Graspop Metal Meeting 2018: het verslag

XL-feestje in Dessel

Index | Donderdag | Vrijdag | Zaterdag | Zondag

De Graspop-donderdag is dit jaar eenmalig een volwaardige festivaldag, met een programma wat ’s middags om 14:00 uur al begint. Het festival (dus tevens deze donderdag) is ook voor de allereerste keer stijf uitverkocht. Naar wij later vernemen, zorgt deze combinatie van factoren voor gigantische rijen bij de ingang, met wachttijden van meer dan drie uur tot gevolg. Zelf hebben we er gelukkig weinig van meegekregen, waarschijnlijk omdat we de piekdrukte net voor zijn. Daardoor zijn we ook al gesetteld op het moment dat het muzikale programma begint.

Aan Follow The Cipher de eer om het startschot van GMM ’18 te geven op de Jupiler Stage. Druk is het op dat moment overigens nog niet voor het kleinste podium van Graspop. De Zweden hebben er ogenschijnlijk zin in en zijn voor de gelegenheid flink uitgedost, inclusief een piratenkostuum, maar de ietwat drukke symfonische female fronted metal blijft niet echt hangen. Hoogtepunt van het optreden van de band rond gitarist Ken Kängström is de uitvoering van het mede door hem geschreven Sabaton-nummer Carolus Rex.

We duiken snel de Metal Dome in, waar de allereerste Belgische band van dit jaar klaarstaat. Signs Of Algorithm (u aangeboden door Red Bull Music) maakt gelikte metalcore en kan op eigen bodem op redelijk wat bijval rekenen. De band mist nog een beetje een eigen smoelwerk, maar dat zal mettertijd vanzelf wel komen, zo verwachten we. Qua energie zit het optreden prima in elkaar; ondanks het vroege uur is er links en rechts al wat beweging te bespeuren. Missie voltooid voor de jonge muzikanten!

En weer terug naar buiten, voor een puik optreden van de Canadezen van Cancer Bats. De lekker gruizige hardcore-meets-Southern-rock valt zichtbaar in de smaak bij het publiek voor de Jupiler Stage, al is wat ons betreft Beastie Boys-kraker Sabotage één van de meest memorabele momenten van de hele set (én van het hele nog prille festival tot op dat moment). Het is nog altijd relatief vroeg maar langzaam maar zeker wordt het steeds drukker op de festivalweide en komt de sfeer er ook steeds beter in.

Ondertussen trappen The Pink Slips het programma op de Main Stage af. De band, aangevoerd door zangeres GRAVE (Grace McKagan) heeft de uitnodiging voor GMM waarschijnlijk meer aan de naam en faam van papa (Guns N’ Roses-bassist Duff McKagan) te danken dan aan hun eigen muzikale prestaties, want de poppy rock voelt op dit festival een beetje misplaatst en kan ons – ruimdenkend als wij toch wel zijn – niet bepaald bekoren. Heel even leeft de hoop dat GRAVE met haar rauwe stem een beetje de Nirvana-kant op dwarrelt, maar dat blijkt ijdele hoop. Ach, ze kan in elk geval carpoolen met haar vader, aangezien Guns N’ Roses op ditzelfde podium vanavond laat het licht mag uitdoen. Next please!

Dan pakken we veel liever nog een Belgische band mee in de Metal Dome: Moments dit keer. Ook deze heren liefhebberen in de metalcore en klinken stukken volwassener dan hun landgenoten eerder op de donderdag. Ook dit gezelschap wordt ons aangeboden door Red Bull Music in de sfeervol aangeklede metalkerk die de Metal Dome dit jaar is. Moments preekt in Dessel voor eigen parochie en doet dat prima. Tof optreden.

Ook Doro Pesch, kortweg Doro, is dit jaar weer van de partij. Met haar ‘The Voice of Warlock’ set biedt de sympathieke Duitse ons een lekker heavy metal-optreden, opgebouwd rondom materiaal van het laatste Warlock-album Triumph and Agony, dat dateert uit 1987. Uw reporter van dienst was toen nog niet geboren maar desalniettemin heeft de aanstekelijke heavy metal van Warlock de tand des tijds prima weten te doorstaan. De immer vrolijke zangeres is vandaag goed bij stem en het optreden – voor de oudere garde een regelrechte nostalgie-trip – blijft de volle 45 minuten lang erg vermakelijk, ook voor jongere toeschouwers.

Tijd voor metalcore! Bury Tomorrow liet in 2016 een erg positieve indruk achter op het zondagse publiek, niet raar dat we dan ook om 17.20 present zijn als deze heren uit Southampton hun opwachting maken op de Jupiler Stage. De Britten maakten de afgelopen jaren een fikse groei door (met o.a. goede albums als Ruines en Earthbound), hopelijk zal het op 13 juli verschijnende Black Flame deze lijn voortzetten. Deze donderdag geen gigantische circle pits, maar wel een vermakelijk en energiek optreden van het vijftal. Dat de cleane zang zo nu en dan wegwaait is geen raar gegeven gezien de stevige wind, dus we zijn dan ook tevreden na 45 minuten oerdegelijke metalcore met afwisselend grunts, clean vocals en pakkende breakdowns. Knife Gold en Black Flame zijn twee kakelverse nummers die zich alvast goed thuis voelen tussen tracks als Man On FireEarthboundLast Light en Lionheart. Wij zien de weersverwachting voor hen zeer zonnig in!

De derde Belgische band die vandaag het podium van de Metal Dome mag betreden, Toxic Shock, legt direct na Bury Tomorrow ontzettend veel energie in hun show. Vooral frontman Wally vliegt over het podium, beklimt alles wat los en vast zit en laat geen mogelijkheid onbenut om het publiek op te zwepen.  De thrashy crossover mag er wezen en als we nog niet wakker waren, zijn we het na het optrede van Toxic Shock zeer zeker wel.

