met nissen en bogen, als in een kerk) kwam niet eerder zo mooi samen met de optredende act als nu. Maar helaas! Ook nu is het geluid verre van super, met opnieuw dank aan de falende PA, wat een kleine domper zet op deze – verder geweldige – show.

Misschien wel het meest bijzondere optreden van heel Graspop 2018, is dat van het Nederlandse progressieve metalproject Ayreon. Nadat we eerder al verslag deden van de unieke The Theater Equation én de Ayreon Universe-show, weten we ongeveer wel wat we kunnen verwachten vanavond. De show, met wederom een heel scala aan gastvocalisten, wordt daardoor echter niet minder indrukwekkend. Usual suspects als Marcela Bovio en Anneke van Giersbergen worden vandaag geflankeerd door o.a. Simone Simons en Mark Jansen (Epica) en Tommy Karevik (Kamelot). Hierdoor zijn sommige zang-arrangementen flink op de schop gegaan, maar de oplossingen pakken goed uit. Ook leuk is het gastoptreden van Barry Hay (Golden Earring) op Sail Away to Avalon, waarna we zelfs een stukje Radar Love te horen krijgen. Ook nu doet meesterbrein Arjen A. Lucassen zelf een kleine bijdrage, hij zingt zelfs op Day Eleven: Love. Het absolute hoogtepunt is en blijft afsluiter The Eye of Ra, waarin alle vocalisten en muzikanten nog één keer het podium betreden. Kippenvel!

Het is inmiddels bijna half één ’s nachts en we zijn net op tijd de Marquee uit om de laatste minuten van Parkway Drive te aanschouwen. De Australische metalcore-meesters doen hun geweldige show op FortaRock nog even dunnetjes over, met een hele rits aan bekende tracks als Crushed, Wishing Wells, Wild Eyes en Prey. Regelmatig vergezeld door vuurwerk en een verzengende hitte, realiseer je je dat het beste bijzonder is wat deze Australische band uiteindelijk voor elkaar heeft gekregen: een festivaldag als deze afsluiten is niet iedere groep gegeven en zeker niet vanuit de core-kant van het metalspectrum. Tien minuten eerder dan gepland breit de band met Bottom Feeder een einde aan de show. Een tikkeltje opmerkelijk, maar PwD was hoe dan ook opnieuw vermakelijk as fuck.

En zo zit de tweede dag van Graspop Metal Meeting 2018 er alweer op. Hoogtepunten waren de shows van Zeal & Ardor, Wolves in the Throne Room en Ayreon, terwijl we van Iron Maiden natuurlijk niet anders gewend zijn dan dat ze topkwaliteit leveren. Het is en blijft jammer dat er zoveel overlap zit in het speelschema, waardoor we ook vandaag weer een aantal moeilijke beslissingen moesten nemen. Het besluit om niet door te feesten met de coverbands Present Danger en AC/DC UK valt ons echter heel wat makkelijker: we hebben ouderwets slaap. Welterusten en tot morgen!

Index | Donderdag | Vrijdag | Zaterdag | Zondag

FacebookTwitter

Bekijk het hele verslag