Op Main Stage 2 is ‘good old’ Iced Earth ondertussen begonnen. De band van gitarist Jon Schaffer mag vandaag vijftig minuten lang lekkere heavy metal op ons afvuren, waarbij het vorig jaar verschenen Incorruptible hofleverancier op de setlist blijkt. Het geluid waait soms een beetje weg – een euvel waar meer bands op de Main Stages én Jupiler Stage vandaag last van hebben – maar dat mag de pret zeker niet drukken. Iced Earth geeft een meer dan degelijke show weg en het publiek weet wel raad met de stevige power metal van deze Amerikanen. Zeker niet hun allerbeste show ooit, maar ontegenzeggelijk smakelijk!

We blijven daarna bij het hoofdpodium staan voor de set van Jonathan Davis op Main Stage 1. De zanger – die we allemaal natuurlijk kennen van zijn hoofdband KoRn – biedt ons vandaag zijn solo-werk, wat stiekem toch wel heel erg klinkt als ‘KoRn light’. De toevoeging van strijkers maakt het geheel wat breekbaarder maar de intense beleving en het typische stemgeluid zijn precies wat we mogen verwachten van ‘JD’, ondanks het wel erg mellow karakter van het optreden. Het vorige maand verschenen album Black Labyrinth (waar Davis tien jaar aan gewerkt schijnt te hebben!) levert de songs en op basis van deze show gaan we dat album toch eens nader bestuderen. De live-vertolking van de Queen Of The Damned-track Forsaken zorgt wat ons betreft voor bonuspunten!

Het Zweedse Ghost domineert aansluitend op Main Stage 2. Voor degenen die vandaag niet van de partij kunnen zijn: check that shit out op Dynamo Metal Fest in juli! Het optreden is namelijk, ondanks de twijfelachtige techniek aan het begin, om van te smullen. Het satanische en occulte imago van Ghost is inmiddels ingeruild voor een meer op seks gerichte variant, waarbij het karakter van Cardinal Copia (natuurlijk gewoon Tobias Forge, dezelfde zanger die zich eerder voordeed als Papa Emeritus I t/m III) beter aansluit dan de gevallen Pausen uit het verleden. We krijgen een handvol songs van het nieuwste wapenfeit Prequelle te horen en opvallend genoeg maar één song (Ritual) van het onvolprezen debuut Opus Eponymous uit 2007. Vaste afsluiter Monstrance Clock én een fiks aantal crowdsurfers maken het plaatje af. Een verdomd lekkere show!

Eenmaal aangekomen in de Metal Dome is het live-ritueel van Heilung net begonnen. De Duits/Deense band maakt zeer zeker geen metal, maar toch is de performance even intrigerend als intens, met bezwerende ritmes die de ‘amplified history’ (‘versterkte geschiedenis’) van het album Ofnir (2015, onze recensie is van de heruitgave) op schitterende wijze tot leven wekken. Er kleeft echter één hele grote ‘maar’ aan dit optreden: de PA trekt het totaal niet, waardoor het geluid een aantal malen compleet wegvalt. De band musiceert stug door (prijzenswaardig!) maar de falende techniek zet wel een gigantische domper op de amusementswaarde; Heilung is immers voor een groot deel beleving. Net wanneer we ons weer overgeven aan de sfeervolle neofolk, valt het geluid wederom weg. Dikke zonde, al maakt het optreden toch meer dan voldoende indruk om ons al te doen watertanden wanneer we denken aan de show op Roadburn 2019.

Niet tijd maar geld heelt alle wonden, zo bewijst Guns N’ Roses op Main Stage 1. Het is ontzettend fijn om Axl Rose en Slash samen op één podium te mogen aanschouwen, al was het maar vanwege de gezonde dosis nostalgie die zich ook van ons meester maakt bij het beluisteren van hun oude hits. Het optreden is verder een tikkeltje vlakjes, wat ook gezegd mag worden van het geluid wat verder achteraan op het veld. Een set van 210 minuten (u leest het goed: drie en een half uur) is misschien ook wel wat veel van het goede; GN’R neemt flink wat covers op in de setlist van ruim dertig nummers, en dan niet alleen de ‘usual suspects’ Live and Let Die (Wings) of Knockin’ on Heaven’s Door (Bob Dylan) maar ook Black Hole Sun (Soundgarden) passeert de revue. Het is enorm voorspelbaar maar daardoor niet minder lekker dat Paradise City voor het slotakkoord tekent op deze enerverende eerste Graspop-dag, al is het technisch gezien al meer dan een uur vrijdag.

Wie na al dit muzikale geweld nog altijd niet moe is, kan nog tot uiterlijk kwart voor vijf in de morgen doorfeesten, met complimenten voor de heerlijk foute huisdraaier DJ Carl én de in Vlaanderen wereldberoemde heren van Goe Vur In Den Otto. Wij zijn echter – na een korte terugblik – wel toe aan wat slaap. Deze donderdag zal voor veel GMM-bezoekers de boeken in gaan als ‘de dag van het lange wachten’. Het is te hopen dat alle negativiteit niet de sfeer gedurende de rest van het weekend zal bepalen. Ghost en Heilung maakten allebei enorm veel indruk, ondanks de toch behoorlijk haperende techniek. Laten we er maar vooral vanuit gaan dat dat laatste geen voorbode is voor de komende drie dagen.

Welterusten!

Index | Donderdag | Vrijdag | Zaterdag | Zondag

FacebookTwitter

Bekijk het hele verslag